http://dandy.123.is/ Hugleiðingar Dandýar is Wed, 10 Jun 2026 00:00:00 GMT Wed, 10 Jun 2026 05:24:03 GMT www.123.is http://dandy.123.is/blog/record/792854/ Ástin krakkar mínir. Að verða fjörutíuogsex = 46 í sumar þykist ég vita eitt og annað um ástina. Ástin er eitthvað sem flestir upplifa einhvern tímann á ævinni. Get ekki fullyrt neitt um ALLA. Ástin á mjög margar birtingamyndir sem við kannski þekkjum ekki alltaf þegar sú mynd birtist, en með aldrinum og þeim þroska sem við fáum með reynslu þá nær maður að sjá og skilja þessar myndir betur. Ég varð oft ástfangin þegar ég var unglingur. Ég var svo upptekin af tónlist og myndlist að stundum varð ég ástfangin af lagi. Það eina lag heltók mig svo að ég gat setið inni í herbergi, hlustað og þá helst með heyrnatólum til að útiloka önnur hljóð og þar sat ég og teiknaði. Fátt fyllti mig eins miklum eldmóði og tónlist. Ég gat setið upp við hátalarana á philips græjunum sem mamma og pabbi keyptu þegar ég var rétt um fermingu og haft mína uppáhalds tónlist svo hátt að mig verkjaði þegar ég loks þurfti að slökkva. Tónlistarsmekkurinn var mjög fjölbreyttur en ég var samt oftast nær ein þegar ég lét eftir mér verk eins og The Wall, Tubular Bells og July Morning. Ástæðan var helst til sú að ég átti fáa vini sem höfðu sömu ástriðu fyrir slíku efni. Mér þótti samt mjög gaman að rölta með vinum á milli heimila eins og við gerðum eða sátum í rólum með kasettutæki við hliðina og hlusta á vinsældarlista og þau lög sem voru á þeim. Tónlistin var mín fyrsta alvuru ást. Ég varð mamma tuttuguogþriggja =23ja eða árið 1996 og þá eignaðist ég mitt eina barn. Eina barn sem ég fæddi og fylgdi frá fyrsta degi. 8. júní kl 16:41 kom hún i heiminn. Þá skildi ég í fyrsta sinn skilyrðislausa ást. Vá þvílík tilfinning. Ég hafði eins og aðrir heyrt um þessa tilfinningu en það er ekki hægt að lýsa henni svo einhver finni hana á sama hátt. Þetta er upplifun. Sú ást er enn til staðar og tengslin enn sterkari. Svo síðar eignast ég stálpuð börn. Ástin var aðeins lengur að myndast en er samt sem áður virkilega sterk. Ástin til barna okkar er ótrúlega öflug. En ég á sko mann sem ég er ástfangin af og það er oftast skilyrðislaust þó ég ætlist til alls konar af honum. Það er bara eins og gengur og gerist og fer ekki á blað. Síðastliðið haust varð ég amma. Fjörutíuogfimmára = 45. Enn ein rótsterka og djúpa ástin reif í hjartað og mér vað hálf óglatt í nokkra daga. Að sjá og taka þátt í fæðingu barnabarns, barns þíns eigins barns sem þú ert tengdur inn að beinmerg. Ekkert magnþrungið tónverk getur komið þeirri ást til skila svo einhver sem ekki þekkir getur skilið að ég held. Og ég held oftast rétt uh ... ah.. já. Að horfa á þitt eigið barn elska sitt eigið barn er bara svo merkilega dásamlegt að það fyllir mann stolti. Það verður ekkert tekið af manni. Eg get ekki grobbað mig af neinu sem ég geri þó ég reyni svo eg bara tek þetta og dáist og grobba mig meðan stjörnurnar eru á himnum. Ég er samt enn ástfangin af Tubular Bells og July Morning. Ræð ekki við mig. Það er skilyrðislaus ást enda sér Spotify til þess að fylla upp í mínar þarfir þegar mig vantar upp á. Ástin er svo krúttleg. Over and out Roger. Tue, 12 Mar 2019 23:16:13 GMT http://dandy.123.is/blog/record/792481/ Blessaðar séu helgarnar. Ég er þessi kona sem varð ófrísk 22ja ára og taldi mig nógu þroskaða til að hugsa um barn. Ég fæddi barnið 23ja ára og lífið breyttist. Þessi kona er víða. Ég er þessi kona sem er að verða 46 ára og er með það á hreinu hvernig ég vil ekki hafa í kringum mig inni á mínu heimili.Ég er þessi kona sem sest niður og nýt þess með kertaljós EFTIR að það er búið að ganga frá. Ég er þessi kona sem líkar ekki óþrifin panna á bekknum, eggjaskurn á borðinu og nokkur óhrein handklæði per einstakling í kuðli á ofninum. Eitt er nóg og það þornar fyrr sé það nokkuð slétt. Ég er þessi kona sem segi hvernig ég vil ekki hafa í kringum mig. Ég er þessi kona sem er stundum hvöss að annarra mati við börnin mín því ég segi þeim ef mér finnst þau löt og ganga illa um. Þau eiga að ganga frá eftir sig, ennþá. Það var og er. Ég er þessi kona sem fæ illt augnarráð frá börnum mínum því ég ætlast til að þau gangi vel um. Ég er þessi kona sem sættir sig ekki við á eftir eða á morgun því reynslan hefur kennt mér að það gleymist hratt. Ég er þessi kona sem man vel eftir því þegar henni var sagt að vera ekki að stressa sig á skítnum, hann færi ekkert. Nei já OK - en gettu hvað!!! Það er málið, hann fer ekki svo taktu hann ef þú átt hann og ekki geyma hann handa mér. Takk fyrir. Ég er þessi kona sem er ekkert stressuð yfir þessu ég vil bara hafa þetta svona því þetta er jú mitt heimili og þeir sem eru orðnir 18 geta annað hvort farið eftir húsreglum eða leigt og/eða keypt sér sitt eigið heimili. Já, ég er líka þessi kona sem vorkennir ekki neinum sem þarf að halda heimili, það er víst val og hver og einn getur haft sínar reglur. Ég er þessi kona því ég hef þetta val. Ég vil vera þessi kona. Ég er þessi kona sem er sama hvernig þetta er hjá öðrum því það er jú þeirra heimili og ég skal lofa að gang um hjá öðrum eins og aðrir vilja, sé mér boðið í heimsókn.Þessi kona sko. Sat, 02 Mar 2019 14:57:54 GMT http://dandy.123.is/blog/record/790839/ Leigja eða kaupa? Spurning sem ég hef síðastliðin 27 ár hugsað um og pælt mikið í. Í upphafi þótti mér auðvitað best að leigja og fara þá leið að gera stutta leigusamninga því ég var eins og margir aðrir á þeim aldri ekki viss um hvar ég vildi vera, hvað þá hvað ég vildi gera. Ég var því í orðsins fyllstu "leitandi". Ég leigði fyrst með æskuvinkonu minni íbúð á Stöðvarfirði. Það gekk mjög vel að ég held, við skemmdum ekkert nema rúmbotninn á gamla hjónarúmi eigandans þegar við létum okkur falla saman aftur á bak í rúmið eitt kvöldið þegar við fórum að sofa. Daginn eftir létum við eigandann vita og greiddum fyrir nýjan eða viðgerðan botn (man ekki hvor möguleikinn var valinn). Síðar leigði ég með ungum manni og annarri æskuvinkou í Breiðholti. Sú gleðistund varði eitt haust. Það er ekki auðvelt að leigja þrír saman, nema allir séu eins. því næst leigði ég með þeirri æskuvinkonu sem ég byrjaði búskap með í Hjarðarhaga. Sá leigutími varði í eitt og hálft ár með einhverjum makaskiptum (s.s. vinkona fór og önnur kom). Seinna varð ég einstæð móðir og var þá ennþá á leigumarkaði. Hann var ekkert auðveldur en ég lét mér líka nægja að eiga aðeins föt sem ég notaði og ég notaði þau þar til ég þurfti ný. Ég var ekki á neinu útlits keppnis fyllerí. Hárið var klippt reglulega, neglurnar voru mínar eigin sem og húð og hárlitur. Dóttir mín átti föt sem ég kom fyrir í tveimur skúffum. Við þurftum samanlagt eina litla kommóðu (ég væri til í að sjá það ganga upp i dag :) ). Aldrei og þá meina ég ALDREI datt mér í hug að greiða ekki fyrst og fremst leiguna og það sem henni fylgdi. Man eftir einu atviki þar sem ég þurfti að fara í svæfingu og aðgerð rétt fyrir mánaðarmót að ég bað um fimm daga frest á leigunni. Eins var ég mjög meðvituð um hvernig ég gekk um, og ég skilaði alltaf íbúðum annað hvort þrifnum frá A-Ö, loft, gluggar og veggir og stundum þá fannst mér ég þurfa að mála yfir einstaka veggi. Svo líða árin og ég kaupi mér íbúð. Það var mér mikill léttir þegar það gekk í gegn því ég hafði fengið uppsögn með mjög litlum fyrirvara í tvígang og það var erfitt. MJÖG. En það reddaðist. Löngu seinna eða árið 2004 flyt ég til Egilsstaða og fyrr en varði hafði ég fest kaup á íbúð. Jú ég þurfti að vinna örlítið meira, en það var þess virði. Hins vegar þegar ég tek saman við manninn minn þá ákváðum við að leigja íbúðina. Við fengum alveg dásamlega leigjendur. það voru tveir ungir menn á vegum Votta Jehóva. Aldrei voru vanskil, aldrei var vesen. Þeir hringdu til að fá leyfi fyrir því að negla í veggi, og mála veggi sem mér þótti bara mjög eðlilegt enda hafði ég tekið það fram í leigusamningum. Því miður þá fóru þeir eftir rúm fjögur ár og þá fór íbúðin aftur á markað. Sumarið 2007 lagði ég nýtt parket á alla íbúðina og skipti um gluggakistur/sólbekki (þið getið rifist um hvað er rétt). Íbúðin var öll máluð að innan en við/ég þá vissi að baðherbergið myndi ekki endast lengi. Það entist þó þessum dásemdar mönnum til 2012.Aftur fer íbúðin í legu. Sömu forsendur voru á leigusamningi, ég var með tryggingavíxil til að vera viss um að geta dekkað smá atvik sem mögulega gætu komið uppá. Mín mistök. Þremur mánuðum fyrir áætlaðanleigutíma fékk ég símtal og ósk um hvort viðkomandi mætti fara úr íbúðinni og losna undan leigu því Þau/þeir voru búnir að gera tilboð i hús. Mér fannst það bara sjálfsagt mál. Glöð fyrir þeirra hönd. Svo kom setning: Það reyndar lak heitt vatn í ágúst fram á gang og í forstofuna, en þvottavélin var inni á baði. Ég aula út úr mér "heitt vatn í ágúst, það er sko desember, af hverju hringdir þú ekki fyrr?" Svarið var að það væri bara að byrja að sjást á parketinu. Well. Ég/ við fegin að geta bara notað des og jan til að laga þetta. En íbúðin mín var í rúst. Það var búið að bora í loftaplötu í stofunni, lekinn var alveg að eldhúsi, tússlitir fengu að njóta sín á veggjum og hurðum og ofninn var alger viðbjóður (ég er blíð i orðum mínum). Mér féllust hendur en Hrafnkell var fljótur að segja, þetta getur aldrei orðið verra. Huh og hóst. Jæja við ákveðum þarna að leigja ekki strax aftur, jafnvel ekki aftur og laga ALLT, leggja aftur nýtt parket og mála ALLA íbúðina aftur. Aðeins eftir 7 mánuði sjáið til. Sem betur fer var víxilinn virkur og við náðum að nota 200 þúsund kall til að laga 1/3 af því sem við gerðum í des og jan. Þá fæ ég símtal og líka samtal á facebook þar sem ég er ekki grátbeðin en beðin um að leigja íbúðina. Því miður þá var það munnlegt en við tókum fram að baðherbergið væri ekki í góðu standi og við þyrftum að gera það upp. Og gætum ekki leigt fyrr en í fyrsta lagi eftir mánuð eða sex vikur. En viðkomandi var í þvílíkum vandræðum, fékk að koma og skoða og var svo yfir sig hrifinn af verðinu og sagði að baðherbergið væri sko ekkert vandamál. Jæja, svo líður árið, við vorum búin að vinna inn mínusinn eftir síðustu leigjendur og bara sátt. Þá gerist það að ég veikist, verð að hætta að vinna, fer í skóla og svo á sjúkrahús. Ekki í viku, heldur fimm vikur og þar á meðal í risastóra aðgerð. Meðan ég er á sjúkrahúsinu og Hrafnkell veðurtepptur hjá mér þá fæ ég sms um að leigjendur séu að fara úr íbúðinni og romsu um hvað allt væri ómögulegt. Ég ætla ekki að fara út í það sem hafði gengið á milli mín, Hrafnkels og leigjandans fram að því en okkur létti þegar þessi ákvörðun væri tekin. Nema, lykillinn var skilinn eftir í geymslunni og íbúðin húðuð af fituskán og skít. Án gríns. Ég málaði aftur hvern einasta vegg, hurðir og loft. Þurfti sér efni til að ná fituskán af parketinu og það voru samtals 4 dagar, skúringar aftur og aftur. Innréttingin var viðbjóður og ýmislegt þar inni sem hefði getað ratað sjálft út. Ætla ekki að fara út í smáatriði en þetta tók okkur sex mánuði í vinnu, 2,5 milljónir svo var íbúðin seld. Málið er að ég er að horfa á heimildarþætti um leigjendur sem eru í vanskilum allt upp í tvö ár, hafa ekki reynt að semja, ganga illa um og verða svo brjálaðir þegar þeir mæta yfirvaldi og eiga að yfirgefa húsnæðið. Fólk sem vælir yfir því að eiga ekki pening og drulla yfir leigusalann sem er búinn að berjast í aukavinnu til að eiga fyrir afborgunum. Þetta eru breskir þættir og ég veit ekki hvort þetta tíðkast almennt hér á landi. En mér ofbýður svo dónaskapurinn í garð þeirra sem eiga eignir og leigjandinn getur bara eyðilagt húsnæðið, ekki greitt leigu og getur bara pakkað saman og farið. Rétt áðan kláraði ég þátt um eldri hjón sem misstu íbúðina sem þau bjuggu í vegna þess að þau gátu ekki greitt af báðum eignum. Svo þegar þau fá leiguíbúðina sína aftur þá er hún fokheld. 77 ára karlmaður og 73ja ára kona. Og leigjandinn kallaði þau öllum nöfnum sem eru ekki til í orðabókum. Er fólk virkilega svona firrt að það telji sig geta búið inni á annarra manna heimilum án þess að bera nokkra ábyrgð? Það var ekki að sjá nema í einstaka tilfellum að um fátækt væri að ræða og/eða einhverja alvarlega erfið leika, þá var að sjálfsögðu allt endurskoðað og fólki hjálpað. En bera það fyrir sig að eiga ekki pening, með nokkur karton af sígarettum í bunkum, 4 hunda og tæknibúnað fyrir allt að milljón. Ekki taka þessu með sígó og hunda alvarlega, er bara að tuða fram smá kostnaði sem mætti skoða áður en þú greiðir ekki fyrir húsnæðið þitt. ÆH já, ég er alveg hundrað prósent viss um að ég mun ekki fyrir mitt litla líf leigja húsnæðið mitt aftur. Kannski líka því ég hef verið að vinna við að þrífa leiguhúsnæði (reyndar Airbnb) en já nei. Hef bara séð of mikið af hræðilegri umgengni. Það er alveg hægt að búa til myglu. Gúggliði það bara. Þó hús sé bara hús eða íbúð bara íbúð, þá eru ansi margir sem hafa kríað út hverja útborgun alla sína ævi til að eiga skuldlausan samastað í ellinni. Þá er þessu tuði lokið og ég get þá haldið áfram að prjóna. Fri, 04 Jan 2019 00:58:45 GMT http://dandy.123.is/blog/record/790789/ Orðin:Nú árið er liðið í aldanna skaut og aldrei það kemur til baka. Já sko sem betur fer þá vonandi fer okkur ekki aftur þó víða megi lesa það úr færslum manna í blöðum og kommentakerfi félagsmiðla, í þeim skilningi. Þetta lag og þessi orð fengu mig til að kyngja grátkekki langt fram eftir aldri og alveg þangað til núna þetta árið. Málið er fyrir mér það einfalt að ég hræddist dauðann svo mikið meira en nokkuð annað sem krakki, unglingur, hálf fullorð-ingur og nú sem fullorðin manneskja að ég tel. Ég hræddist það að eldast. Alveg og akkúrat þar til núna. Vona svo innilega að þessi tilfinning komi aftur því hún hefur alltaf verið það sem setur punktinn yfir ið yfir hátíðirnar. Eins mikið jólabarn og ég er, þá komst ég ekki í einn einasta jólafíling fyrir þessi jól. Mig langaði ekki að baka, mig langaði ekki að skreyta en ég vildi hafa jólalalegt ljósalega séð, þá sérlega þar sem skammdegið getur verið afskaplega drungalegt og enn drungalegra þegar húsbóndinn fer að heiman (nei sko húsbóndinn Keli). Haustið einkenndist af því að segja já við sem flestum verkefnum svo ég léti það ekki eftir mér að gera ekki neitt. Já aftur árið er liðið, margt hefur gerst skemmtilegt hjá okkur og gefandi og því gleymum við ekki. Jafnvel þó tunglið slökkvi á sér eitt og eitt kvöld já og sólin þá tekur ekkert af manni stoltið og gleðina þegar börnin sem við teljum okkur hafa gert að mönnum standa sig vel í lífinu. Og jú við sjálf. Dóttir okkar Erla útskrifaðist með hvíta húfu í vor frá ME og er að fara til Gerlev í Lýðháskóla. Elís kláraði fyrsta árið í VMA, fékk bílpróf og hélt aftur í skólann. Hann er hörkuduglegur og aldrei verkefnalaus. Sandra varð ófrísk, ólétt og svo meira ólétt og síðan stóri viðburðurinn. Barnið. Litla stelpan Camilla Eir fæddist 28 október og fékk ég að vera viðstödd fæðinguna sem var dásamleg í alla staði. Kristófer kærasti Erlu kláraði árið með hvítu húfuna Óskar kláraði nám í sjúkraflutningum í sumar. Já okkur skortir ekki gott fólk í kringum okkur. ÉG sé alveg hvað ég hef það gott og ég á að vera glöð. Stundum þá bara er ég ekki glöð og mér líður ekki vel. Mér finnst leiðinlegt að taka verkjalyf eins oft og ég geri. En ég stjórna ekki skemmdum taugum og ónýtu aðgerðasvæði. Mér finnst leiðinlegt að langa ekki til að vera alltaf með mat og húsið spikk og span alla daga.ÉG nýt tímans með Camillu Eir ömmulús enda er hún bræðingur betri en allur annar. Henni líður greinilega vel. Hún er allltaf brosandi eða sofandi. Stundum að spjalla. Ég veit að margir telja mig alveg stórbilaða að njóta ekki betur tímans. Ég get samt sagt ykkur það að þó þið gerið það þá er ég ekki þið eða þú eða hinn. Ég er ég. Ég er þakklát þó ég vildi að einstaka draumur rætist. Ég á innihaldsríkt líf þó mig langi stundum ekki framúr Ég GET skilið að einhver elski fótbolta þó ég elski frjálsar og dans. Sumir tala um gallla og þá bara gallar maður aðra til sko. Æ fokkit, ég er komin í rugl.Goða nótt Wed, 02 Jan 2019 20:54:59 GMT http://dandy.123.is/blog/record/788146/ Góða nóttina gott fólk. Já sko það er aðfaranótt 9. nóvember og sem svo oft áður er ég vakandi í hálf - sitj -liggjandi stellingu og vinn í því að láta smáþarmana mína vinna. Ef ég gæti ráðið alveg þá vær þeir jafn öflugir og við stelpurnar í Súlunni þegar við vorum að safna fyrir keppnisferðum með bílaþrifum eða ísmokstri. En það er önnur saga. Þetta er saga um tímabil. Ef það hefur farið fram hjá einhverjum að ég er orðin amma og Keli afi þá er það upplýst hér og nú. Þann 28. október síðastliðinn bættist i okkar fjölskyldu falleg lítil stúlka sem er í raun aðahlutverk þeirra Söndru Bjarkar og Óskars Þórs. Ég fékk hlutverk í gegnum þessa meðgöngu og í gegnum þessa fæðingu OG ég held að ég hafi staðist kröfur. Mitt hlutverk var í upphafi að þegja og skilja hvað hún (ófríska konan) var að upplifa með breyttu lyktarskyni og meðfylgjandi hormóna sveiflum. Eins sá ég um að þurrka tásur og nudda þreyttar fætur. Ég get þó ekki annað fullyrt að sama hversu illa henni leið þá var hún alltaf kurteis og virkilega tillitsöm og góð eins og henni einni er lagið. Meðgangan hefði alveg mátt vera meira á þann hátt að hún gæti notið þess að vera ófrísk en það er bara ekki hægt að panta hina fullkomnu meðgöngu. Hún annað hvort er eða ekki og við sem göngum með þessi litlu kraftaverk tökum því sem við fáum. Verðlaunin eru nefnilega MJÖG stór. Ég meina kommon fyrir hvað er Óskarinn annað en Söndru (geggjaður brandari). Þetta eru alltaf tímabil. Mis löng,- góð,- slæm og/eða frábær. Flest þeirra eru okkur öllum þroskandi á einhvern hátt þó við kunnum ekki öll að sýna það eða skynja. Hvað þetta unga par varðar þá ætla ég núna að láta eftir mér að gefa hvoru þeirra A+ eða fulla TÍU í einkunn. Ungt par að eignast sitt fyrsta barn, byrjuð að búa saman, bæði með menntun sem þeim báðum hentar og líkar (þó mig gruni að báðum langi i meira, bara ekki strax) OG þau eru að byggja sitt fyrsta hús. Nú er líklegt að einver sem les þetta hnussi smá og hugsi "ég gerði nú þetta eða vinur minn eða frændi var betri og bla bla bla". Mér er bara alveg sama. þetta unga par fór í gegnum meðgöngu sem var ekki sú auðveldasta (reyndar sagði enginn að þetta ætti að vera notalegt). Þetta unga par er búið að standa við sín orð (sama á hverju gengur) og þetta unga par fór í gegnum þessa fæðingu eins og þau væru fagmenn. Sandra vill ekki gera mikið úr þeim tíma sem fór í fæðinguna en ég hef heyrt flesta tala um frá því að hríðir byrja. Þær byjuðu í raun eldsnemma að morgni 27. oktober. Það voru um það bil þrjú tímabil yfir daginn sem kom smá pása. Eftir á að hyggja er ég viss um að þessar stuttu pásur hafi verið til að þau gætu fyllt á tankinn fyrir það langa og stranga ferli sem beið þeirra. Það er ekki síður álag fyrir ástfanginn mann að horfa á sína konu finna svona til og vita ekkert hvernig eða hvort þú getur gert gagn. Það var lítið annað hægt að gera en spyrja og prófa. Litla snúllan min sagði bara "ég veit það ekki" hún var hætt að finna fyrir þægindum. Við hin sem erum áhorfendur getum í raun ekkert gert nema það sé eitthvað eitt sérstakt sem þær vilja þessar elskur og þá bara gerir maður það. Ég dáðist af þeim báðum til skiptis. Bæði voru þau smá kvíðin fyrir þennan dag (EÐLILEGA) enda hvorugt gert þetta áður og bæði að hefja nýtt líf með einstakling sem þau höfðu aldrei hitt. En rólegheitin og yfirvegunin sem þau sýndu í þessa 28 klst frá fyrstu hríð voru gjörsamlega til fyrirmyndar. Reglulega spurði Sandra Óskar og mig hvort færi vel um okkur, hvernig okkur liði, hvort hún væri að kreista hendurnar okkar of fast, hvort hún væri erfið og fleira. Eins sagði hún stundum afsakið. Aldrei neinn hamagangur eða óhemjulæti. Svo mikið hún elsku Sandra, alltaf að hugsa um aðra fyrst. Man hvað ljósunum (ljósmæðrunum) fannst hún yfirveguð og notaleg, þær voru ekkert að spara það hvað þau væru mögnuð þó þetta væri þeirra fyrsta skipti. Þau sýndu mikið hugrekki með því að bjóða mér að vera með og taka myndir. Ég held að seinna eigi þau eftir að vera þakklát því að það er dásamlegt að koma barni í heiminn og líklega æðislegt að geta séð það sjálfur eftir á. Fæðing er fæðing hvort sem hún er keisari eða það sem kallast venjulegt ferli. Hef oft heyrt fólk tala um keisara fæðingar eins og þær séu ekki fæðingar. Það finnst mér ljótt, því að keisari er til þess að barn og móðir verði ekki i hættu eða eru það. Sandra var búin að segja mér að taka myndir af öllu og hún myndi biðja mig um að stoppa ef henni þætti það óþægilegt. Það kom á óvart að heyra að það spyrja ekki allir hvort þeim sé sama um myndatökur. Á tímabili vildi hún bara hafa mig til að halda í sig og lofa henni að kreisa þegar Óskar fékk pásu sem voru litlar og stuttar. Sjálf sé ég eftr því að hafa ekki haft myndavél þegar ég átti hana Söndru Björk. Nú eiga þau þessa minningu og geta horft þegar þau vilja. þetta voru átök enda sagði aldrei neinn að þetta ætti ekki að taka á. Mamman (Sandra) var orðin þreytt enda hafði hún ekki mikið sofið síðustu dagana fyrir sjálfa fæðinguna. þetta voru samt svo yfirveguð og falleg átök sem enduðu með alveg nýjum kafla hjá okkur öllum. Litla mandlan eins og hún hefur oft verið kölluð fæddist kl 9:53. Fæðingin var róleg og falleg OG sú litla svo fullkomin, fallleg og tilbúin. Hún vildi strax horfa á foreldra sína og liggja i mömmu fangi. Sirka 20 mín síðar var minu verki lokið. Ég þakkaði fyrir mig og mér var þakkað. Þarna var kominn tími á það foreldarnir fengju frið til að spjalla og dást að kraftaverkinu sínu. Nýja tímabilið okkar er hafið. Þau Sandra Björk og Óskar Þór eru foreldrar.Ég, Hrafnkell, Denni og Silla erum að stíga okkar fyrstu skref sem amma og afi. Loftur og Birna áttu forskot á titilinn. Sú stutta er vær sem engill og ekki annað hægt að segja en að þau hafi mjög góða tilfinningu fyrir þvi sem þau eru að gera þessir nýbökuðu foreldrar. Enn og aftur til hamingju og takk fyrir að leyfa mér að fylgjast með. Fallegasta upplifun í öllum heimi og hann er sko stór. Kallið mig bara ömmu. það er fallegt. Fri, 09 Nov 2018 04:08:28 GMT http://dandy.123.is/blog/record/787435/ Já já.Eitt sinn ekki fyrir svo löngu var ég stjarna í UMF Súlan á Stöðvarfirði. Var ör og hafði gaman af því að vera með í öllum íþróttum sem í boði voru. Á þeim tíma var félagið ansi öflugt og rústaði meira að setja Hetti á sumarhátið ÚÍA nokkrum sinnum. Æfingar voru aðeins á sumrin á hinum eina sanna "Bala" (veit ekki af hverju þessi flöt heitir Balinn). Astæður eru og voru þannig að í dag myndi sjálfsagt enginn láta krakkann sinn í íþróttir í þær aðstæður til æfinga (allt í halla á hlið). Ég segi það þvi það vilja ALLIR meira, sama hversu mikið þeir fá eða hafa fengið. ALLIR er jú alhæfing sem er ekki rétt en töff að hafa með. Núna er ég skráð í Hött. Fínt og flott félag með ótrúlega marga valkosti fyrir börn þó að oft fari börn í íþróttir eftir áhuga foreldra og er ég engin undantekning þar. Enda eru hér ansi margir krakkar á ferð og mikilvægt að börn hreyfi sig og séu í einhverjum félagsskap utan skóla. Skóli er sumum pína og gott alltaf gott að hreyfa sig. Munurinn á Súlunni á sínum tíma og Hetti nú er einmitt fjöldinn. En í gamla daga (er sko að verða amma) þá voru sömu krakkarnir i frjálsum, sundi, fótbolta og handbolta þegar hann var í boði. Svo já við kunnum allt og kunnum enn. Þetta er ekki grobb, þetta er staðreynd. Aftur að Hetti. Fyrir 11 árum fór ég að æfa Crossfit í Héraðsþreki. Ég æfði í fjarsambandi með nokkrum RVK ingum og hafði mjög gaman af. Árni Óla sýndi mér tækni í OLY og hitt bara kom með youtube og alls konar. Mörgum þótti ég vera að gera algera vitleysu og einn og einn fussaði yfir þessari vitleysu og bla bla (fólki fannst þetta OF). Núna er Crosssfit líka fyrir litlu börnin svo ég var og er ekkert gúgú eða gaga og liggur við að hver einasta kaffistofuspjall sé eitthvað um WOD dagsins. Eg var off and on í CF og hlaupum til 2012 en ég persónulega finn ekki jafnvægi til að stunda þetta saman EF hlaupa vegalengdirnar eru meira en 21 km og alls ekki með þríþraut sem er mér kær þessa daga, vikur, mánuði og ár. 2013 henti ég mér í Landvættinn og fékk þá um leið dellu fyrir lengri vegalengdum og skráði mig í Ironman 140.6 sem eru samtals 226 km í sundi, hjóli og hlaupi í þessari röð. Það einnig vakti einnig nokkrar spurningar því ég hef jú oft verið lasin og er það stundum. En ég er ekki og var ekki sjúkdómur þó hann hafi veið til staðar. Oftar en ekki fékk ég að heyra "ertu ekki að ofgera þér" og "hættu þessu rugli" og já þið getið ímyndað ykkur hvað mörgum þótti ég heimsk og rugluð. Ég var jú búin að fara í risa aðgerð og átti auðvitað bara að jafna mig í sófanum. (ljóta ruglið sjáið til). En ég ákvað að hugsa það svo að ef ég ekki kæmist alla leið þá væri ég búin að prófa. Æfingar og keppnin er a púls. Lágum púls svo maður haldi út. Ég hélt mínu striki, prófaði, hélt áfram, reyndi og ég gat. ÉG kláraði (við vitum ekki hvað við getum ef við gerum ekki neitt). AFTUR staðreynd. Það var vissulega erfitt fyrir hausinn og lika skrokkinn en þetta var alveg æðisleg tilfinning. Í fyrra þá náði ég tveimur memm úr HETTI. Kallinum mínum Kela og GB hjúkku í hálfan IM í DK og fór svo ein í heilann í ágúst sama ár. Og það er ennþá bara nokkuð í lagi með mig þó ég beri smá krankleika að innanverðu. Hálfur IM er 113 km samtals. Árið 2019 - TAKIÐ EFTIR: BARA EFTIR NOKKRA MÁNUÐI...... bíðið spennt...... Erum við að fara 9 frá Egilsstöðum í Ironman 70.3. Það er sem sagt hálfur Ironman og alveg nógu langt samt sem áður. Þetta verður minn fjórði nái ég að klára en stefnan er yfirleitt sú að reyna að hafa gaman og klára. Áfram Höttur. EN ef ég hefði hlustað á piff paff og puff á sínum tíma, þá væri ég ekki svona sterk og með svona gott úthald. Verði ykkur að góðu og verið velkomin með ef ykkur langar. Tue, 16 Oct 2018 21:36:42 GMT http://dandy.123.is/blog/record/786064/ Sælinú kæru samlandarHaldiði ekki bara að ég sé búin að finna MOJOIÐ mitt aftur. Svo ég er komin með TAPAÐ - FUNDIÐ box í hausinn á mér og held að ég láti tapað heita í geymslu því ég veit muninn á því sem er í alvuru tapað og í geymslu. Eitt dæmi er að ég hef löngu tapað því að geta haft stjórn á hægðum. Hversu cool er það. Pooping all day long and not noticing Já ég fór að horfa á stutt myndbönd af fólki sem er að ná sínum markmiðum NO MATTER WHAT og þá fattaði ég að ég get verið væluskjóða og það er ekkert vinsælt. Mér leiðist væl og sjálfsvorkun svo ég ætla að gera mitt besta til að halda þeim haus við hálsinn minn fallega. ENÍHÚOktóber planið mitt gengur skv áætlun. Eg hef náð 60 mín á dag en þær eru ekki allar á fullu spani. Í gær tók ég í raun 180 MÍNÚTUR í over drive og það var ekki skemmtilegt. En það var akkúrat svona:Vakna úldin því ég borðaði eitthvað á föstudag sem ég var ekki að ná að melta í gegnum garnaflækjuna og nóttin var á skala 4-6 on and off í sársauka. Uppúr 06 náði ég að nudda þetta til að ég veit ekki hvað var stíflað því ég ákvað að lesa ekki í það sem lak úr pokanum. (Whúhú)Ég tek 11 km á brettinu hér heima á mjööööööööööööööööööööööög rólegu skokki þvi ég fann mikið til þegar ég reyndi að hlaupa. Hægt skokk er vanmetið. Ég ætlað að fara 12 en var komin með bólgur af stíflu svo ég hætti. Dreif í ryksugun og skúrun ásamt öðrum húsþrifnaði og fór í sturtu. Með sjampóið í hárinu byrja ég að fá krampa. Hann kom á ricter 7,8 svo ég hrundi út úr sturtunni og lá á gólfinu með sjampó út um allt. En hann gekk yfir og ég drefi mig í að klára að skola á 4 fótum (eða 2 höndum og 2 fótum). Gat ekki þurrkað mér en komst inn í herbergi og ætlaði að reyna að taka eina töflu svo ég þyrfti ekki að fá lækni. Fúkk ég var orðin þurr og komst í nærbuxur, buxur og bol. Inn á bað aftur þar sem annar reið yfir sem varði í sirka 10 mín. þá var ég búin að troða upp í mig töflu x3 en ældi þeim bara áður en þær bráðnuðu svo ég vissi að nú þyrfti ég að vera snögg. Sendi Billu náganna sms (einn stafur á sirka 30 sek svo ég var lengi). EN ÞAÐ SEM GERIST SVO ER ALLTOF ALGENGT AÐ ÉG ÆTLA AÐ LÝSA YFIR SMÁ ERGELSI YFIR HLUTI SEM ÆTTU EKKI AÐ VERA SVONA. Billa hringir í 1700 en þá ég ég búin að reyna sjálf í 40 mín og krampinn og verkir orðnir stöðugir og MIKLIR. BIlla kom yfir Í SÍMANUM enn að bíða hjá 1700 OG VAR ÞAÐ NÆSTU 22 MÍNÚTURNAR. Einhver svarar og hún fær samband við lækni. LÆKNI SEM SKILDI HANA EKKI OG HAFÐI EKK HUGMYND UM HVERNIG HANN ÆTTI AÐ KOMAST HINGAÐ. Billa hringir í Söndru sirka 10 mín eftir að læknirinn svarar og hún kemur nokkuð síðar. Nú var eg farin að æla þvi sem ég ætlaði að hafa sem sleipiefni í þörmunum mínum en það var ekkert eftir nema slím og gall. Ég er hörkutól í góðu formi svo ég beit í bolinn og svitnaði bara í alls konar stellingum. Billa fær símtal frá lækninum sem bað hana um að sækja sig því hann fann ekki Slattasel og var hjá Íþrótthúsinu. Þá hringir Sandra í Óskar sem hringir í læknirinn og fylgir hounum hingað. Nú eru 90 mín síðan ég var bún að missa tökin. Læknirinn kom og vissi ekki neitt. Fór að reyna að tala við mig en ég bara gat ekki svarað honum. Ég bara kúgaðist, ældi og reyndi að anda þetta niður. Óskar sagði honum til og hann gerði sín verk en fyrst spurði hann hvort hann mætti ... bíðiðGEFA MÉR STÍL. WHAT THE FUCK. STÍL Í HVAÐ ? LEGIÐ ? NEFIÐ? ARRRRRRG Til að gera langa sögu stutta tók það mig allt kvöldið að jafna mig en ég get ekki ennþá borðað því hálsinn og maginn eru enn í uppnámi. Keli er að koma heim, ég er með mojoið í lagi, hef næg verkefni svo ég pirra mig ekki á þessu en ég viðurkenni að það er mjög erfitt að taka svona langa æfingu. kv Dandý Sun, 07 Oct 2018 12:21:55 GMT http://dandy.123.is/blog/record/784565/ JO alles.Undanfarin ár hef ég heyrt fólk segja mér að ég sé sterk og dugleg. Ég er alveg sammála. Ég er bara nokkuð sterk. EN ég er ekki sterkust. Hvernig er sá sterkasti? 1. Sá sem tekur mest i bekk 2. Sa sem tekur mest i dead 3. Sá sem getur haldið á þyngsta grjótinu. Ég er sterk. Ég er með frekar sterkt hugarfar þó ég eigi mína aumu daga. Ég er sterk líkamlega þó ég beri það ekki með mér. Ég get þó hvorki lyft þyngsta steininum, tekið þungt í dead og ekki í bekk. Enda þegar fram líða stundir þá horfa flestir lífið öðrum augum og sem betur fer, þó einstaka einstaklingur sé að keppast við deadið fram í hundrað árin. Sá sem biðst afsökunar og/eða fyrirgefningar með einlægni er mjög sterkur en sá sem er sterkastur er sá sem kann að FYRIRGEFA frá dýpstu hjartarótum Sá sem er illur út í mann og annan alla daga er ekki sterkur einstaklingur. Það eru merki um veikleika og engum gott, og trúið mér ég hef prófað. Ég hef mikið og oft hugsað þetta þegar ég er andvaka. Ég er engin kraftakelling í því heldur og tel mig ekki á hærra palli en sá sem er argur í hjarta sínu. En ég er að reyna og ég er að vinna í því. Hef átt mína reiði daga og þeir hafa bara gert mig leiða. Keli er samt sterkur þvi hann getur haldið á mér upp og niður stigann. Við komumst lengra með þvi að geta fyrirgefið og tekið fólki eða gjörðum fólks í sátt.. Og þá einna helst fyrirgefið án þess að einhver sleikji á manni tærnar og segji viltu fyrirgefa mér. JUST DO ITÞarft ekki að verða vinur viðkomandi. Það er dásamlegt að sættast og fyrirgefa. p.s. er pinu sjónskert og sé ekki villur hér og biðst afsökunar á því ef hér eru pikkvillur og þess háttar. Fri, 21 Sep 2018 01:11:43 GMT http://dandy.123.is/blog/record/783856/ Lífið er núna sagði einhver. það er svo sannarlega ekki mýta. Þó við flest gerum ráð fyrir því að morgundagurinn bjóði okkur velkomin þá er það ekki svoleiðis. Eðlilega finnst mér þó að gera ráð fyrir morgundeginum og því að verða gamall, en mér finnst (í dag, fannst það ekki 18 ára) að við eigum að reyna að nýta tímann okkar sem best. Gera það sem okkur langar og við höfum getu og fjárráð til. Því miður þá búum við í landi þar sem alltof margir rétt ná að borga leigu, afborganir af lánum og mat ofan í sig. EN það er nú samt þannig að við höfum öll val. Þegar ég keypti mína fyrstu íbúð þá var neyslumynstrið mitt á þann hátt að ég keypti mér ekki föt nema ég þyrfti þess. Fór ekkert á Ali og pantaði mer fullt af draslli og tók sénsinn á því að þetta passaði. Ef ég átti afgang þá stundum splæsti ég í fatnað á sjálfa mig. Sem betur fer þá þurfti ég að hugsa svona, því í dag er ég því þakklát. Ég vorkenni ekki unga fólkinu í dag sem er að kaupa sér húsnæði. Eða vill fara í skóla og þarf að vinna með og jara jara jara. Valið er magnað. Valið við hvað við viljum gera við peninginn sem við fáum, hvernig við viljum búa og hvað við viljum gera. Ég t.d. hugsa oft um að kaupa mér hjólhýsi og heitan pott. Og var á góðri leið með það ekki fyrir löngu. En svo kom það, hvað langar mig MEST að gera. 1. Fara í IM. 2. Eiga fyrir því3. Eiga fjallahjól4. Eiga það sem ég nota (bílinn, hjolið, húsið og þess háttar)5. Hjálpa börnunum minum að klára menntun. Ekki peningalega heldur tímalega. 6. hundrað fleiri hlutir sem ég ætla ekki að telja upp.. Það var þetta með lífið sem er núna. Það er ekki að ástæðulausu sem ég skrifa þennan pistil. Þegar ég var unglingur þá fór ég í of margar jarðafarir vina og kunningja. Ég hef fylgt einum kærasta síðasta spölinn, tilkynnt börnum mínum undanfarin ár andlát vina þeirra. Fylgt ungum frændum, og fjórum af sem systrum móður minnar til grafar. Fyrir utan það sem telst eðlilegt það er að fylgja öfum og ömmum sem hafa fengið að verða gömul og deyja úr elli. Þetta er víst það eina sem er pottþétt þegar við fæðumst en alltaf er það erfitt. Eðlilega er það efitt. Það eru forréttindi að eldast, geta klætt sig sjálfur og hafa val um það hvort maður æfir, fær sér pizzu eða fisk og allt þetta. við bara gerum okkur ekki alltaf grein fyrir þvi hvað við erum heppin. Eg er engin undantekning. Ég vona samt að börnin mín lesi þetta ekki og hugsi, yess ég ætla að hætta i námi og djamma. Að fá góða vinnu með sæmilegum launum fylgir oftar en ekki krafa um stimplun námsgráðu. Þar ræður ekki endilega geta, afköst eða áhugi. Neibb menntun. Það er ekkert mál að mennta sig. Það er annað mal að kunna að vinna. AFtur er ég komin út á engi. Mig langaði bara að skrifa frá mér hugsanir mínar. Ekki taka lífinu sjálfsögðu. Ekki taka áhættur sem geta skaðað aðra, njóttu fjölskyldunnar þinnar. Elskaðu fast og mikið. Syngdu, dansaðu og lifðu. NÚNA. Og helst þar til ellin klárar þig. Ekki samt treysta á það. Megi það sem þú trúir á hjálpa þér og þínum gegnum súrt og sætt. Ást og friður. Thu, 30 Aug 2018 22:12:18 GMT http://dandy.123.is/blog/record/783744/ Ég sit hér, hlusta á regnið. pikkið og karlinn anda. Á mér liggur hjartans mál, mál sem kemur okkur öllum við. Ætla að skrifa það fljótlega en fyrst undirbúa þá sem lesa bloggi mitt undir það. Það mun snerta einhverja en er ekki skrifað til að vera ljót, eða meina neitt illt. Heldur er ég að reyna að fá fólk, alls staðar i kringum mig til að hugsa svona dags daglega um sinar venjur, vana og þá vana sem þeir bera á borð fyrir börn og barnabörn. Nóttin í nótt fór í að horfa á heimildarþætti um heilsu og í hvað mesti peningur fer í í Bandaríkjunum og Bretlandi varðandi örorku. Örorku vegna ofþyngdar og þeirra vandamála sem henni vill fylgja. Mér líður ill að sjá þetta. Mér finnst þetta skelfilegt. Það vantar ekki herferðir um að drekka ekki og vera fullur fyrir framan börnin okkar og reykingar, nota belti og hjálma. Nú má alveg fara að skoða hvað við setjum í Bónuskörfuna okkar og hvaða dagalega snarl börnin okkar fá. Börnin og barnabörnin. Nú er ég að verða amma. Ég er búin að gefa mér það loforð, dóttir minni og lítlu ófæddu hnoðrunni minni að hún fær mat. Allan mat.. ÉG ætla þó ekki að gefa henni mat sem hún þarf ekki fyrr en hún er orðn þroskuð og hefur vit á því og foreldrar hennar leyfa. Ég ætla bara að sýa þessum ungu forledum þá virðingu að þau ráða. Ég mun hins vegar fara með barnið út að labba ef hún vill og ég má oft. Hlaupa, hjóla og fylgja þvi á æfingar. Og þetta sýst um sjúkdóma og vandamál EKKI útlit. Hvað um þaðÉg er komin með plan fyrir sept. Ætla að hengja það upp á ískápahurðina mína og hafa bara Kela kallinnmeð á því. Þetta verður matarplan og hreyfingarplan. Matarpan í þeim skilning að hér verði eldaður matur, annað hvort í hádeginu eða að kvöldi. Minnst 5 daga vikunnar. Líklega verða Kristófer og Erla hér fram til áramóta og þá fá þau einn elda dag og svo er leigan að þrífa neðri hæðina minnst einu snni í viku vel og vandlega. Nema þau geri það ekki þá bara sendi ég þeim reikning. En planið er fott, það er spennandi. Ég err að fara að færa mig aftur inn í Héraðsþrek og tralla þar með fleirum Enn er ég samt að vinna í því að fá Söru og Nicó til að kenna dans 8-12 október og þa þarf marga. Allavega fleiri en síðast því styrkur verður lægri og við þurfum að greiða salinn. ok ég er að fara að klæða mig Tue, 28 Aug 2018 04:56:50 GMT http://dandy.123.is/blog/record/783632/ Já við byrjum tiltektina á pirring. Pirring yfir því að fara blindur í búð og treysta á augu afgreiðslukonu sem sa greimilega ekki betur en ég. Þá næst mun ég treysta á virk. Mig vantar 140 cm langan og 20 cm breiðan java. Eftir siðistu viðskkipti kom í ljós allt annað efni, áferð og stærð. En það eru ekki alvuru áhyggjur. Bara muna að kaupa ALLT ÞAR SEM ALLT ER TIL. Á morgun fer ht. Keli á fulldembuðu í Ásbyrgi, eg greiði fyrir slikt en fer svo með pokadýrum Fimmvörðuháls. Gisti hjá Kobba fyrsti nótt. Svo í huttum. Svo með Söndru. Við pæjumst og bæjumst með uppakomum. Það verður sjokk.Ég ætla að labba fimmvörðuhálsinn í sömu brókinni en hreinum sokkum. Kommon .þrír dagar er ekkerrt. Notaðu blautþurrku. Hlakka til göngunnar sem styttist vegns eigin mála. Það verður bara fullt a Dandý tanknum fyrir óhemjuna sem berst innan í mér..Þessi ganga ( myndir síðar) verður upphaf af nýju tímabili2018 haust fer í sund, yoga hjol en aðallega hlaupaplan .....öllu verður póatað getu og vangetuÆtla að ná góðum 21.1 km hrsða fyrir áramót. Svo bætum við inn hjóli á fullu. Nuna ætlum við að gera vel og betur við erum fleiti. Fáum sponsa. Íslènsks og okkar lið UÍÁ höttur. Nú ef ekki þa keppum við bara sem breiðablik.CTAFT er onHlaipaæfingar hefjast 10 sepr. Gerum þetta saman að fullu.Saman verður mottó og engar extreme æfingar með. Ekki hjá þeim sem ætla í mitt lið.Spennt: já Sat, 25 Aug 2018 02:19:01 GMT http://dandy.123.is/blog/record/783433/ Lífið heldur áfram fyrir okkur flest í dag sem og aðra daga. Já og við sem höldum áfram erum heppin og þeir sem elska okkur líka. Nú fer haustið að koma og það er ekki laust fyrir því að lyktin af því sé aðeins og byrja. Haustin eru svo falleg, veðrið er oft svo stillt og það virðast allir svo jafnir á haustin (að mér finnst). Ég ætla mér að breyta til í haust, ég er búin að breyta hér heima hjá mér. Það hefur gengið vel og reyndar betur en ég vonaði. Fyrri hlutann gerði ég meðan húsbandið var í RVK í vinnu og rest gerðum við saman um helgina. En helgin var ekkert hipp hipp og húrra. AAAAAAAAAÐÐEIns of margir krampar og leiðindi hafa truflað mig síðust úff 10 daga. Ég er bara að verða krei krei. Bíttar engu, er byrjuð á krampalyfjum, veit þau virka en þau hafa aukaverkanir sem eru langtum betri en kramparnir sjálfir. Ég ætla að fara að hlaupa eftir plani sem er gert fyrir mig, minn aldur, minn þunga og mína getu. Af snilling. Vá hvað það verður gaman. Ég ÆTLA að vakna fyrr á morgnana í vetur. Ég bara skal. Ég ÆTLA að standa mig betur í að sinna sjálfri mér. ÉG ÆTLA líka að sinna þeim sem koma memm í leik í júní 2019. Það er bara spurningin um hversu mörg við verðum þegar uppi er staðið.. Já sko þetta með haustið. Ég hef nánast aldrei tekið mér frí frá hreyfingu. EN ég gerði það núna í tvær vikur. En þér/ykkur að segja þá er einn klst krampi bara fínasta æfing. Djók en ekki djók. Haustið gefur manni ró með kertum, það verður alltaf meira og meira notalegt að setjast með saumadótið í sófann. Hitta vini og spjalla. EN HELST AF ÖLLU ÞÁ ER BEST AÐ ÞAÐ ERU ALLIR Í RÚTÍNU. Ef ég mætti ráða, þá færi ég alltaf á fætur klukkan 6 og mig langar að reyna það í vetur. Taka æfingu, synda og fara svo í morgunmat. Ég er búin að skrá mig í yoga á kvöldin fram til jóla og það verður ÆÐI: ÞETTA HAUST VERÐUR ÆÐI. TAKIÐ EFTIR OG EKKI GLEYMA. Sun, 19 Aug 2018 18:47:56 GMT http://dandy.123.is/blog/record/783300/ Ég tók þá ákvörðun að ræða við einn mjög duglegan og reynslumikinn hlaupara og biðja hann um ráð varðandi hlaup. Ég hef verið að hlaupa með æfingum fyrir IM undanfarin ár EN ég hef líka verið að gera allt annað inn á milil. ÉG hef ekki bætt mig í neinu síðustu 4 árin, ég hef fengið brjósklos, ég hef fundið til í baki, rassi, hálsi, hné og nánast öllum liðum. Ég er ekkert svo vitlaus að ég viti ekki að ég hef kannski verið að blanda saman of miklu og líka það að ég hef ekki verið alveg nægilega hvíld í lengstu æfingunum á hjóli eða hlaupi. Hann er einn þeirra sem er ekki hrifinn af því að gera of miklar þungar æfingar með lengri hlaupum. Ég er sammála. Allt í lagi upp að vissum vegalengdum og fjallahlaupum. Við megum öll hafa skoðanir og segja okkar reynslu. No pressure og mér er alveg sama um hvað aðrir hugsa og gera. Núna ákvað ég að versla mér prógram af honum, ég er búin að senda honum ALLAR upplýsingar um mig, getu, hæð, þyngd, aldur og líkamsástand. Seinast þegar ég gat eitthvað í hlaupum var árið 2011 en þá var ég einmitt búiin að fylgja prógrami frá þessum manni og passa mig á því hvaða styrktaræfingar ég gerði og á hvaða leveli. ÉG setti mér markmið og ég ætla að ná þeim. Ég fæ áætlun mjög fljótlega og í byrjun september mun ég fara af stað í þetta prógram og ná mínum markmiðum. Þegar ég hef náð þeim þá verður það mjög gaman að bæta inní vikuáætlun hjólaæfingum og æfingum fyrir Ironman í júní árið 2019. Mikið rosalega hlakka ég til. Mojoið er búið að lofa því að skila sér í lok ágúst. kv Dandý Thu, 16 Aug 2018 17:08:37 GMT http://dandy.123.is/blog/record/783205/ Það gerðist hér um áramót að ég fór að finna fyrir ólöngun. Ólöngun í allt og líka ekkert. Hef alltaf verið til í að hlaupa, hjóla, fara á fjall, leika mér og bara hreyfa mig yfirleitt. EN ég hef átt við smá krankleika að stríða og þeir hreinlega unnu mig. Ég ákvað bara að játa mig sigraða og leyfa þessu að ganga yfir. En yfir hvað? Þetta yfir er ennþá. Ég fer út að skokka af því ég veit að það gerir mér gott seinna meir en mig langar ekki. Ég fer út að hjóla af sömu ástæðu.Þar til fyrir 10 dögum. Þá hætti ég. Yfir er ekki ennþá búið. Og meðan ég er að draga mig yfir þúfur með hausinn girtan ofan í sloggi brókina mína áhugalaus þá held ég að ég sé ekkert að gera neitt gott fyrir sjálfa mig nema þefa af eign skít og volæði. Það er hreinlega erfitt að fara framúr, ekkert mál að drekka kaffið og gera heimilisverkin þegar ég hef lokið við bollann. Ég prjóna og sauma og hugsa um að fara að gera helling. SEM ég ætla mér að gera.Tíminn er bara ekki kominn. Hann er að koma. Núna eftir akkúrat viku fer ég í löngu greidda ferð labbandi Laugaveginn og Fimmvörðuháls á 6 dögum með stóma og krónískum þarmasjúklingum. Ég ætla að fara því ég hef svo gott af því. Gott af því að þurfa að vera með fullan poka og geta ekki falið hann með 30 klósettferðum allan daginn. Ég þarf að sofa í svefnpoka með mörgum í herbergi. Já einmitt ég ætla að gera það. Ég er að vona að þessi ferð færi mér MOJIOÐ aftur. Mitt eigið mojo.Ég stefni á æfingar í vetur. Æfingar fyrir hálfan og heilan IM eins og venjulega. Er sem betur fer ekki alveg á byrjunarreit nema í hausnum. Eníhú. Hver hefur sitt eigið MOJO og það finnur það víst enginn fyrir mann nema maður sjálfur. svo hept tú og áfram gakk. Tue, 14 Aug 2018 12:48:28 GMT http://dandy.123.is/blog/record/781477/ Einn dag um daginn hreinlega gaf sig eitthvað.. Ég á þeim tímapunkti fór að hnoðast í gegnum það sem ég hef reynt síðustu ár. Uppi stóðu fáránlega ómerkilegir hlutir sem ég ætti ekki að lata á mig fá. En svo merkilega ómerkilegt sem það er þá fann ég bara fyrir niðurbroti. 1. Ég flutti 2004 til Egilssstaða full orku og gleði, vön því að mæta sem þjálari í tíma og fólk bara í byljandi stuðii já aæll, fyrsta tímann á Austurlandinu var bara kjaftshögg. Tveir af tíu brosandi, enginn í stuði og næstum allir með spurninguna "hversu lengi verð ég að losna við 10 kg" sko þetta eru að sjálfsögðu smá ýkjur en svona fann ég þetta. Ég var vön hópi manns sem kom í tíma til mín til að reyna a sig alla leið, til að hvetja hvort annað áfram HRÓSA öðrum og sjálfum sér. Njóta og lifa. Ég gerði mér ekki grein fyrir samfélagsmun á 700 km. 2. Ég var stöðugt að fá fólk með í lið, skokka, gera reyna, taka þátt ( ekki bara til að vera bestir eða vinna) en það var líka eitt sem ég upplifið mjög sterkt. VERA bestur, eða betri. Vera með var bara fyrir 5 ára og yngri. 3. Ég skipti um áhugahóp. Fann hóp sem þurfti ekki gullið eða pallinn til að hafa gaman. úr þvi varð mjög skemmtilegur hlaupahópur. Hann hélst út í smá tíma og í framaldi varð að skráðum hlaupahóp.4. Mér finnst þó sá hlaupahópur ekki hafa mikið til að bera annað en hlaupin 6 yfir veturinn. Enginn til í að borga fyrir plan, allir í sínu horni, það er ekkert gaman að vera saman nema bara á byrjunar reit og það er sko ALLS ekki sama hvaðan planið kemur. Við erum víst ekki öll nógu merkileg til að hafa vit á því sem við höfum starfað við í nokkur ár. 5. Mér hefur alltaf þótt gaman að hvetja aðra áfram í að taka þatt og sigrast á eigin getu og ég hef hingað til verið mjög sveigjanleg með tímann mínn á æfingum ef ég mögulega get aðstoðað einhvern til að ná sínu markmiði, þó svo að eg þurfi að setja mitt plan til hliðar. Mér þykir skemmtilegar að fá með mér fólk og taka þátt og sigrast á þrautum með fólki en ekki í keppni við fólk. 6. en ég er greinilega mjög leiðinleg og fráhrindandi því það eru kannski 2 einstaklingar sem reyna að fa mig með eða hvetja mig í verkefni svo lengi sem það hentar ÞEIM: svo á ég 2 góðar sem vilja gera allt fyrir mig. Ég finn fyrir svona "vanþakkæti, vanmætti svekkelsi." Er ekki bara gaman að vera saman þó einn sé aðiens á undan eða eftir. Nei, við viljum fá sem mest fyrir sem minnst. " æ geturu ekki bara sett inn prógramið"" æ geturu ekki bara fært æfinguna þar til ég kemst"Ég ætla ekki að taka að mér æfingar í vetur. ég finn að ef ég fer að sinna öðrum, þá sinni ég ekki sjálri mér og það er bara ekki málið. Vissulega ætla ég að bjóða nokkrum að taka þátt en þá kemur í ljós hverjir ætla og hverjir ekki. Plan mun ég ekki gefa eða upplýsingar nema fyrir þá sem ætla að vera með. Ég er nefnilega búin að átta mig á því að ÁÐ AÐÉG þarf líka þetta pepp og þetta VILTU vera með. Æ Dandý komdu með mér að hjóla hringinn.Æ Dandý komdu í sund. Ekki bara æ hvernig get égÆ hvernig get ég bættÆ er betra óps annar vælupistill án gleraugna sennilega fulllur af pikkvillumSAmt þá fáið þið nokkur boð á fund með hausti um smá verkefni..Verið velkomin en annað hvort eða ekkikveðjadandý Tue, 24 Jul 2018 01:05:10 GMT http://dandy.123.is/blog/record/781419/ Í dag er létt rigning. Veðurfar sem heillar mig. Besta veðrið til að hreyfa sig utanhúss.Planið var að fara einn skógarhring en þarmakreppan er í fýlu. Ég hélt að ég væri sterkari einstaklingur en ég hef sýnt undanfarnar vikur. Ég ræð ekki við eigin græðgi, ég ræð ekki við kreppuna og stundum ekki tárin. Ég ræð heldur ekki við sársaukann sem tikkar annað slagið.Þetta var Dyrfjallahlaupshelgi. Við hjónin vorum bæði skráð en fengum bæði pest korter í hlaup. Bæði erum við ágætlega gáfuð og slepptum hlaupi og kúldruðumst undir teppi með sitthvora klósettpappírsrúlluna í hönd. Hressleikinn magnaðist og heilsan þegar leið á daginn og ætluðum við að njóta lambakjöts með kartöflum og salati. Já, já já ég veit ég sagðist ætla að vera bara á fljótandi og ekki reyna á kreppuna. EN þarna kom inn svengd og græðgi auk hömluleysi.Ég tek eftir því núna betur en áður hvernig kreppan vinnur, líklega vegna þess að ég veit líka hvernig hún vinnur. Hún verður ekki þægileg fyrr en hún losnar og suma daga held ég hana aðeins lausa. Þá daga nýti eg mér eins og enginn sé morgundagurinn. Eins og ég hef sagt þá er annað álit oft RýmisRúnk í orðsins fyllstu en það er samt betra að hafa augu en auga. Meðan ég sit og vona að félagi félaga míns sem hringdi í félaga hans hringi í mig og segi "Dandý við ætlum að losa flækjuna". Þá veit ég að það er tímasóun að sita og vona það. Nr.1. það er ekkert gaman að sitja og það er ekki að fara að gerast. Hins vegar þá veit ég að þetta losnar því kreppan er alltaf á fullu, kreppan kemur og kreppan fer. Núna er bara kreppan erfið.Besta ráðið er að tyggja, sjúga og spýta öllu til að koma í veg fyrir líðanina sem fylgir á eftir. En síðasta álit sagði NEI láttu kreppuna vinna. Ég geri það nánast alla daga og flesta ekki alla hefur það eftirmála. Eg fæ alltof oft aðstoð til að komast yfir pínuna. En það er ekki varanlegt ástand. Mér finnst ég þó vera að svíkja svo margt. Sjálfa mig, börnin mín, manninn minn og lífið. Varanlegt er að halda áfram Ég skammast mín fyrir að vera ekki bara STERKUST og geta sinnt öllu því sem ég á að gera ALLA daga. Ég skammast mín fyrir að geta ekki bara staðið upp og hrist þetta af mér. Ég skammast mín fyrir að geta ekki alltaf bara opnað húsið mitt fyrir gestum og bakað og spjallað.Ég skammast mín fyrir að sjá skýin frekar en sólina annað slagið og leyfa tárunum að leka. Ég skammast mín fyrir að vera hrædd við að vakna með útþaninn maga og lausann pokann í rúminu mínu sem er alltaf hreint og yfirleitt hvítt. Svefninn er ofmetinn segi ég oft í gríni, en ég sakna hans. Sakna þess að sofna kl 23 og sofa þar til 07 eða eitthvað þannig. Meðan kreppan er þá er ég stöðugt á varðbergi og/eða með verkjakippi. Er á varðbergi fyrir þvi að Sammi sleppi inn sem hann gerir oft eftir erfiða máltíð og þá fer það bara út fyrir. Verkjakippir eru reyndar hættir að vekja mig nema þegar þeir eru slæmir og þá vakna ég oftar við hljóðin og finn bara verkinn fjara út. Það er í lagi. Þetta eru veikleikar mínir að mínu mati. Sumir segja veikleika mína vera þá að segja já þegar einhver biður mig um greiða en ég er ekki sammála. Vil gefa sem mest af mér. Þetta var langur sjálfvorkunnarpistill. Lofa að hann kemur ekki aftur. Milli þessa skrifa er annað skjal opið með markmiðum næstu mánuða. Einn í einu allir með markmiðum. Ég ætla að hætta að reyna alltaf að vera að fá einhvern með mér í eitthvað, það er of tímafrekt. Markmiðin eru mín og hafi einhver áhuga þá bara getur viðkomandi komið með. Ætla ekki að reyna að draga neinn áfram nema sjálfa mig. Ég ætla heldur ekki að gefa mig í Hlaupahérana í vetur. þar held ég að ferskt blóð væri besta ráðið svo þetta verði gaman á ný. Fegin er ég samt yfir því að vera ekki alveg á núllpunkti. Ég get sem betur fer helling og þarf bara að byrja á markmiði númer 1. Þá er það að halda áfram, lifa og njóta. Fleiri götuhittingar ákveðnir korter í 18 og planaðir í garði nágrannans sem sér ekki skilaboðin. Það er coolOver and out Sun, 22 Jul 2018 13:31:24 GMT http://dandy.123.is/blog/record/781209/ Kona ákvað að fá sér annað álit á garnaflækju "drekktubaravöka" dæmi sem átti að stand yfir í sumar. Fyrir utan það að þetta er bara fkn vont og pirrandi þá finns mér og þetta asnalegt. Það er bara í lagi að vera með garnaflækju og þurfa reglulega að fara til læknis og á sjúkrahús AF því að við jú skítum peningum og þolinmæði. Alla vega, ég hringi í vin sem á vin sem reddar mér tíma hjá vin. Eða skurðlækni sem er sérhæfður í svona görnum og drasli. Geggjaður díll. Var mjög spennt því að vinur hélt og sagði að þetta ætti nú að laga þvi að ekki væri grín að þetta myndi nú stíflast verulega og þá bara bleh og blah. Í maí var mér sagt að best væri að vera á sem mest fljótandi. Það get ég skilið en ég er með hraða meltingu sem veldur því að pokinn fyllist yfir matartímanum ef ég drekk vatn og borða súpu. Jú þetta er hvorutveggja vökvi. Hinn vinur minn sem er líka meltingarsérfræðingur er ekki sammála. Hann segir að það eigi að vera í lagi með þarma og ég eigi að sjálfsögðu að geta borðað mat sem tekur lengri tíma að hríslast í gegn og þá um leið nýtast mér betur. Og kona fer í heimsókn til næsta skurðlæknis sem átti að vita alt og geta. Hann greyið var í fyrsta lagi ekki búinn að tékka á neinu varðandi mig eða mitt problem. Hann hafði þá ekki flett upp kennitölunni minni. Allt í lagi fyrir utan að farið til hans kostaði mig 43 þúsund fram og til baka. Ég bað hann um að lesa smá, skoða myndir og huxa. Hann kurteis sem engill gerir það. Horfir svo bara á mig og segir. Ég mun ekki gera þessa aðgerð. Ég fann að mig langaði úr öllu bara til að hafa eitthvað annað að gera en vera pirruð. Ok, ég spyr af hverju. Hann kom með alls konar útskýringar á því en var samt sammála um að ég næði líklega ekki að fá það sem ég þarf úr fæðunni ef eg drekk bara. Svo sagði hann við mig að ég ætti að ögra þessum þörmum og borða ALLAN mat til að þeir hefðu fyrir vinnuni og þá líklega losnaði garnaflækjan frekar. UH já ég náði augnkontakt og sagði honum að ég bara treysti mér ekki í þau samskipti við HSA áfram að fá svona verkjaköst með tilheyrandi stíflum og svo krömpum í framhaldi. Ekki vegna þess að ég væri svo mikill aumingi heldur vegna þess að ég held ferkar að starfsmenn HSA telji mig vera kreisí frekar en líkamlega í ólagi. Hann sagði að ég yrði bara að bíta í það súra, ég fengi aðgerð ef ég yrði það veik að ég yrði i lífshættu, þarmarnir myndu kannski ekki þola að hann rússaði sér þarna inn. Svo ég spurði hann AFTUR hvað ég ætti að segja við lækna sem ég hitti því eg hefði verið búin að segja þeim að nu yrði þetta líklega lagað. Hann heldur áfram að útskýra fyrir mér hvernig málið er í pottinn búið og segir svo. Við sem erum læknar og heilbrigðis starfsmenn eigum að finna það sem þér hentar í þessum aðstæðum. Það eru lyf þegar þetta gerist og nú þegar ég á að éta allt sem er erfitt þá verður tímabilið líklega aðeins lengra og ég skyldi bara vera frek. Þo ég þyrfti að fara oft á Nesk þá bara SO BE IT. NEI TAKK FYRIR KÆRLEGA. ég er búin með fjóra daga á fastri fæðu og þeir hafa verið gjörsamlega viðbjóðslega erfiðiri og sárir. Ég næ ekki að koma þessu í gegn og stóminn min með flækjunni minni bara neita þessu. Það fer allt í klessu, ég æli öllu og eftir svona 2 klst af miklum verkjum og ælum þá fæ ég krampa. Í dag toppaði ég það með kjúkling og salati sem fór ekki langt. Þegar Kobbi og Keli þurftu að hjálpa mér við það eitt að tapa ekki lífsviljanum og ég þurfti krampa og verkjasprautu þriðja daginn i röð þá ákvað ég að ég ætla ekki að borða meira. Fari þessi helvítis garnaflækja ekki á næstunni þá bara verði hún velkomin. Eg ætla að drekka. Drekka allt það sem mig langar og er ekki með kornum, hýði eða helvítis trefjum. Nenni ekki þessu veseni. Ég á ekki bágt miðað við fólk sem á erfitt en ég verð svo pirruð. AF hverju árið 2018 geta ekki verið til upplýsingar í heilbrigðiskerfinu á kennitölunni minni sem eru um hvað hentar mér best og virkar fyrir mig. Allir unglæknar sýna mér að mér finnst kurteisi fyrir utan einn og einn. Sumir spyrja, bíða efti að þetta líður hjá og tala við mig. Læknirinn mínn sem ég hef mest verið hjá segir að það mætti endurskoða lyf í samræmi við nýjar upplysingar og rannsóknir og þar er ég sammála eftir að hafa lært smá og lesið mig til. Núna ætla ég EKKI að biðja um hjalp ef eitthvað gerist. Ég ætla að drekka helvítis herbalife og sölt. Ég ætla að hjola, hlaupa, synda og leika mér. Fyrr missi ég meðvitund en að hringja í 1700 og sjá ekki framan í þann sem kemur hingað með tilbúið drasl i sprautu, gefur mér það og hverfur áður en ég fæ að vita nafn á viðkomandi. Svo ekki bjóða mér í mat nema þú eigir nóg að drekka. :) Takk fyrir og bless. ANNAÐ ÁLIT RÚNKAR MANNI BARA Í RÝMINU Sun, 15 Jul 2018 22:51:19 GMT http://dandy.123.is/blog/record/781010/ Síðustu vikur og mánuði hef ég haft mikinn tíma til að gera ekkert ef mig langaði. Ég hef lítið sem ekkert unnið utan heimilis þó ég finni mér alltaf verk til að klára. Eitt gerði ég síðasta hálfa árið, það var að lesa yfir BA ritgerðina mína og framhaldi skoða rannsóknir og heimildavinnslu offitu barna. Nú vona ég að þeir sem halda að ég ætli hér að vera með fordóma opni hugann og loki á það. Ég ætla ekki að vera með fordóma en ég hef samt nokkrar spurningar sem öllum, mér þér og ömmu þinni er hollt að pæla í. Þetta hófst með spítala innlögn. Ég opnaði youtube og rann inn á þátt sem heitir The Fat Doctor. Þetta eru breskir þættir um fólk sem fer í hjáveituaðgerð til að fá aðstoð til að létta sig. Persónulega finnast mér þetta góðir þættir að því leyti að þarna er farið ofan í margar hliðar og komið inn á það að þetta er ekki lausn heldur aðstoð. Ég horfði í framhaldi á marga þætti, fletti upp mörgum rannsóknum og las mér til upplýsinga og til að svala forvitni minni. Sjálf hef ég verið mjög ströng á mataræði barna minna og er enn. Þegar þau voru litil þá bauð ég ekki upp á sykur í morgunmat, nema þegar eitthvað mjög mikið stóð til. Gos var ekki á borðstólum nema í veislum og stundum ekki. Á laugardögum fengu þau eins og önnur börn, nammi. EN ég gaf ekki nammi og gos og kökur. Þau völdu. Vildu þau gos sem oftast er til í hálfum lítra þá var ekki í boði að fá nammi með. Þau völdu oftast bara nammi í poka. Var ferðinni heitið í sveitina eða til einhverrar ömmunnar þá var skammturinn minnkaður í pokanum. En þetta er ekki um mig og þau. Eftir að hafa lesið mig til, horft og pælt í 12 vikur samfleytt, þá fór ég lengra og las meira um hversu stórt vandamál offita er orðin. Fólk 20 ára og yngri orðið hjartaveikt og með sykursýki 2 vegna sykurneyslu. þarna kemur reyndar inn persónuleg skoðun. Hvað eru foreldrar að spá? Það er í fyrsta lagi munur á þybbnum einstakling sem er að stækka og þroskast, hreyfir sig og er heilbrigður og svo þessar gríðarlegu offitu. Í mörgum þessum greinum sem ég las kom fram að fólk, þá sérlega ungt fólk eða 40 ára og yngri var mjög ósátt við sína eigin foreldra að hafa ekki tekið í taumana þegar þau voru ung og hugsað um hvað þeim var boðið í mat. Tómatsósa með öllum mat sem var jafnan dúpsteiktur eða keyptur á MakDónalds og þa´helst til 6 daga vikunnar. Kók með öllu og eða líka shake. Svo allt nammið og kökurnar í snakk sem millimál. EN samkvæmt niðurstöðum þá var ekkert annað upp á teningnum hjá þessum einstaklingum. Þessar rannsóknir voru allar um fólk sem var búið að fara í þessa aðgerð sem engum fannst vera létt eða notalegt. Samt sem áður var mjög MJÖG lág prósenta af þeim sem var að hugsa um hvað þau gáfu sínum eigin börnum og þau vörðust og afsökuðu sig yfir með látum, jafnvel dónasakp og reyndu að sannfæra aðra og sig sjálf um að það væri allt í lagi að þessi börn fengju það sem þau átu. DÆMI: 6 ára strákur, var í fótbolta en mætti sjaldan því hann gat ekki hlaupið, mamma hans sótti hann annað hvort með kerru eða bíl og það eru 700 metrar heim til hans. Á 2 klst sat hann og vældi meðan hún gaf honum (tek fram aftur 2 klst) 3 máltíðir. Hún hélt því fram að þetta væri hollur matur,. Maturinn var, 2 kökusneiðar, 1 samloka með skinku osti og tómatsósu, 1 banani sem hann vildi ekki og síðan þrefaldur skammtur af höfrum með rjóma, sykri og 3 jarðaberjum sem hann ekki. Hún sagði að hann þyrfti svona mikinn mat því hann væri að vaxa. Þetta var eitt dæmi af um það bil 40 sem ég skoðaði. Tveir aðilar fóru reglulega í heimsóknir til þessa aðila og voru að reyna að útskýra fyrir fólki að BÖRN mega vera svöng og það er okkur öllum hollt að vera svöng annað slagið. Ef þú ert saddur eftir öll mál þá ertu að stækka á þér magann. Þegar þú verður saddur af brauði þá hækkar blóðsykurinn þinn og eðlilega þegar hann felllur þá finnur þú fyrir svengd. Allir þessir einstaklingar fengu upplýsingar ítrekað í minnst 2 mánuði fyrir sínar aðgerðir og þeim gert að hugsa um þetta alla tíð sem og fyrir börnin þeirra. En fæstir pældu í því nema jú þeir sem voru aðeins eldri og voru ekki of uppteknir af "aumingja ég og hann" hugsun.Þetta er að færast hingað eins og annað í heiminum. Af hverju er verið að segja börnum að éta sig södd og af hverju fá krakkar að borða snúð á hverjum degi? Af hverju er ís eftir leikskóla og popp, jafnvel gos með frekar en pera, vatnsmelóna eða epli? Hann/hún vill þetta ekki er ömurleg afsökun. Ef það er alltaf í boði að fá snúð þá vill barn ekki melónu. Þú sem foreldri velur hvað þú venur þitt barn á að borða. Við höfum öll ógeð á einhverju, eða flest okkar. En ef það er alltaf bara í boði að fá einn ávöxt alla daga eftir skóla leikskóla eða hvað sem er þá líklega fer krakkinn ekki að láta það eftir sér að fá ekkert. Sértu í þessum vandamálum (heimatilbúnum) hættu þessu bara. Keyptu ávexti, hafðu til vatn í ísskápnum í fallegri flösku og hættu að kaupa inn ávaxta safa. Hann einn og sér getur eyðilagt tennur í miklu magni sem og þá er hann nánast aldrei laus við sykurdrullu. Ef þú hefur upplifað að vera í ofþyngdarflokki (ég er að tala um ofþyngd ekki smotterí) og þér hefur liðið illa út af því, ekki þá bjóða barninu þínu upp á það. Ekki gera krakkann þinn af sjúkling ef þú kemst hjá því. Lífið er ekkert léttur leikur eins og það er, það þarf ekkert að auka vandamálin. Ekki vera pirruð/pirraður við mig yfir þessum pistli. Nú er ég að verða amma og ég hef gefið sjálfri mér, barninu og foreldrum það loforð að ég ætla ekki að hafa alltaf ís eða kökur hér heima handa barninu. Það verður þeirra að ákveða hvenær krakkinn fær óhollustuna. ´Það er svo margt annað hægt að bjóða upp á en sykur til að börnin elski mann. Það er hollt að vera svangur.Það er hollt að borða passlega.Vertu gott foreldri og vertu góður við sjálfan þig. Gotterí á að vera spari, ekki eplið. Over and out. Mon, 09 Jul 2018 17:05:32 GMT http://dandy.123.is/blog/record/780884/ Heil og sæl. Þegar húsfrú bregður sér af bæ í smá vöknun og annað skemmtilegt þá þarf hún að blogga. Klukkan er orðin 03:19 og ég er loksins kominn í rúmið og næstum tilbúin til að sofna. Áðan gat ég gefið mér góðan tíma i að hugsa um plan. Plan fyrir haustið. Plan fyrir vorið verður tilbúið kringum jólin enda full snemmt að plögga því niður. Planið er að vakna snemma og hreyfa mig. Fara á fætur kl 06 fjóra daga vikunnar, leiðbeina tvo tíma og fara í tvo tíma. Reyna svo að æfa alltaf fyrir kl 10 á morgnana. Þar sem framundan er lítil aðgerð þá verð ég líklega að safna orku í júlí og ágúst en svo bara tekur við næsta IM uppbygging. Planið er i stuttu máli svonaMánudagar: Styrktaræfingar kl 06:35 - 45 mín hlaup og 45 mín létt sund. Þriðjudagar: Spinning klukkan 06:30 - hjóla aðeins lengur og 45 mín sund.Miðvikudagar: Hjólaæfing á racer og mjög stutt 30 mín jogg. Fimmtudagar: Styrktaræfingar kl 06:35 - og létt sund plús teygjur. Föstudagar: Spinning (kannski fara með hjólið í tíma). Laugardagar: Langar hjólaæfingar og vikuplanið massað. Sunnudagar: Frídagar. Þetta hljómar ekkert rosalegt en ég þarf plan. Thu, 05 Jul 2018 02:16:22 GMT http://dandy.123.is/blog/record/780413/ Samúel Már Helguson fæddist 12 mars árið 2014. Hann var svar við mínum bænum þá og er enn þó ég sé ekki komin yfir þrautarkaflann. Ef þú lest vælusröfl hér, stoppaðu þá strax og farðu að gera eitthvað annað. Fyrir mig er þetta aðallega dagbók. Upplýsingar og utanum hald. Fyrir marga vini mina eru þetta uppl með kryddi. Olræti. Eftir að Sammi fæddist þá gekk bara fínt heima fyrstu dagana. Ég var á djúsi og pillum sem ég var að minnka og minnka. Þeim fækkaði hratt þegar ég fékk já svar við "má ég -hreyfa- mig" spurningu sem ég lagði á borð. Oft fyir Óttar (sem var í súlunni) og Pétur. Ég fór strax að hnoðast áfram. Allt sumarð var fínt, en ég át líka pillur sem ég vildi helst ekki éta en það voru að koma í veg fyrir margt sem ég fékk í bakið. Dæmi1. krampar2. verkir3. bæði í miklu magni. Ég sló sjálfa mig út með þrjósku og getu 16. ágúst þegar ég í fyrsta sinn kláraði Járnkarl (heilann). Þar LÆRÐI ég í gegnum fólk sem hefur gengið í gegnum mjög margt að þar ferð þú ekki af stað og rústar keppninni. Þú æfir á lágum púls og nota hann í keppni. Þú /ég lærði líka að hætta þessu vera á þessum tíma eða hinum. Þarna lærði ég rosalega góða hugsun sem ég mun nota. Tel alla upp hér neðst sem voru Læraranir :)Það er að vera besta útgáfan af sjáfri mér. Ekki vera "betri" en þessi eða hinn á tíma. ALLUR TÍMI ER GÓÐUR Í SVONA STÓRUM AFREKUM. það eru forréttindi okkar heilbrigðu og hraustu að hafa getu til að skrá okkur. Síðan ákvað ég að pillur eru ekki kommon sens nema það sé nauðsyn. Ég vissi að það var eitthvað ekki i lagi og það hefur alveg komið í ljós síðustu ár. Hef ekki tölu á sjúkrabílaskutli, heimsóknum á HSA og innlögnum á FSN og FSA og það er allt í lagi. Vegna þess að ef ég vissi um allar ferðirnar, flugin, vinnuapið og greiðslurnar fyrir þetta allt þá liði mér líklega illa því að þá vissi Keli það og hann er svona útgjalda óglaður. Þó veit ég að hann sér ekki eftir tíma eða pening sem hefur farið í það að aðstoða mig. Haustið 2014 fór ég að fá hroðalega krampa og verki í rassinn sem var, og það leiddi eins og hnífsblað upp í stóma. Ældi og ældi þegar þetta gekk á og það var nú stemming. Það var ljóst að það var eitthvað að. þegar ég finn til þá finnst mér það ok í smá tíma. EN þegar ég er kvalin i langan tíma þá finnst mér það hörmung. Ég var mikið á sjúkrahúsum frá des og fram í jan og feb 2015. Hafði sem betur fer enn námið til að dreifa huganum og hafa eitthvað að gera. Náði öðru ári í BAKKALÁR í Sálfræði.Árið 2015 var tekið í rólegheitum, eitt Barðsnes hlaup og eitthvað sem ég man ekki.Svo ég skráði mig bara aftur í IM með Kobba. Nú ætlaði ég mér til Austurríkis og prófa hæðir. En æfingar gengu ekki vel, ég var inn og út af súkrahúsum, vökvalaus, krampar og krampalyfjameðferðir með sínum dásamlegu aukaverkunum og ofsjónum. Fór út, var í góðu formi því eg nota alla góða daga i að viðhalda formi í lagi. Stutt saga, fékk krampa á föstudag, gat ekki mætt á fund og varð að draga mig út keppni. EN var svo heppin að af þvi eg þurfti að sjúkrahús þá fékk ég boð um að fá annan með 70% afslætti. það var gaman að horfa á stemminguna í kringum þetta. Kobbi var bestur. 2016 náði ég þó að taka Álkarlinn og gerði það fyrst allra kvenna og vona að fleiri fari nú að bætast í hópinn. Svo með haustinu þá bara varð Guðbjörg spennt. Við skráðum okkur saman í sitt hvoru lagi, æfðum saman og í sundur eftir nennu og getu og fengum okkur eins keppnisboli. Við vorum HÖTTUR á þessu evrópumeistarmóti. Me, He and Her. 2017 Gekk ágætlega. Engan veginn laus við verki þegar ég borðaði mat, fín ef ég drakk mat. Svo ég var farin að halda að það væri lykkja eða garnaflækja. Það yrði kannski erfitt að halda út í svona æfingum að fá ekki feitan burger en who cares. Við fórum þrjú saman og vorum Egilsstaðabúum til sóma Nokkrum dögum fyrir þessa keppni þá varð eitthvað að hjá mér. Ég hafði grun um að B12 væri ekkert of hátt OG að söltin mín væru í fokki. Það kom í ljos í Helsingör eða reyndar aðeins frá. Ég steinleið út af, fékk hjartaóreglu og það var margt skrítið að gerast. Dofin í andlitinu. Svo Helga sys pantaði sjúkrabíl sem kemur á staðinn með fólk og græjur sem myndar, ómar og sómar og sendir. þannig er hægt að koma í veg fyrir óþarfa innlagnir. Eftir góða skoðun i smá tima þá horfi hann á mig og sagði "gangi þér ve á sunnudag". VÁ, ég átti bara að salta mig vel fara og njóta. Ekkert sperr. Var í lagi, en samt var mér sagt að ég þyrfti B12, sölt og alls konar. Við kláruðum öll og gerðum það skynsamlega. Vorum að njóta en ekki þjóta. Höttur er þá með alvuru þríþrautarIronmankeppnislið...... bíðið.... bíðið... sem fer stækkandi. Frá júni og fram í ágúst var ég á taugapillum og meira og minna á smoothie fæðu því að ég fann alltaf verki í gaur. Eða undir stómaopinu, niður í gobbu og aftur í lokaðan endaþarm. Svo komu nokkrir rosalega goðir dagar. Nú ætlaði ég í heilann karl. Taka þátt og reyna á. Spáin ekkert nema íslensk. Keli var mjög duglegur að peppa mig og segja mér hvað ég væri dugleg og núna væri bara að njóta. Það kom ekkert uppá fyrr en daginn fyrir keppni, þá fór ég að fá kippi og smá krampa í rassaling. það hvarf um leið og ég sá Söndru sem var komin til að hvetja mig og styrkja ásamt Kela. Við tjúttuðum í tívolí og fengum okkur pasta. Þessi litla elska kom með lifrapylsu svo mamma fengi nú fitu fyrir keppni. Þetta var minn besti æfinga, keppnis eða taka þátt dagur lengi. Ég mætti ein á sundstað og sá um 3000 manns sem voru að fara i það sama og ég. Svo stillti ég mér upp í 95 mínútna getu í sundinu. (hitti auðvitað alla hina íslendingana, en þó þau séu mjög tengd mörg þá er ég þarna hinu megin) það er ekkert alltaf auðvelt að vera einn en það styrkir mann. Sundið var samt bara 80 mín. Hjólið var rok og rigning, en ég náði að vera á lágum púls í ausandi rigningu og í sól smá tíma. Rigningin gaf mér boostið sem ég þurfti frá því á Íslandi. So kom hlaupið. Það var stemming því svo margir að peppa. mig langaði að hlaupa, en ég fann mikið til undir Samma. Varð að stoppa alls staðar og sleikja saltið af öllu kexinu. Ég var á góðum tíma og lofaði mér þvi að spara krossandaslitin hné sem hafa ekkert brjósk og labba bara slatta. Tíminn var 13:fimmtíu og eitthvað og eitthvað. Mér leið vel, ég átti erfitt með að labba 30 tröppur niður stigann efir þetta en það var bara allt i lagi. Slátur ætlaði eg að fá mer og gerði. Bara svo það sé á hreinu að ég hefði ekki verið minna stolt þó tíminn hefði verið 16 03 og ég hefði ekki fengið skráðann tíma. Heldur kláraði ég og fékk peningþegar maður NÆR að hugsa og skilja að það er svo margt hægt ef mann langar en það þarf að vera á RÉTTUM forsendum. Okkar eigin. Ekki segja "ég get þetta ekki" það er afsökun sem heitir "mig langar ekki eða ég nenni ekki að hafa fyir þvi"Þarna var ég orðinn þrefaldur IM. Kona á besta aldri með vökva, krampa, verkja, næringar og stor hné vandamál. AF því mig langaði það. Svo kom desember 2017. Ég fékk alveg hroðalega magapest sem hrjáði mig í viku. Drekka meira og drekka meira er ekki að virka vel á garnastóma.. Ég varð bara veik öll jólin. Alveg sama hvað ég át það gekk illa. Þarna var ég orðin alveg 100% á því að ég var ekki fíkill í sprauturnar heldur var eitthvað að. Samt var hitt undirliggjandi því ég hef mikið lært í lyfjafræði. Eftir áramótin hélt ég áfram, mig langaði að halda mér við en ég var hætt að gera rembst sem ég komst vel að þegar ég prófaði. Crossfit er núna nokkuð út úr myndinni i bili sem og aðrar æfingar sem krefjast spennu úr kvið og hvað þá kviður og rass. En ég elska Crossfit og þannig æfingar. Nóg til sko, ég finn mér annað. Ég er sem sagt með garnaflækju undir stómaopinu mínu og þar er maturinn minn að stífla gang mála ansi oft. Þetta er sárt og þetta er ekki heldur gott svona fyrir mig. Staðan er þannig núna að ég ligg á FSN og er að fá lyf til að örva hreyfinguna þó þeir hafi ekki lamast. (það gerist stundum við flækjur og stíflur að þarmarnir bara fá frí). Mínir eru virkir sem er sárt fyrir mig því stíflan er í flækjunni. Æfing dagsins í dag var í þolinmæði, að fá verkjalyf losa allt frá, troða fingri inn í hann og röri og fylla af vökva og reyna. Ég reyndi og reyndi þar til eg fór að grenja. Ég skammaðist míg fyrir vælið.Á morgun klára ég að losa þessa stíflu.Svo fer ég heim. Stefnan er að fara fleiri saman á næsta ári í hálfan Ironman í júní. Ég ætla að fá þessa flækju lagaða svo ég geti farið að hætta að misnota rúmin hér á sjúkrahúsunum. það fer eftir því hversu margir fara með hvort ég verð með plan fyrir alla og styrktaræfingar sem eru nauðsyn fyrir svona. Nú þegar eru 3 heitir til viðbótar. = 6. Ég ætla samt að bjóða upp á styrk, rólegan án allra hoppa fyrir hjólara og hlaupara. Svona you really have to do it.En fyrst þetta > Gerðu það af því þig langar. Náir þú að skrá þig þá eru nú þegar orðinn nagliHÚH. P.S. Keli er dásemd, hittið þið hann plís segið við hann "þú ert besti maður í heimi" Fyrir mig, skiljið eftir smá komment hér á síðunni, þvi þá hef ég eitthað að gera á morgun. þetta er þá bara gestabók líka. Vinsamlega viljið gera það?ÁSt og kossar frá mér til allra sem hafa áhuga á kossi. Fri, 22 Jun 2018 00:22:59 GMT http://dandy.123.is/blog/record/779779/ Jæja jæja jæja. Nú er gamla alveg að verða 45 No joke, ekki láta útlitið blekkja ykkur. Af því tilefni ætla ég að skrá mig í einn hálfann járnkarl til viðbótar sem ég mun taka eftir ár. Kannski fer ég bæði hálfann og heilann, því það breytir engu ef þú ert búinn að æfa fyrir annað hvort, þá getur þú hitt. Svo er mér sagt og svo hef ég reynt og kunt. (Vitir þú ekki hvað kunt þýðir þá bara ó). Mig langar auðvitað að sjúga að mér fólki sem vill vera memm. Get alveg lofað því að það ER skemmtilegra þegar fleiri eru að æfa og fara saman í svona "keppnir/þátttökur", þó að það skipti svo engu máli hvort einhver var með þér þegar þú ert búinn að þessu og kominn með hlunk um hálsinn og nammipokann sem þú vannst þér inn fyrir.Ég mun alla vega taka Kela með. Guðbjörg er mjög heit og líkleg, Hafliði Foss, Þór Þorfinns, Damgar Ýr og Kobbi bróðir. Jafnvel Margret J. Já ég er að nefna hér fólk sem veit ekki af því svo ef þið sjáið þau SEGIÐ ÞEIM. Í sumar er planið að hjóla mikið og helst sem oftast, venjast legu á grjóthörðum hnakknum og kannski láta sig vaða í Orminn. Þá reyndar myndi ég bara splæsa í litla hringinn því sá stóri er/var smá lonely. Á líka eftir að hjóla stutta í hóp sem er stærri en ég og Hrafnkell. Ég byrjaði að æfa aftur á laugardag og mikið rosalega var það notaleg tilfinning. Finna engann svima, líða vel, hafa orku og finna bara smá til. Það er svo gott að gleyma eymslum þegar maður er að hafa fyrir hreyfingunni. Það var/er líka gott að finna að þolið og getan er ennþá til staðar ég þarf bara að grafa aðeins eftir því. Þó veit ég að ég verð ekki aftur 2011 góð, enda alger óþarf að hengja sig á getu fyrir 40 ára aldur og fyrir seinni krossbandaslit og stómaaðgerð. ´Ég er kannski einkennileg en mér finnst ég oftast frekar góð ef ég næ að klára. Tíminn minn er alltaf góður ef hann er ekki í Dit Not Finish dálknum. Alltof margar setningar hérna byrja á ÉG og það eru kannski þrír sem hafa pælt í því. Í gær fórum við hjónin í fyrsta sumar alvuru hjólatúrinn saman með smá fjallaslóða-skógarlabbi og kósý sveita kaffi í hálfleik. Svo er bara að lengja hvern túr um minnst 10 km hvern laug eða sun og jafnvel um 20 km. Fer allt eftir veðri og vindum. Þá er þessi saga búin. Djók þessi saga er ekkert búin. Fekk mér 3 egg í einu seinni part í gær og já nei geri það ekki aftur. Prófaði að stappa kartöflur í fyrra dag og nei já ég geri það ekki aftur. þarmar eru lífið Mon, 04 Jun 2018 19:47:48 GMT http://dandy.123.is/blog/record/779666/ Lifið er svo gott sem þú vilt, þekkir þú hamingjunafrá eigin hjarta, eltir hanano MATTER WHAT.OK, frekar svona töff byrjun á annars líklega slöku bloggi. Í dag kom ég heim eftir alls konar krukk, tékkanir og ég hef ÞURFT að heyra að ég líti vel út. It is a hard life sko Já sem sagt skrapp til Ak city til að fá tékk að innan sem utan, aðallega innan þá innan í Samúel Má. Sammi, eeelsku Sammi er ekkert perfect. Hann er með lúppum og hringjum sem eru að valda mér smá krankleika. En kommon.... Sammi er svo ungur og óreyndur að við verðum bara að þjálfa hann betur. Það alla vega borgar sig víst EKKI að laga hann eins og staðan er þvi það gæti gert illt verra. Við þá vitum það og VÁ hvað er gott að vita. Nú verður grill sumarið tekið í stöppuðum kartöflum, sútblautlöðrandi í sósu og með kaldann á kantinum. Í það minnsta EKKERT of fast í fæðu. Tökum sumarið létt á sérblönduðum söltum (no fkn gadorade), fljótandi, maukuðu og engu grænmeti. Sorry en fíla þetta með grænmetið hahahha. Piff eins og mér sé ekki skítsama, nenni hvort sem er ekkert að elda og á fína granna sem geta lofað mér að drekka sósurnar sem eftir verða þegar partýið er búið. Eníhú. Fékk smá óvæntar svona "af hverju hefur enginn séð þetta eða sagt þér frá því" féttir þega ér fór til bækló (var að nota ferðina á sjúkrahúsið sko). Ég skal alveg viðurkenna að það rann pinu feitt blóð í annars blóð, salt og næringarlausa kroppinn minn við að 1. Heyra hvað bækló sá 2. Sjá það sem hann sé3. Heyra að einhver (skurðlæknirinn minn 2014) hefði átt að láta mig vita afEkkert alvarlegt en samt nógu til að hann pantaði allar myndir upp á nýtt og nýjar skoðanir og sagði þetta geta verið rót minna vandamála. Síðan hef ég mikið hugsað "eru sérfræðingar að sunnan svona spes og sér í sínu" sjá þeir ekki önnur vandamál þó þau fylli næstum út í þær myndir sem eru fyrir framan þá. Jafnvel þó það komi þeirra sérsviði ekkert við, ætti það þó samt ekki að koma mér við. Nei sko maður spyr sig. Ræði þetta síðar við yfirmann TEITS dvergs úr Mjallhvíti sem er líklega á skilorði núna. Ég mun í það minnsta byrja að æfa á morgun 2. júní og ætlunin er að ná 28. dögum í júní í 90 min hreyfingu með styrk og teygjum á dag. Síðan tökum við stöðuna á grennslinu, söltum og nyjum fréttum. Keli sefur mjög hátt við hliðna á mér. Hann er eiginlega að anda fyrir fjóra svo til að ég sofni, þarf ég að laga til á koddanum hans og kyssa fallega andlitið hans góða nótt. Góða nótt þú og þú. kvDandý Sat, 02 Jun 2018 00:39:51 GMT http://dandy.123.is/blog/record/779447/ Að sakna einhvers er að líklega vegna þess að viðkomandi einstaklingur eða hlutur hefur haft áhrif á líf þitt. Það er gott að geta og kunna að sakna og einnig vera þakklátur fyrir það sem maður hefur ekki. Ég sakna oft margra einstaklinga sem eru farnir úr þessum heimi. Kærasti, vinir, fjölskylda og fleira. Ég sakna líka áranna þar sem ég var venjuleg. Ég sakna þess að geta ekki borðað og það fer bara venjulega leið, ég er í vinnu og einhver þarf að treysta á mig á vinnustað. Ég sakna þess.Núna er ég ekki neitt merkilegur pappír og enginn vill hafa mig í vinnu enda er það líklega ekki hægt í augnablikinu. Ég ætla reyndar að fá lausnir á ÖLLU sem hægt er i næstu viku. ÉG ætla að fá það sem ég þarf til að líða betur, losna við krampa, verki og sleni og þunglyndi sem því fylgir. Ég sakna þess að hafa gaman af því að vera dugleg og hafa úthald í það. Næsta þriðjudag fer ég norður og mun hitta einhverja specialista og ef þeir finna mér engin ráð þá bara ætla ég að hætta að reyna að vera töffari. Ég er samt ekki vanþakklát eða fúl. Mig langar bara að þetta gangi betur. 1. Ég vil fá einhverja slöngu í mig sem hægt er að grípa til þegar ég fæ pestir því ég næ mér mjög illa og eiginlega nokkuð sjaldan og seint úr þeim. Eftir nokkurn tíma þá byrja rausið um "þetta er svo mikið sem við erum að gefa þér og jarajarjrja" UUUUUUHHH já ég veit. Og ég veit ekki betur en ég sé búin að ræða þetta síðan árið 2014 þegar RR var tekið úr mér. Lausn þar til vandamálin poppa upp. 2. Ég vil að einhver prófi að svæfa þessar taugar. Ég þarf ekki að finna fyrir öllu og væri til í að sumt myndi alveg detta út. Þar sem eini taugasérfæðingur landsins (að mætti halda) er ALLTAF upptekinn og hefur ekki átt 2 mín síðan í desember þá bara gefst ég upp gagnvart honum og mun ekki setja mitt traust á hann aftur. 3. Ég vil fá skráð ferli sem ég fæ þegjandi og hljóðalaust án vandamála og milliliða þegar ég þarf. 4. Svo vil ég fara aftur í Ironman. Eða eithvað ógeðslega skemmtilegt. Over and our. Fri, 25 May 2018 23:56:12 GMT http://dandy.123.is/blog/record/779439/ Í dag er ég við suðumark. Það er nú stundum bara þannig. Fri, 25 May 2018 17:40:10 GMT http://dandy.123.is/blog/record/779191/ Og Súlan var mitt lið.Eftir ferðalagið mitt til Austurríkis í misheppnaðan Ironman ákvað ég bara að kveikja i karli mínum. Þetta haust eða 3. nóv 2016 varð hann 39 ára. Ég gaf honum skráningu i "BARA hálfan járnkarl" afmælisgjöf, og nýja hlaupaskó. Hann fékk sundnámskeið, sundskýlu og æfingarpan. í fyrstu átti þetta að vera brandari en hann varð bara svo spenntur því hann sagði að tilfinningin við að horfa á fólk ná svona risa árangri væri honum ofarlega í huga og hann væri bara spenntur. Við hjónin ætluðum upphaflega til Mallorca en það var bara problem svo við breyttum planinu og fórum með Guðbjörgu hjúkku til Elsinore (Helsingör) í hálfan þann 18. júní. Við æfðum bara nokkuð jafnt öll en ekkert okkar of mikið. Max 12 tímar einhverjar vikur með styrk. Við fengum okkur eins boli til því að Höttur er nú ekkert hárlaus köttur og betra að vera í stíl. Hins vegar fannst okkur og finnst merkilegt að loks þegar það var ekki lengur bara Dandý sem fór í svona alvuru keppni þá hitti svo á að þarna voru 6 Islendingar og 3 af þeim voru frá Hetti. Og vð kláruðum öll á mjög finum tímum Þannig að helmingur Íslendingar í EVRÓPUMÓTi í HÁLFUM JÁRNKARLI VORU BYRJENDUR FRÁ EGILSSÖÐUM. það er magnað hlutfall að okkar mati. Það verður þó ekki tekið af Samma að akkúrat þarna úti þá áttum við hjónin auka tíma til að hitta Helgu sys og Rúnar. Nema ég fór að hníga niður og púls ásamt þrýsting bara Brilleraði. Ég skildi ekkert hvað var að gerast. Kona sem venjulega hefur tölur:Púls: 40-60Neðri mörk 40-50Efri mörk 90-100Fór á einum degi í 170 púls, 111 neðri mörk og yfir 200 efri mörk. UH já ég varð hrædd.Svo var ég nu skoðuð vel af grænklæddum læknistöffurum sem sögðu mér að skemmta mér ara vel á sunnudaginn en halda púlsinum ve niðri. Sem og ég gerði. Alla vega þarna ákvað ég að synda bara á tempó og hjóla svo fekar rólega þar til ég sæi bæði manninn minn og Guðbjörgu vinkonu koma á hjólinu og mæta mer. Fyrr yrði ég ekki róleg. Og það geðist, fyrst sá ég Kela og fljótlega á efiir GB vinkonu. það má segja að þarna hafi mér þótt mínu hlutverki lokið. Ég hafði gert svona áður en þau aldei, hvorugt þeirra kunni skrið sem kom ekki að sök í þessum sull polli. En VÁ hvað ég fann fyrir mikilli gleði. Svo gerðist það að við mættumst auðvitað á skokkleiðinnin enda eru þetta bæði hringir og götur sem eru farnar 7 sinnum áður en markið segir hæ. ég lofaði Kela að ég myndi frekar labba síðustu 4 km fremur en að vera EKKI samferða í mark. Sumum finnst það asnalegt en það eru líka margir sem vita ekki hvað hann hefur gert fyrir mig. Áfram Höttur. við erum ekki bara góð í fimleikum, fótbolta og frjálsum, heldur eigum við 3 einstaklinga á gamals aldri hafa klárað hálfan Ironman í Evrópumeistarakeppni. Whúha. Mér þykir þetta bara mjög merkilegt. Við ætlum pottþéttað gera þetta aftur. Dandý, Keli og Guðbjörg. Fri, 18 May 2018 23:48:44 GMT http://dandy.123.is/blog/record/779173/ Velkomin Áður en ég held áfram með sigursögu Egilsstaðabúa þá ætla ég að hnipra saman smá speki. Í fyrsta lagi mína eigin lífsspeki sem ég lærði mest af foreldrum mínum, mistökum mínum, hindrunum og gríðarlega miklum og fjölbreyttum samskiptum við margt fólk á misjöfnum stað í lífinu og það gæti tekið nokkrar færslur. 1. Byrja bara þar sem ég eignast mitt fyrsta barn og það eina af þremur sem ég kom í heiminn með eigin líkama. Þegar ég fékk að mér fannst þetta fullkomna eintak af barni í hendurnar lofaði ég henni því fyrsta kvöldið að ég myndi reyna að kenna henni á lífið eins vel og ég mögulega gæti. Nóttin fór í að skrifa nokkra punkta. Ennþá á ég þessa punkta og hef stundum kíkt á þá og sé hvað ég var í raun tilbúin til að eignast þetta barn, en á sama tíma ekki alveg tilbúin í lífið í heild sinni. Ég skrifa til hennar að ég muni líklega ekki hafa svör við nema brotum af því sem hún vilji vita og læra en ég skuli þó leggja mig fram við að kenna henni, ekki eftir bók heldur eftir því hvernig karakter hún mótist fyrstu mánuðina. Ég skrifaði "ég lofa" að segja þér alltaf satt, þó það sé ekki það sem þú vilt en ég skal reyna að gera það vandlega. Eftir að hafa lesið dagbækur sem ég hef haldið og lesið yfir bloggin mín sem á útprentað af blogcenral, þá sé ég að stundum gekk mér ekki vel til. Í dag veit ég að reynsluleysi, vanmáttartilfinning og tímabil af gríðarlega sterkum og erfiðum tilfinningum hafði mikið að segja til um hvernig ég tók á hlutum varðandi þessa stelpu og hennar uppeldi, en ég sagði henni alltaf satt um lífið. Samt sem áður þá bæði man ég og sé í skrifum að ég hef vanið mig á það frá því að hún var farin að skilja hvað fyrirgefning er að ég settist hjá henni og útskýrði fyrir henni þegar ég hafði rangt fyrir mér og bað hana um að fyrirgefa mér og ég meinti það. Þá varðandi t.d. eitthvað sem ég skammaði hana fyrir eða tók á einhverju sem hún gerði og var stundum kannski of hörð eða ekki alveg sanngjörn. Í dag finnst mér gott að hafa vanið mig á þetta. Þó ég sé foreldrið og ráði, þá er hún einstaklingur sem ´hafði/hefur skoðanir, burt séð frá aldri og stundum gaf ég henni ekki kost á sinni hlið (þó ég vissi þá hlið nokkuð vel á yngstu árunum). 2. Ég reyndi að kenna henni og svo seinna þeim tveimur börnum sem ég eignast að hamingjan er ekki keypt. Ég var hrædd við hégómann sem fylgir oft unglingum. Bara þessi týpíski "kaupa það þó ekki sé til fyrir þvi af því það er í tísku". Geta ekki klætt sig i það sem þeim finnst af hræðslu við álit annarra. Á þessum tíma þá borðaði ég ALLTAF morgunmat með þeim, fyrst bara Söndru og svo öllum í framhaldi. Ég kom heim af æfingu hress fyrir 8 og það var nægur tími til að tala saman. Mér fannst mjög mikilvægt að þau veldu sér föt að kvöldi til svo ekki yrði eitthvað vesen á morgnana, því þessi tími varð okkur kær. Við notuðum mikið kertaljós og sérútbúinn hafragraut. Þegar ég fór að heyra, oj þetta er svo hallærislegt og oj ég myndi aldrei fara i svona þá spurði ég alltaf af hverju ekki? Og svo í framhaldi "er þetta verra en það sem þú átt". Svörin voru oft æi mamma þú ert svo pirrandi en ég vildi svar. Ég mundi eftir konu sem vann á leikskóla Söndru þegar hún var lítil að sama hvernig börnin myndu haga sér þá skyldi ég reyna að hugsa, geyma reiðina og tala bara um þetta og svara þeim vandlega án róms. Mig langaði til að þau findu sér þörf á að vera þau. Ekki tískan, ekki sleppa þessu af því einhver hafði orð á því. Mig langaði að kenna þeim það að svo lengi sem þau séu í raun og veru sátt við eigið hlutskipti og lærðu að sjá það góða sem í kringum þau er þá myndu þau standa upp hamingjusöm í lokin. Svo lengi sem að þau áttuðu sig á þvi að alvuru hamingja er eftirsóknarverð viti þau muninn á alvuru og gervi. 3. Þetta virkaði ekki alltaf á alla en mér finnst þau í dag standa sig vel. Sandra sem dæmi, hún talaði um það lengi að hana langaði til útlana og prófa að búa hjá öðrum og við fórum snemma að skoða AFS bæklinga. Hún var byrjuð í Menntaskólanum á egilsstöðum og þó hún hafi liklega tekið einhvern þátt í hégóma og umtali þá kom hún svo oft heim og sagði "eg skil ekki af hverju það eru alltaf flokkar" það er alltaf einhver ein sem vill alls ekki þessa gellu eða hina. Hún var sjálf kurteis (fólk hefur ítrekað sagt mér hvað hún er glöð og kurteis), bauð góðan dag og þess háttar en hún vara bara að byrja. Og ég sagði við hana að hún skyldi bara bjóða þeim nær sér sem hún treysti. Eða, láta þetta eiga sig og fara i skiptinám og bara drífa í því. Eftir eitt ansi ljótt samkurl að hennar mati gagnvart nýrri vinkonu sem hún hafið eignast sótti hún um. Hún vildi vita hvernig lífð og samskitin væru í útlöndum og helst einhvers staðar þar sem allt er öðruvísi, matur, húðlitur og hitastig. Elsku kellingin valdi Uruacu í Bracilíu. Ég held að hjartað mitt hafi misst eitt tvö bing en það kom ekki að sök. Þarna mér til skammar þá hafði ég ekki trú á því að hún gæti þetta. Hún var tætt, óhamingjusöm og fannst hún aldrei nógu góð í neinu og bara var tilbúin enda að verða 18 ára.Svo já drífðu þig. Umsóknarferlið er 799 bls doðrantur sem fær sér tækifæri síðar. Hún sækir um í eitt ár, þetta kostaði blóð svita, tár og undirskriftir sem og námskeið. Tíminn sem fór í þetta tók á og ég harða mamman sem vill að börnin mín læri sagi hreint út "þú tekur þeirri fjölskyldu sem þú færð, þú verður hjá henni nema þú verðir lamin. Komi upp vandamál milli ykkar þá er það jafn mikið þitt og þeirra svo vertu tilbuin í að bakka með marg. Já ekki málið. Við tókum þá ákvörðun að ráðum AFS að hafa engin samskipti í alla vega 4 fyrstu vikurnar. Ég varð samt að fá upplýsingar um lendingar á stöðum hvort sem um flugvél eða rútu var að ræða. Frá EGS-RVK-PARIS-ATLANTA-RÍO-SAO PAOLO. 58 KLST og þá var bara 8 klst rúta eftir. Mér létti að sjá hana i fangninu á einstæðu barnlausu mömmu hennar Carolínu. Og hún stóð við sitt, hún vildi ekki fara til annarrar fjölskyldu sama hvað á gekk, enda gengur ekkert svona bara eins og mjúkís í heilann maga. HRATT ÁFRAM.Sandra Björk kom heim ári síðar. Hún fór all in í menningu Brasilíubúa í Uruacu, hún gekk um í bikini með rassinn út úr brókinni, drakk bjór og dansaði salsa. Hún kom samt annað barn heim og hefur verið að minu mati með ótrúlega gott lífsgildi með sér í för síðan. Þegar hún kom hafði hun fitnað og húðin hennar var slæm. Allt annað fæði, loftslag og viðkvæm stúlka. Fyrsta sem hún sagði mér frá að mestu áherslu var "mamma það eru engar skiptingar" Það fara alltaf allir saman, óvinir eru ekki orð." Annað hvort allir eða það er ekkert. Það bjóða allir góðan dag. Allir unglingar í skólanum, enginn hangir í sinni bómullar kúlu í símanum (krakkar þarna áttu ekki síma) að fela sig. Annað áhugavert sagði hun mér. það var að þú átti að hafa samskipti og afskipti af fólki. Þú lokaðir ekki inn í herbergið þitt fyrr en þú fórst að sofa OG þú fórst ekki inn og undir sæng á daginn þvi það leiðir til þunglyndis. Þarna tengdi ég. Lokaorðin í þessum fyrsta kafla af stóísku bloggi eru þau Hún lærði að aðalmálið er að lifa dygðugu lífi, sem er í rau bara að breyta rétt eins og hægt er - það skiptir ekki máli hvort þú ert rík eða fátæk, heilsuhraust eða ekki. Elli bróðir sagði æðruleysisbænin er stolin frá/ úr stóuspekinni. Við stjórnum ekki utanaðkomandi aðstæðum og því eigum við ekki að láta þær á okkur fá heldur eigum vð fyrst og fremst að beina tilfinningum okkar á réttan hátt. Það þýðir ekki að ekkert sé betra að vera rikur en fátækur og allt það en að er bara ekki það sem skiptir máli Stóuspekingar héltu þvi fram að dygðin væri ekki einungis nauðsynlegt heldur einnig nægjanlegt skilyrði lífshamingjunnar. Sá sem er dygðugur er hamingjusamur og ekkert fær haggað hamingju hans. (þessu stal Elli frá Vísindavefnun og ég af honum): Þetta er orðið langt en sýndu þessu smá áhugaOver and ég vona að ég sé að verða out. Dandý Fri, 18 May 2018 01:10:39 GMT http://dandy.123.is/blog/record/779120/ This day /þýðing þessi dagur Þessi dagur, þá líklega þessi í gær fór í að skoða sigra, gleði og gamlar myndir á milli þess sem ég lá í fósturstellingunni og hugaði um annað. Lífið er lukka, en það þarf stundum að taka smá til heima þ.e. í eigin haus til að sjá það. Allt það sem við upplifum, slæmt og gott GETUR gert okkur að betri manneskjum. Við megum bara ekki dvelja of lengi í því slæma. Ég er svo lukkuleg að sama hvaða "ljótu- og leiðindaskala" ég brýt og krossa hér heima þá er ég svo heppin að Kelinn kann á sína. Hann er ekki bara algerlega gordjöss eða svona:Hann er líka með þann eiginleika að geta sagt við mig án þess að roðna: þú ert svo sæt eða falleg eða hvað sem er og ég VEL að trúa honum. Hann er vinnuþjarkur, kemur yfirleitt heim í hádeginu og gefur mér knús. Mjög glaður ef hann fær mat og ennþá meira glaður ef hann fær góðan mat. Hann fer í vinnuna glaður aftur og kemur svo glaður heim að kvöldi. Já toppaðu það...Ég er samt ekki betri en næsti maður varðandi "æ hvað þetta getur verið leiðinlegt eða erfitt" tímabilin, EN í dag er ég duglegri við að stytta þau. 1. Eg leyfi mér bara smá stund, oftast stlli ég klukku og þegar hún hringir þá er bara BANNAÐ að halda áfram þarna niðri.2. Ég tala í spegilinn og segi mér að ég sé að verða 45 og sannfæri mig um að miðað við það og það sem ég hef lifað þá líti ég mjög vel út. 3. Ég segi mér að ég sé í góðu formi, og þá veit ég að það er satt.4. Ég minni mig á alla mína sigra og þeir eru margir.5. Ég minni mig líka á lærdóm áfalla og bóka.6. Það kemur mörgum á óvart þegar djúpt er skoðað hvað þau hafa verið stór, því sum þeirra tala ég ekki um. Sum þeirra eru á þann veg að aðrir gætu átt erfitt með að skilja þau og sætta sig við þau.7. Ég hef ALLTAF og þá meina ég ALLTAF eitthvað sem ég þarf að gera, eða tel mér trú um að ég þurfi að gera. Ég hef það tengt áhugamálum sem eru handavinna og hreyfing. 8. Það er staðreynd að hvorutveggja bætir lund og lengir líf. Svo lengi sem manni er ætlað að lifa lengi. Það á nú bara eftir að koma í ljós. Enginn veit sína ævi fyrr en öll er svo það má nota þessa appelgulu setningu hér að ofan muni einhver eftir henni á minn leggara. Núna hins vegar sit ég og labba til skiptis og klukkan er háfl þrjú að nóttu. Sammi vakti mig. Ég lét það eftir mér að borða fasta fæðu í kvöldmatinn og núna ætla ég að eiga síðasta orðið við hann Samúel. Fyrr drekk ég heila belju og 4 lítra af appelsínusafa en að sætta mig við að þetta situr þarna fast og verkir ráða för. Stundum þýðir það ein nótt, en það er allt í lagi, því nóttin er löng þó að lífið sé stutt og það styttist í sveitaferð. LORD ég nánast samdi þetta sjálf. Það kemur alltaf önnur nótt, og það kemur alltaf annar dagur. Stundum þarf maður bara að hagræða svefntíma og ég er orðin snillingur i því. Löngu fyrir Samma þá var þetta svona eins og löng eða 20 ára meðganga. Það var greinilega verið að undirbúa mig fyrir það að ég ætti eftir að eiga svona líf. Og mitt líf er Gott. vo gott að ég brosi bara nokkurn veginn alltaf, hvort sem mér líður ekkert of vel, eða er þreytt, er að gera eitthvað þreytandi. Þreytan, verkir og sérlega það að vera örmagna í lærum eftir góða æfingu getur svo sannarlega minnt mann á það að maður er á lífi og alls ekki lappalaus. Amen fyrir því. Fætur flytja mann ansi langt ef HAUSINN ER Í LAGI. Hér á þessari mynd fundum við saman fyrir því að við vorum sko á lífi. Svo fengum við okkur stóran öl og fórum í köld og heit böð. Síðan í tívolí. Æ sjá strákinn, svo glaður að ég beið eftir honum. Wed, 16 May 2018 01:10:36 GMT http://dandy.123.is/blog/record/778750/ Já árið 2016 var að mestu mjög gott. Eftir Austurríki þá kom ég heim og átti nokkuð stapílt tímabil. Ég skráði mig í Austfirska Álkarlinn og líka Kobbi. Við erum mikið fyrir að ryðja brautir en vorum þau fyrstu sem kláruðu hann. Ennþá er ég eina konan sem hefur tekið hann.Álkarlinn er:1. Urriðavatnssund 2,5 km2. Barðsneshlaup 28 km (ennþá skrað 27 en er 28)3. Fljótsdalshringurinn stóri (fínn litli en hrossabrautin var mér erfið)Það var gaman að gera þetta með Kobba. Við erum dugleg að hvetja hvort annað áfram og klappa hvoru öðru á bakið. Við vorum sammála um það að Álkarlinn er erfiðari en Ironman. Þetta eru þrjár þrautir. Þó að sundið sé tiltölulega létt þá er Barðsneshlaupið eitt risa hindrunarhlaup og ekki gott fyrir fólk með skemmd liðamót og veikt bak. Hnéð á mér var nokkuð þreytt þar. Hjólaleggurinn er fínn þ.e. litli hringurinn en svo er krókurinn frá stövarhúsi og að malbiki alger horror. Hafði í raun ekkert gaman af því hjóla það. Fann til í grindinni og maður er mikið einn. Ég var þó sneggri en ég þorði að vona. Ég er alger kuldaskræfa og hef versnað með hverju árinu með þessa eilífðar krónísku pest. Og mér fannst kalt á hjólinu. Svo er það líka það þetta tekur meira frá fjölskyldu. Þó að æfingar séu ekkert ólíkar Ironman þá er stutt á milli keppna og maður leggur sig nokkuð mikið fram við að klára á sem stystum tíma. En annars er ég mikil púls manneskja, er búin að brenna mig oft á þeim 40 árum sem ég hef æft alls konar íþróttir að mjólkursúr kona er lengi að jafna sig. Eníhú. Haustið byrjaði vel, svo kom eins og venjulega magapest í mig í nóvember og ég bara náði ekki að vinna mig úr henni. Varð vökva og næringalaus sem þýddi bara eitt = krampar í tíma og ótíma og allt of oft. Þá var ég reyndar búin að skrá mig og Kela í hálfan IM í júní 2017 og mig í heilann seinna um sumarið. Ég fékk nefnilega HUGE afslátt á heilum þar sem ég datt út úr keppni vegna veikinda. Og mig bara langaði aftur. Þetta er og verður alltaf veisla. Jólin komu og þau voru stíf verkjalega og krampalega séð. Svo hitti ég taugalækni sem kenndi mér eitt og annað og sá hvað var að hrjá mig. Ég má búast við þessu áfram og þar til ég drepst og ég má líka búast við því að þetta hætti einn daginn. Svo getur einnig verið að það verði alltaf tímabil. Góð og svo slæm. Eftir áramót fór ég í nokkrar meðferðir. Þær gengu misvel og ég ákvað að láta það eftir mér þó mér finnist þær alger horror að hafa það bara. Svo einn daginn þá byrjaði gott tímabil. Ég ákvað þá að segja það aldrei upphátt. Bara njóta og æfa og njóta og æfa. Sem og við gerðum. Framhald og sigursaga þriggja einstaklinga frá EGS. Áfram HÖTTUR. Sun, 06 May 2018 16:13:57 GMT http://dandy.123.is/blog/record/778612/ Ég er sko komin heim. Já því ber að fagna og það gerði ég með því að sofna eftir að hafa fengið smá nammi.Sammi er bara búinn að vera nokkur jákvæður í dag. Var smá kvíðin yfir því að fara en spennt því að á spítölum er ekki beint notalegt að kúra og líka því þetta er fyrsti dagur í engin næring, bara matur. Ok, árið er sem sagt 2016 og það byrjar með því að eg er að æfa fyrir IM í Austurríki sem fram fór í júní það ár. Mér gekk vel að æfa og mér leið bara nokkuð vel. En svo héldu þessir bévíðans krampar áfram að koma. Þeir voru má segja reglulegir og ég fór reglulega í meðferð á Neskaupstað því ég held að ég hafi verið hætt að fara suður. En eg er og hef alltaf verið líkamlega hraust svo ég þoldi alveg að detta úr æfingum annað slagið, enda var ég ekki að fara til að keppa um einhvern titil. Ég fékk síðustu meðferðina 2 vikum fyrir keppni og var viss um að ég næði að lifa, njóta og taka þátt þarna úti. Við fórum saman: ME, Kobbi, Keli, Þórey og yngri stelpur okkar. Í Austurríki áttum við ekkert nema GEGGJAÐA daga. Við skoðuðum helling, sleiktum sólina og snertum eldingar í þrumuveðrum. Ég fékk hjól - Ég fékk ÉMONDA S6 PRO- það er sko ekki bara hjól heldur flottasta og besta hjólið. Ég hjólaði á því með Kobba og jara jara. Við skráðum okkur saman og gerðum okkur klár andlega. Sjett hvað ma hlakkaði til. Tveimur kvöldum fyrir keppni át ég ógeðslega mörg jarðaber. Já ég gerði það því við fórum að tína. Seint um kvöldið byrja ég að fá verki og krampa og því miður þá tók gífurlega langan tíma að komast til læknis. Þetta varð til þess að ég mætti ekki á kynningarfund og þurfti að draga mig úr sem þátttakanda. ÞAÐ VAR BARA ÞANNIG OG ÞÁ VAR ÞAÐ ALLT Í LAGI. Mér fannst geggjað að fylgjast með Kobba því hann er flottasti IM 140.6 (karlkyn),Við grátum ekki það sem komið er og farið. Við njótum nútímans. og það gerum við með HAUSINN I LAGI. Nú er að nusa af öllum fötunum mínum, fara í mína sturtu, knúsa minn kall (ekki Balda, hann varð eftir á Nesk). Túrílú.Dandý Wed, 02 May 2018 16:45:54 GMT http://dandy.123.is/blog/record/778562/ Góðan mánudaginn. Ég er umvafinn fólki sem mér líkar vel við eða jafnvel elska. Ég er svo heppin að ég á marga góða kunningja.Ég er svo heppin að ég á marga góða vini. Ég er svo heppin að ég á þrjú yndisleg börn, öll heilbrigð, sjálfstæð og góð. Ég er svo heppin að vera mjög vel gift góðum og fallegum manni. Ég er svo heppin að eiga þrju systkin sem eru heilbrigð og erum við öll í góðum samskiptum.Ég er svo heppin að eiga hrausta foreldra á lífi sem elska mig sama hvað ég er vitlaus.Ég er svo heppin að hafa hausinn á og í lagi. Það eru ekki allir svona heppnir Mon, 30 Apr 2018 15:21:09 GMT http://dandy.123.is/blog/record/778518/ Gúmoren gúmoren.Haldiði ekki að Sammi liti hafi bara ekki verið vaknaður i morgun og kominn út. Hann hefur líklega farið í fýlu þegar hann fékk ekki lengur verkefni. Múhahaha. Í gærmorgun var mér skrollað á gjörgæsluna þar sem þurfti að koma legg niður í bláæð í háls en það er jú venjan þegar maður þarf að fá næringu. Fatta stundum ekki af hverju maður er ekki bara stunginn og látinn hafa það í smá sund því deyfingin tekur oft bara lengri tíma og er ekki alltaf neitt notaleg. Samt ekkert að væla sko, þetta var allt í lagi. En þetta gekk ekki í fyrstu tilraun. Þrátt fyrir 3 lítra af vökva þá var ég enn of þurr því að æðarnar lágu alveg saman s.s. slagæð og bláæð og Róbert vildi helst bíða. Ég bað hann vel að lifa og vera ekki með þetta væl. Hann sagði mér að ég væri óþolinmóð en ég heyrði það ekki. Hann prófaði þá að lyfta rúminu og halla mér aftur með höfuðið niður og hella í mig vel af DORMIKUM. Þá bara í raun man ég ekkert nema að ég fann mikinn þrýsting, og pínu óþægindi. Hann gaufaðist við þetta í smá stund og svo bara voila. Þetta var komið. Síðan hef ég setið eða legið með geggjað hálsskraut og mjólk beint í æð. ÞAÐ var akkúrat það sem garuinn þurfti. Fá smá frí. Ég reyndar hef ekkert borðað í nokkra daga en ákvað að eins og ég sagði áður að smakkka á fössara með skemmtilegum afleiðingum. Núna er ég reyndar búin að borða hálfa ristaða með miklu smjöri og mun svo prófa aftur seinni partinn eitthvað smá. Baby steps. Mig langar ekki lengur í neitt sjúklega gott að éta. Bara nenni ekki að hugsa um það. Alla vega: Ég ætlaði að segja frá því af hverju ég veit að mig langar ekki aftur í R og R (ristil og rassgat). Það var NEBBLA þannig sko að árið í gamla daga greindist ég með Colitis Ulcerosa sem á islensku heitir Sáraristilbólga. Geggjað orð. Það lýsir sér þannig í einföldu máli. 1. Á góðum tímbilum liggur sjúkdómurinn niðri og þú finnur lítið eða ekkert fyrir honum 2. Á slæmum tímabilum þá finnur þú til allan daginn, ristillinn bólgnar upp og maginn á þér verður eins og bauja og þú verður ógeð í frama. Þá skítur þú nánast öllu öðru en skít. s.s. blóði og þess háttar sýkingardrasli. 3. Ég átti mjög mjög mörg svona slæm og góð tímabil í nánas 20 ár. En frá því 2007 - 2013 átti eg ekki einn góðan samfelldan mánuð. Þetta þýddi innlögn minnst tvisvar á ári, fulla skammta af sterum í of langan tíma og alltof oft (sterar skemma bein og gera mann kreisí). Fyrir utan öll hin lyfin. Verst fannst mér þegar ég fór í speglun og þurfti að hreinsa mig út í 2-3 sólarhringa. Ætla ekki að lýsa því. Sem sagt vorið 2013 var ég ekki húsum hæf lengur. Var farin að sofa klst í einu, því ég var ALLTAF Á klósettinu og það var ógeðslega sárt og fyrirkvíðanlegt. Mér í raun blæddi 24/7. Ég kunni að reikna út hvenær ég gat farið út út frá máltíðum. Geggjað. Reyndar náði ég að klára Landvættinn þetta sumar, en ég skil ekki sjálf ennþá hvernig ég gat farið t.d. 50 km skíðagöngu án þess að hafa ekki borðað í 12 klst. Hvað þá sofið i tjaldi og hlaupið Jökulsárhlaupið næringarlaus og með þessa verki. Það er bara svo marg sem maður getur ef HAUSINN ER Í LAGIÉg var ekki með vatn í hlaupabeltinu heldur GUINNES, vel volgann og flatann. Hverju máli skiptir hvernig maður klárar verkefnin ef þau klárast á annað borð. Sársaukinn alla daga, allan daginn var mér nokkurn veginn óbærilegur. Ég ákvað að setjast á skólabekk til að þurfa ekki að biðja lækni um vottorð (þorði því ekki) því ég gat ekki unnið. Fyrir áramótin eða haustið 2014 fór ég í smá innlögn í báðum námslotum og einu sinni í 10 daga. Strax eftir áramótin þá var mér sagt að þetta væri ekki hægt lengur. Þarna var ég búin að vera á krabbameinslyfjunum Humira og Remicade í heilt ár og þau gerðu ekkert annað en að veikja allt annað líka. Ég náði samt að klára mitt fyrsta ár i Sálfræði og féll ekki í neinu. ÞVÍ HAUSINN VAR Í LAGIEN ég bað um nokkra mánuði á fullum steraskammti því mig langaði í Ironman. Það gekk í 3 vikur. Ég lagðist inn í febrúar. Aðgerðin var 12 mars og ég kom heim viku síðar. 16 ÁGÚST sama ár kláraði ég samt æronið. af því að HAUSINN VAR Í LAGI. Það var margt smávægilegt sem kom upp á sem gerði það að verkum að ég er með miklar taugaskemmdir sem segja mér stundum að ég sé að skíta. Ekki litlum kúlum heldur appelsínum og melónum og þá fæ ég krampana. OG ÞAÐ ER EKKI NEINUM AÐ KENNA. SUMT BARA GERIST. Stundum er bara eins og einhver sé að taka upp nýjustu SAW myndina og er með 28 tommu brauðhníf rússandi í rassinum og upp í kok. þar hafiði það. Núna var ég að koma ú sturtu og er bara góð. Hlakka til að prófa að borða meira í dag og koma heim á þriðjudag (vonandi). Over and Out. Dandý og Sammi. Sun, 29 Apr 2018 12:04:18 GMT http://dandy.123.is/blog/record/778472/ Well hello. Þar sem minnið er ekki alveg hundrað prósent þó ég sé frekar fullkomin þá ætla ég bara að fara fram og til baka í lífi Samúels Más. Við Sammi vorum ekki að funkera saman síðustu vikuna. Hann sökk ofan í mallakút, vildi ekki mat og rassgatið sem ég var einu sinni með er taugalega séð ennþá lifandi þannig að hverri máltíð fóru að fylgja kvalir sem voru hér á síðustu metrunum með ristil og rassgat. Þetta varð til þess að eftir hvern aumann vesældar matarbita þá fékk ég krampa og hélt að ég væri að skíta melónu. Bara svo það sé á hreinu þá er ég ekkert að ýkja. Með hverjum degi jókst þetta og varð alltaf meira og meira sárt og ég að lokum þoldi heldur ekki að fá mér neitt að drekka svo ég bara hætti því. Suplaði aðeins á einhverri orku og át vítamín. Gerði mér svona nokkurn veginn grein fyrir því að þetta væri að verða til þess að ég þornaði og rýrnaði svo að Hrönn ákvað að hafa samband við NESK og láta panta næringu. Takk Hrönn fyrir það Ég átti að mæta kl 10 á fimmtudagsmorgun en ég vissi það bara af fyrri reynslu að ég myndi ekki mæta og fá neitt því ekkert væri tilbúð. Svo ég hringdi. OG já næringin var ekki komin, ekki búið að panta hana og fyrsta lagi þá föstudag. Sem er allt í lagi, þannig að ég afþakkaði það að liggja þar og gera ekkert og ákvað að liggja heima og gera ekkert. EN ég var svo svöng og þreytt. Lá bara í náttfötum með dætrum mínum og kúrði. Ég sofnaði vel en svaf bara óvart í næstum 18 klst. Vel gert. Svo er það eitt, ég er ekki í mikilli vinnu (engri eins og er) og mér fannst alveg hrikalegt að þurfa að fella niður einn spinning tíma vegna vökva og næringarskorts. Ég meina hafiði ekki séð alvuru næringarskort. Það er ekki ég. Svo ég ákvað að klára spinning tímann og fara svo. Klikkaði bara smá. ÞAÐ var svo hungrið sem að lokum vann i dag eða tapaði það fer eftir hvernig á það er litið. Ég fékk mér kannski 4 msk af lucky charms um 18:00 og hálftíma seinna var ég komin í kuðung, búin að æla því og ég hélt að melónan væri föst i rassgatinu (sem er ekki til). Hrönn aðstoaði okkur hjónin og ég var send á Neks þar sem ég sit núna með vökva í æð. Á morgun fæ ég næringu en til þess þarf að troða í stóra hálsæð sem svæfingalæknir mun framkvæma. Eníhú. Ég hef það gott, ég er með tvær hendur, tvær fætur, haus og þetta virkar allt. Prjónadótið er við hliðina á mér og bla bla bla. NÆST eða á morgun ætla ég að fara aftur í tímann og minna mig á að þegar ég fæ þessa krampa og græt eins og smábarn og óska þess að ég fái aftur ristil og rassgat - af hverju ég í raun vil það ekki. það verður nokkuð djúsí og skemmtileg saga. Ég ætla að bæta spinning liðinu sem ELSKAR mig þetta upp með auka tímum í sumar þegar er ógeðis veður. Sammi er mökk fúll, hann neitar að koma út en hann á að standa sirka 2 cm út úr kviðnum. Dr. Jarek segir það vera því ég er ekki með neitt fyrir hann að gera svo ég þarf að rembast reglulega til að koma honum út. En rembingur getur valdið krampa. Skemmtilegt hvað taugakerfið okkar er dásamlegt. Jarek er fyndinn. Hann veit að ég er búin að læra sálfræði og er ansi góð finns mér og við vorum sammála um að það að í gamla daga hefði ég þótt geðsjúk og sett á stofnun. Sammi biður að heilsa og ég líka óli píka. hahah geggjaður brandari í lok dags. p.s. mér finnst mest boring að geta ekki æft. Fri, 27 Apr 2018 20:54:33 GMT http://dandy.123.is/blog/record/778424/ Þó að Sammi Már hafi farið i smá fýlu þarna um stund árið 2015 þá var margt skondið og næs sem gerðist í stómaheimi. Þegar ég kom heim af sjúkrahúsi í janúar þá var ég bara nokkuð góð að eigin mati í langan tíma. Þá gat ég allt það nauðsynlega daglega.Og þegar ég get séð alfarið um heimilið, hreyft mig og sinnt því sem ég er búin að bjóða mig fram í eins og t.d vera í fullu námi þá get ég ekki annað sagt en ég hafi það gott. ÉG MEINA HVERSU GOTT ER AÐ GETA HREYFT SIG OG HAFT HREINT HÚS OG RÚM VIKULEGA. Ég er ekki vön að geyma verkefnin mín, oftst er ég sprækust á morgnana, EN það fer samt eftir því hversu dugleg ég var að drekka þá nóttina (DERKA DERKA). Þannig að oftast gerði eg og geri verk og hreyfði mig fyrir hádegi en stundum var ég bara ógeðslega hress allan daginn og þá hreyfði ég mig, vann, skúraði, bakaði og allur pakkinn tekinn. Hreyfingin hefur HALDIÐ HAUSNUM Í LAGI. ÞAÐ ER MOTTÓIÐ EF ÞIÐ EKKI HAFIÐ TEKIÐ EFTIR. jæja, ok taugaskemmdirnar eru ekki áhugaverðar fyrir þá sem sjá mig í kasti í fyrsta sinn en svo venst það. Ég hef fengið alls konar hér og þar. Svo er það að þegar ég hef þurft að vera á sjukrahúsi fyrir sunnan, þá hafa bara svo margir komið til mín að ég bara hefði ekki trúað því. Er ég svona æðisleg? Svar: Já ég er það. Greinilega. Kobbi, Elli, Sandra og Silla sinntu mér mest í þessari röð. Og hver á vinkonu sem er gift þínum fyrrverandi og hún heimsækir þig á sjúkrahús af því henni finnst þú yndi? Það eru forréttindi en það er lika af því við Silla erum eins og við erum, þetta er okkar að ákveða. Skondin atvik. Eitt sinn sem oftar var ég í sundi. Þar í sturtunni er lítil stelpa sem starir á mig og mamma hennar er eitthvað að reyna að snúa henni og ég sagði henni að lofa stelpunni bara að skoða þetta. Svo spyr litla skvísan "hvað er þetta". Ég svaraði henni svo hún skyldi það og sagði að ég hefði verið með rass eins og hún til að kúka, og hann hefði verið svo veikur að það þurfti að taka hann og búa til nýtt kúkagat. En núna myndi ég ekki finna þegar ég kúka svo ég væri með svona ryksugupoka til að taka við og svo bara skipti ég honum út eins og við þurfum að gera við börn með bleyjur. Hún spurði auðvitað áfram alveg þar til hún var komin með þá vitneskju að rassgatið mitt gamla væri lokað.Hún var alveg himinlifandi og var fljót að snúa sér við, glenna á sér kinnarnar og sagði, sjáðu rassgatið mitt. Ja svona gleðigjafar eru æði. Sundatvik fyndið 2. Eldri kona ekki alveg með þetta á hreinu (eðlilega) spurði mig "ætlaru með þetta ofan í" og ég svara, nei nei ekki ef þú nennir að halda á honum á meðan. Svo hló ég bara og útskýrði þettta fyrir henni. Hún hló og dáðist yfir því hvað þetta væri orðið flott í dag. Og hafði orð á því að það væri engin lykt af mér. hahahhahaSundatvik 3 ekkert fyndiðSumar og sól og klefinn stútfullur. Kona með 3 börn alveg með lekandi legvatnið af geðvonsku juðandi í krökkunum sínum er þarna inni. Ég er að koma uppúr því ég fór að finna fyrir kláða og fann líka að ég var með niðurgang (útskýri það næst). Allt lokað og ég hálf hrædd um að pokinn fari af því kláðinn gefur það til kynna að ekki sé ok. Þá hef ég nú samt dágóðan tíma því límið á nýju pokunum er gott og þetta bara dettur ekkert. Inni í klefa hitti ég konu sem spyr mig, elskan mín ertu í vandræðum og ég svara: Ja stóminn er erfiður, fullur og klósettin eru of rök til að skipta svo ég fer í föt og laga þetta heima (þarf hreinlæti og þurrk til að skipta). HEYRIST EKKI ÞÁ Í FÚLU PÍLU "þér er nær að vera með þennan viðbjóð í sundi". Ég sárvorkenndi konunni að líða svona en þorði samt ekki í sund fljótlega eftir þetta svo þetta hafði áhrif á mig þó ég vilji ekki viðurkenna það. Já stundum eru atvikin skondin. Hef samt lent í því að hann losnar. En bara einu sinni þannig að það hefði verið hægt að taka eftir því, en oftast er það því að ég er ekki að ná að melta eitthvað og stúfurinn hrekkur inn undir og þá fer ekkert inn í pokann. En þetta með niðurganginn. SKO ég er með garnastóma og það þýðir að það er enginn ristill. Sumir hafa þó rassgat áfram en mitt þurfti að taka með meiru vegna mikilla skemmda. Eníhú. Niðurgangur með garnastóma er bara þannig að þér líður illa og svo fyllist pokinn bara af rennandi vökva og þú verður að fara og hella úr. Venjulega er þetta samt í vökvaformi því ristillinn sér um að sjúka vökvann úr matnum. Sumt kemur bara eins í gegn. Og það er okkur ekki í hag að byrja að vökva okkur á fullu af vatni, því að þá verður ennþá meiri losun og við megum ekki við því. Eg verð orkulaus og þurrrkast upp. En við erum misjöfn. Ég t.d. er með m jög hraða ómeltingu. Stundum sé ég bara eftir 2-3 klst hvað ég át. Og stundum er hún svo hröð að allt festist.HELSTI KOSTURINN VIÐ STÓMA ER SÁ AÐ ÞEGAR ÉG ER Í KEPPNISHLAUPI OG FÆ KVÍÐAKAST EINS OG AÐRIR ÞÁ ÞARF ÉG EKKERT AÐ BERJAST VIÐ AÐ HALDA Í MÉR OG KLEMMA RASSINN SAMANN. ÉG SKOKKA BARA RÓLEG MEÐAN AÐRIR HLAUPA Á KAMRANA MEÐ SAMAN HERTAR KINNARNAR. LOVE IT OG SÁRVORKENNI HINUM AÐ HAFA EKKI SVONA POKA. Besti djókerinn er sá að eitt sinn var hér ungur læknanemi sem ég hitti. Ég var mjög kvalin af stíflu og hann sendir mig í apótekið til að sækja lyf til að losa.Þegar heim kom opnaði ég pakkann og það voru endaþarmsstílar. :) Thu, 26 Apr 2018 13:05:51 GMT http://dandy.123.is/blog/record/778421/ Jáhá. Það var nú og er bara þannig að þessi fíni taugalæknir lét mig fá alveg glimrandi lyf sem áttu að bjarga mér. En á meðan ég var að éta mig upp i þau þá var mér hent í nokkrar Ketamín meðferðir. Ef einhver hefur áhuga á því hvernig þetta ketamín virkar þá slekkur það algerlega á allri skynjun og maður fer alveg i aðra vídd. Ég upplifi bara helvíti og veit ekki hvar ég er á meðan þetta rennur í gegn. Eins set ég pínu spurningarmerki við þetta stöff þvi þetta virkar víst eins og LSD. Hvað svo eftir 10 ár. Alla vega, ég lét þetta eftir mér og svo einn daginn kom fínn tími. Bara einn og einn krampus og ég skráði mig í annan IM í Austurríki í júní 2016 með Kobba. I desember það árið var ég eiginlega bara á sjúkrahúsi. Ég man lítið eftir jólunum og áramótum. OG janúar. Svo BÚMM BLÍNG. þá kom betri tíð. Sem betur fer því ég þurfti að hafa HAUSINN Í LAGI. var að fara að æfa fyrir IM. Spennan magnaðist daglega því mig langaði svo að prófa IM ekki nýbúin í aðgerð. Við fórum 6 saman til Austurríki, me, húsband, mágkona, bróðir og yngri dætur okkar. Ferðin var frá upphafi geggjuð. Við fórum að skrá okkur í járnið og fengum allt sem þurfti. SVO fórum við að tína jarðaber öll saman. Ég borðaði þarna nokkurn veginn hvað sem er og keypti mér nýtt hjól. Það var bara eins og allt væri memm. Á föstudagskvöldi frekar seint fór ég að verða skrítin og ég þurfti að fara á bráðamóttökuna. Hefði það gengið örlítið hraðar fyrir sig en 2 klst þá er nú líklegt að ég hafi kannski getað tekið þátt. En vegna átaka í karmpanum, seinagangs a sjúkrahúsi og lyfja varð ég að draga mig úr keppni. Mér var í raun alveg sama ég hef ekkert að sanna. Af hverju ekki???1. Vann mörg hlaup sem krakki, skólahlaup, ÚÍA, víðavangs og fleira2. Ég vann helling í öllu sem ég keppti í og keppti líka hellíng í mörgu sem ég vann ekki til verðlauna3. Eftir að ég varð fullorðin fór ég í Mývatnsmaraþon, fysrst 10 km og svo heilt maraþon. 42,2 4. Ég hef farið Barðsneshlaupið, tvisvar heilt, einu sinni hálft og alltaf komist á pall5. Ég hef tekið þátt í þríþraut á Eskifirði og vann til verðlauna6. Ég hef oft farið í Skógarhlaupið7 .Ég hef hlaupið Laugaveginn8. Ég var fyrsta konan sem kláraði Öxi þríþraut 9. Ég hef oft farið í Urriðavatnið10. Ég hef farið í Rvk maraþon11. Eg er Landvættur nr 12. 50 km skíðaganga, 60 km drulluhjól, Urriðavatn 2,5 og Lengsta vegalengdin í Jökulsárhlaupi. Og ég hef líka tekið hinar tvær lengdirnar. Þó ég væri ekki búin að klára neitt af þessu þá væri mér samt sama því ég fékk að horfa á Kobba rústa þessu ásamt öllum hinum strákunum frá Íslandi. Svo fór ég heim og tók Álkarlinn. - það var erfitt. Núna er pása. Thu, 26 Apr 2018 11:29:45 GMT http://dandy.123.is/blog/record/778416/ Svo var það árið 2015. Það ár byrjaði ekkert svo vel. Ég var send suður á sjúkrahús, ekki einu sinni heldur tvisvar eða þrisvar. En til hvers veit ég ekki ennþá. Því að þó sá læknir sem sendi mig, væri í símasambandi við konu sem ætlaði að taka á móti mér i öll þau skipti sem ég kom stóð í þeirri merkingu að orðin myndu gilda og ég trúði því líka þá hef ég enn ekki séð þessa konu. Hún tók aldrei á móti mér og ég fór aldrei inn á deildina hennar. Þvílíkt kaos og óskipulag hef ég sjaldan upplifað. Þetta var ekki til þess að maður fyndi fyrir trausti í garð svona stórra stofnana. Eina sem ég gat verið viss um það var að á hverjum morgni komu fimm manns í línu (Gervahvervi) til að segja mér að ekkert yrði gert í dag og enginn vissi neitt. Þar var ég reyndar það aum og sár að ég var ekki allaf edrú ef svo skal segja, ég fékk endalaust eitthvað í handlegginn og einu sinni spurði dóttir mín af hverju mér væri gefið aukalega þá var svarið því að konan sem var mér við hlið gæti ekki sofið ef ég fengi krampa eða eitthvað álíka. Alla vega fékk ég meira en ég þurfti og vildi til að trufla ekki. Það liður þrjár vikur þar til ég kom heim í COLD Turkey en þá var ég líka komin með upp í kok. Heima skyldi ég vera. En það stóðst reyndar ekki alveg. Það kemur síðar. Ég var ekki góð, ég var að læra og þurfti að hafa mig alla við til að halda mig við skólann því ég vildi alls ekki hætta í honum eða minnka hann. Enda þurfti þess ekkert. Ég fékk færri köst og þetta bara leit nokkuð vel út um tíma. En Sammi byrjar að vera með alls konar stæla. Hann er frekar stuttur og fór að tína út alls konar mat sem ég hafði fram að þessu geta borðað og fór að stoppa þá fæðu á miðri leið sem varð til að ég fékk stíflur og stúfurinn sökk á bólakaf. Þegar það gerist þá fer ekkert í pokann og allt (bara vökvi samt) lekur niður á mið læri. Það er ekki eins og ég geti haldið í mér. Þarna óskaði ég þess að ég væri frekar með ónytan ristilinn ennþá og ónýtt rassgat frekar en engan ristil og lokað rassgat. En það er víst ekki hægt að skipta því út aftur. Skil það ekki, eins og læknar eru klárir að skipta út nýrum, hjörtum og alls konar að það skuli ekki vera hægt að skipta út ristli. Alla vega, ég gerði ekki margt af viti þetta sumarið. Þó mig langaði, ég crossfittaðist, ég skokkaði, ég hjolaði og var á sjúkrahúsi og fékk krampa og fór í fýlu og allt þetta. Var glöð, grillaði og lék mér smá með inn á milli. Ég held að þarna hafi ég samt tekið þátt í hálfu Barðsneshlaupi. Man það samt ekki. Ég varð pínu strand á Samma því að það var eins og enginn trúði mér. Mér leið eins og ég væri bara að missa vitið og þetta væri allt saman ímyndun. Vegna þess að það var stundum eins og ég væri bara dópsjúk þegar ég mætti á hellsugæslu eða bráðamóttöku. Og það var sárt. Það var eiginlega meira sárt en að finna melónuna rifna út úr rassgatinu sem löngu var lokað. Svo ég ásamt dr. her fékk tíma hjá taugalækni. Wúhú. Hann hafði mikinn áhuga á mér þar til hann komst að því að ég er með varanlegar taugaskemmdir og lítið sem hann getur gert í bili. Því ég hef ekki heyrt fá honum eða fengið svar síðan ég fékk að vita það. Æ þetta verður para partur hálf tvö. nenni ekki að pikka meira. over and out. Dands Thu, 26 Apr 2018 06:46:16 GMT http://dandy.123.is/blog/record/778414/ Jahá. Því verður ekki logið að stómalífið er ekki alltaf dans á rósum hjá okkur öllum. Það að vera ekki með ristil, rassgat, hringvöðva og fleira er bara oftast ágætt en fyrir suma þá fylgja þessu vandamál. Ég sem betur fer er í stómagrúbbum út um allan heim til að finna það að ég er ekki EIN. Eins og aðrir sem eiga við eitthvað boring að stríða, þeir sækja i aðra til að vera vissir um að þeir séu ekki bara GAGA - GÚGÚ. Frá þvi að aðgerðin var gerð kom fljótlega í ljós að ekki var allt eins og það átti að vera þó að i fyrstu hefði alllt átt að líta svo vel út. Hér voru læknar á næturna og ég var hjá þeim á daginn. EN HAUSINN VAR Í LAGI.Ég fékk alveg gríðarlega krampa og þeim fylgdu ágætis uppköst sem svo sem er ekkert hættulegt..... ENNÞÁ. Ég ákvað fyrstu mánuðina að láta ofan í mig daglega lyf sem voru svona "koma í veg fyrir krampa og verki" lyf. EN eftir um 6 mánuði þá fann ég að það sem ég þurfti í upphafi var bara ekki nóg lengur. SEM BETUR FER VAR HAUSINN ENN Í LAGI. ÉG ákvað að hætta þessu pilluáti. Ég hafði átt góðan tíma, var verkjalaus en oftast aðeins lyfjuð. Ég gat hjólað, synt, farið í matarboð, og svo fór ég og lét gamlan draum minn rætast. ÉG FÓR Í iRONMAN OG ÉG KLÁRAÐI. Mér var alveg skít og nákvæmlega sama hvað öðrum fannst um það, þetta var MINN draumur. Trúið mér ég fékk oft að heyra "ertu ekki að gera of mikið". bla bla, "máttu þetta". Viðurkenni að þetta pirraði mig. EN HAUSINN VAR Í LAGI. HUH í fyrsta lagi þá óskaði ég þess eftir aðgerð að skurðlæknarnir TVEIR sem ég hitti í júlí (þurfti aðra sma aðgerð) að þeir myndu segja mér að sleppa þessu. ÞVÍ ÉG KVEIÐ ÞESSU.EN takið vel eftir. Annar þeirra sagði bara nei þú mátt gera allt en ég ráðlegg þér að halda púls í lágmarki og lyfta ekki þungu. Hinn sagði, þú veist ekki hvað þú getur fyrr en þú prófar og með þitt vandamál þá er ekki víst að þú fáir annað tækifæri. BÚMM BEINT IN YOUR FACE, JÁ ÉG MÁ ÞETTA ALLT. Þetta var og er rétt. Ég hafði ekkert að sanna en hver eltir ekki sína drauma. Ég vissi að næring og slikt yrði mér aðeins erfiðara en öðrum því það var það stutt frá aðgerð. Og satt að segja átti ég ekki von á því að komast hálfa leið. Þarna voru Bibba og Ásgeir ásamt Kobba bróðir mínir helstu "þjálfarar" eða pepparar fyrir utan manninn minn sem er BESTUR. Bibba sagði, það klára aldrei allir og það er allt í lagi. Ásgeir sagði vertu glöð ef þú getur synd 4 km í sjó, það geta það ekki allir. Kobbi sagði, prófaðu og hættu bara þegar þú getur ekki meir og njóttu svo að horfa á mig. Keli sagði, þú átt eftir að koma þér á óvart því þú getur þetta. HÉRNA ER HAUSINN ENNÞÁ Á OG Í LAGI EN SAMT AÐ SENDA EINHVER FURÐU SKILABOÐ. Þarna bara kom ég sá og sigraði sjalfa mig. Enda, af hverju ætti ég ekki að geta þetta eins og hver annar. ALDREI SEGJA VIÐ SJÁLFAN ÞIG - ÉG GET ÞETTA EKKI NEMA HAFA PRÓFAÐ TUTTUGU OG FIMM SINNUM OG ÞAÐ HEFUR KLIKKAÐ. Allt i læ. Svo kom haust, og svo komu jol. Það var prófatíð og ég hætt á lyfjum. Ég byrja að fá krampa en þeir voru jú alveg horror, þeir fara ekki og tilfinningin er eins og það sé byrjað á því að stinga hníf upp í rassinn á mér og þræða hann upp i kok. Og svo er hann dreginn út aftur. Þetta endurtekur sig þar til tilfinningin er eins og hnífnum hafi verið skipt út fyrir melónu. Þarmarnir vita ekki hvað þeir eiga að gera svo sá matur sem er ofan í mér fer uppúr mér og annað hvort á gólfið, í poka eða klósett og restin hina leiðna í stómapokann. Og ég bara ræð ekkert við þetta. HAUSINN VAR Í LAGI Á MILLI KRAMPA EN ÉG ÆTLA EKKI AÐ SEGJA HVAÐ ÉG HUGSAÐI Í VERSTU KÖSTUNUM. Þarna á eftir voru jólin bara svona allt í lagi. Reyndar hafði jólamaturinn ekki góð áhrif ásamt öllu krúðeríinu og líklega prófkvíða og ég fór á krampa tímabil. Það er sko ekkert aumingja ég. Það eiga alllir einhvern tímann bágt. HAUSINN ENN Í LAGI OG ÉG HELD MÍNU STRIKI. Náði að klára mitt annað ár í Sálfræði við HA með stæl. Svo bara gekk það tímabil yfir og ég fór aftur inn í gott tímabil. Þetta var komið inn á árið 2015.í næsta bloggi ætla ég að skrifa um ár 2 í mínu stómalífi. Ég mun skrifa þetta beinskeitt og verð ekkert að skafa eða þurrka af því sem er. SKRIFA ÞETTA EINS OG ÞAÐ ER ÞVÍ HAUSINN ER Í LAGI. kv Dandý pokadýr. Thu, 26 Apr 2018 01:22:15 GMT http://dandy.123.is/blog/record/777777/ Jæja. Bara þrir sterkir á tæpum 2 sólarhringum. Hvað getur kona gert? Hún byrjar a því að reyna að jafna sig, nær úr sér öllum kippum og krömpum. Svo fer hún og dreifir huganum þar til verkir ganga yfir ef þeir gera það.Í gær gerðist það bara ekki. Karlinn farinn suður og kona svo heppin að annar tengdasonurinn er á Akureyri svo litla bráðum mamman gistir. Nóttin hennar var þreytandi því hún er ekki vön ópum eða kippum móður sinnar í þessu ástandi þó kallinn sé farinn að sofa það af sér (guði sé lof).Kona var þó orðinn nokkur hreyfileg og komin í smá líkamsbyggingargír um 1500 í dag og skráði sig í Crossfit tíma á sama tíma og hjúkka og blóðskvísan okkar. En það var nú víst sama hvar ég hefði verið í dag því það kom skot, og það kom með látum. Ég man ekki hver bara mig út í bíl eða hvað þetta tók langan tíma, sá bara hvað ég hafði slefað mikið og ælt þegar ég var að ranka við mér og læknirinn (stúlka) byrjuð að biðja mig um að drífa mig út. Ég hreinlega gat ekki alveg staðið í lappirnar á þessum tímapunkti en kunni ekki við annað en reyna því það þarf ekki DR. Phil til að heyra á einhverjum þegar hann er pirraður. Hun vildi mig út. Lyfin voru að byrja að virka en þetta gekk mjög illa og ég þurfti að sitja á mér. Nú var dóttlan komin og spurði af hverju ég mætti ekki liggja og ná mér eins og venjulega en því ar ekki svarað. Bara þetta að gefa mér ekki 5 - 10 mín þá fór dóttirin næstum að gráta. Henni fannst þetta alveg fáránlegt. Hefur aldrei upplifað þetta. Svo ég var hálf dregin þarna út og heim fór ég með erfiðleikum. Í þetta sinn náði ég ekki úr mér verkjum, kippum eða krömpum og var komin í læsta stellingu kl 00:45 með tilheyrandi uppköstum og væli. Stelpurnar mínar eru orðnar snillngar í að sinna þessu en mér finnst að þær ættu ekkert að kunna þetta. Þá meina ég að ég eigi ekkert að vera svona. En sama skvísan kom aftur og nennti þessu engan veginn, hún sagði ekki sæl, heldur ég er með kaldar hendur og bless. Ég held að mjög fáir læknar ættu að íhuga það að fara á samskipta námskeið. Mjög fáir. Núna fæ ég þó að liggja. Mun hringja um leið og ég vakna, EF ég vakna og fara fram á nokkrar þéttar meðferðir svo sumarið verði gott. GABA er þó komið í fullan skammt en ekki fulla virkni svo 10-14 dagar sjá til um það. Virki það ekki ætla ég að koma mér út fyrir landsteina og finna þessu sinningu sem er bara einu sinni. Ég er pínu drögguð og það er fremur óþægileg tilfinning. Sé illa, ekki bara af elli og GABA heldur slær þetta á líka. Finnst verst í heimi þegar ég slæst niður einhvers staðar innan um fjölda fólks EN ég bý á EGS og ég held að í mínu standi þá sé það besti mögulegi kosturinn fyrir svona vesalinga eins og mig. Crossfit félagar redduðu mér, rifu mig upp (enda engir vesalingar) hentu mér í bil og hringdu á lækni.Nú fer ég á morgun og kem með kerfi fyrir þau. Eða plan fyrir þessi leiðindi sem ég ætla ekki að stunda. Over and out. Dandý Tue, 10 Apr 2018 01:11:07 GMT http://dandy.123.is/blog/record/777604/ Ó já. Alveg hundrað og eitt ár síðan ég bloggaði. Núna þarf ég bara að skrifa og skrifa og skrifa. Síðustu vikur hafa verið frekar súrar í bland við mikla gleði og æfingar. Krampar hafa aukist til muna og verkir eru nokkurn veginn allan daginn alltaf og allar nætur með einni og einni undantekningu. EN ég hef það fínt. Ég næ alveg að gera það sem ég þarf og oftast það sem mig langar. Þessum krömpum fylgja þó þeir erfiðleikar að ég þarf að fá sprautur. Ekki alltaf en núna undanfarið =ALLTAF og meira að segja tvisvar sama sólarhringinn sem er MJÖG sjaldgæft. Ég fæ eina spurningu mjög oft og hún er "Á ekkert að fara að gera fyrir þig?". Ég nenni ekki orðið að svara þessu því jú auðvitað er alltaf verið að reyna að gera eitthvað fyrir mig. Ég mætti alveg vera duglegri að ýa á eftir meðferðum sem ég veit að hjálpa mér en ég sjálf set smá spurningarmerki við þær og ætla að ræða þær við svæfingalækninn minn á mánudag en þá kemur hann úr fríi. Ég veit að sumir læknar hér eru þreyttir á mér og vilja bara helst senda mig á sjúkrahús til að hvíla mig. En ég skil það ekki. Ég fæ bara þessa krampa og þó ég finni til yfir daginn þá kvelst ég sjaldnast og þarf ekkert að vera að fá lyf, hvorki í æð eða munn. Persónulega vil ég fá sprautur þegar ég þarf og ekkert á milli. Ég veit ekki af hverju það á þá að hafa mig á spítala. Ég er ekki sjúklingur og það eru víst nógu erfitt að finna rúm handa þeim sem eru virkilega veikir. Ég hef farið á sjúkrahús út af þessu og á tímabili í RVK var ég bara sprautuð svo ég hefði ekki hátt þegar ég fekk krampa því það truflaði aðra sjúklinga og ég veit ekki hvað og hvað. Ég hef gleymst á bráðamóttökunni í heilann sólarhring og fengið lyf í æð sem ég átti ekki að fá því ég var ekki á réttum bás. Var merkt 5 og básinn 6. OG ég skil alveg að þarna í þessu havaríi verði mistök. Í dag fékk ég krampa og það er sá þriðji síðan á mánudag. Og ég veit að það hleypir blóði í HSA. En hvað get ég gert? ÉG hringdi á Neskaupstað til að spyrja hvort ég mætti koma og vera þar inni um helgina því ég væri hreinlega hrædd við að fá enn einn krampann og þurfa kannski að díla við það að ræða um að senda mig eða þetta sem ég heyri oft "það verður að fara að gera eitthvað". ÉG GET EKKI GERT NEITT. Svarið sem ég fékk var "Nei, ef þetta er ekki stöðugt þá getur þú alveg fengið þessar sprautur á EGS eins og hér á NESK". Núna er ég með hnút yfir þvi að fá kannski krampa. Ég á töflur sem ég get étið og orðið sljó eins og hver annar dópisti en ég VIL EKKI éta þær bara til að ef að kannski. Ég vil frekar geta ekið og farið í rækting og sund.Ég er búin að senda taugalækninum mínum 4 email og hann svarar ekkiÉg er á hold vegna samtals við svæfingalækni sem er í samskiptum við taugalækninn og þá sérfræðinga sem ég hef verið hjá. Það símtal verður á mánudag og ég veit að mín bíða betri tímar. Þessi gaur er nefnilega alger perla. Núna er ég byrjuð á GABA (no explain) aftur. Ég var á því og það funkeraði fínt fyrir utan að ég verð pínu sjónlaus og dofin af því sem er í lagi NEMA að þeim tíma var ég að fara i lokapróf og hætti að éta pillurnar. Síðan hef ég fengið góð og slæm tímabil en núna er slæmt tímabil og það frekar langt. Dagbókin mín síðan ég byrjaði á þessu GABA síðast segir svo "Ég er búin að vera að trappa mig upp á GABA. Fyrsta vikan var horror því verkir og krampar jukust. Eftir 4 vikur var ég komin fullan skammt og búin að fara í 3 meðferðir og BÚMM". þar var ég laus í langan tíma. Ég bý í landi þar sem er svona framleiðsluþjónusta í heilbrigðiskerfinu vegna manneklu og peningaleysis. Einn í dag, annar á morgun og eina fólkið sem mér finnst skilja og hlusta og vita eru hjúkrunarskvísurnar og einn ónefndur þjónustu aðili með þeim. En allir vilja gera vel og það er ENGINN að reyna annað. Er bara heppin að búa á EGS. Svo þegar ég fæ drullu eða ælupest þá þarf ég liggur við að gráta út vökva og hef aldrei fengið næringu á þessum 4 árum . Ég er með garnastóma og þegar ég er með drullu þá nærist ég ekkert og á oft mjög erfitt með að ná mér upp eftir slíkar pestir. Í dag segi ég "Áfram ég. Ég ætla ekki að liggja á sjúkrahúsi því ég þarf þess ekki. Ég vil fá þjónustu þegar ég þarf hana". Ég veit að lyfin fara að virka og ég veit að ég þarf 2-4 meðferðir. ÉG þekki mig. Ég vil æfa mig. Ég vil hreyfa mig. Ég er með BA í Sálfræði og ég veit alveg að það er hægt að verða sjúklega kreisí á því að gera ekkert, hvað þá liggja að óþörfu á spítala. Persónulega eins og staðan er þar í dag þá myndi ég segja að veikur maður er í lífshættu á sjúkrahúsi. OG það er sko engan veginn við starfsfólk að sakast. Það fer enginn í lækna eða hjúkrunarnám nema viðkomandi vilji hjálpa öðrum. EN ekki á sjúkrahúsinu á NESK eða AK. þar er þetta öðruvísi að eigin upplifun. Skrifstofur og laun ráðamanna landsins eru svo stór og há (í þessari röð) að þeir gætu líklega skeint sig á TÍU-þúsund kalli án þess að fatta það og sleikur og putt fyrir afganginn. Ekki illa meint, just saying. Þá hef eg komið þessu frá mér. OVER and OUT. P.s. ég á besta mann í heimi. kvDandý Thu, 05 Apr 2018 18:53:58 GMT http://dandy.123.is/blog/record/768982/ IronMan Köben 20. ágúst 2017 - Saga fyrir þá sem elska mig og finnst ég æðisleg.Klukkan 05:00 vaknaði ég til fóta milli Söndru Bjarkar og Kela. Svaf ekki mikið, ekki stressuð en spennt. Skellti mér á fætur og fékk mér kaffi með rjóma og smjöri, hafragraut með eplum og kanil og smá lifrapylsu. Gluðaði á mig Vaselíni í rollon formi á háls, handakrika og á öll spik-klesst-saman svæði. Auk þess á viðkvæm svæði. Keli skutlaði mér á staðinn uppúr 06 svo ég gæti double tékkað hjólið, pumpað í dekkin, prófað sjóinn og hitt Íslendinga. Þarna voru samt um 5000 manns (held ég), keppendur 2750 (DiD start), áhorfendur og starfsfólk svo óskin um íslendingahitting var kannski draumur. Well: kyssti eiginmanninn og knúsaði og fór af stað. Ein með poka á bakinu, brosandi út af eyrum og til í stuðið. Hrafnkell sótti Söndru en þau ætluðu að reyna að sjá mig fara í sjóinn. Hitt Ásu ?? hversu perfect start á góðum degi. SUNDIÐ:07:00 Var ég komin í gallann, búin að hitta þá samlanda mína sem ég kannaðist við og voru í sama start holli og ég (Gúa, Steinunn, Óli og fleiri). Öll með sundhettur og heyrnalaus vegna sílíkons klessu í eyrum. Nú var professional kellingum og köllum startað. Þá byrjaði stemmarinn. Ég átti ekki start fyrr en 07:40 en tíminn var snöggur að líða þar sem bæði Sandee og Keli komu og knúsuðu mig og mynduðu bak og fyrir. Ég fylgdist með, hvítar sundhettur, gylltar, rauðar, bláar, bleikar og þá varð ég að koma mér á bás með hinum. Startið gekk vel fyrir sig og ég var búin að reikna út að synti ég þetta þétt en rólega þá gæti ég verið um 90-95 mínútur. Ég hljóp út í sjó, fyllti annað glerið af vatni og synti af stað. Fyrir framan mig var um 3ja km röð af sundmönnum og sjórinn var dásamlegur. Heitur og frekar rólegur þó oggu ponsu veltingur. Ég var fljótlega komin undir fyrstu brúna og strax komin mjög framarlega í græna sundhettuhópinn. Ég náði frá upphafi að synda með öndun á þremur en þegar ég tók framúr við þröngar aðstæður þá tók ég í fjórða til sjötta hverju taki öndun. Mér fannst ég fara frekar beint en átti það til eins og allir aðrir að dragast til hægri og vinstri. Mér leið vel og áfram tussaðist ég. Við síðustu brúna voru bara 700 metrar eftir og ég var komin áleiðis í bleika sundhettuhópinn og vissi þá að ég væri á undan áætlun og líklega myndu Sandra og Keli ekki sjá mig koma uppúr. Enda ekkert skrítið við erum næstum öll eins í svona búning og með svona hettur. Sundið kláraði ég á 1:20 eða 80 mínútum sem er GEGGJAÐ. ??HJÓLIÐ:Engin riða var í mér svo ég skokkaði að bláa pokanum og inn í tjald. Þar byrjaði ég á því að aðstoða konu sem komst ekki úr gallanum sínum. Síðan hjálpaði ég henni að klæða sig í topp því hún var svo stressuð, blaut og bara hálf skælandi. Síðan fór ég að hugsa um mig, gluða meira vaselíni á gobbugobb því að ég átti næst að hjóla 180 km á hörðum hnakknum. Ég fékk mér sopa af maltöli, eina salttöflu með magnesíum og kalíum og væna sneið af lifrapylsu. Mér fannst frekar kalt úti en það voru bara um 14 gráður og það var vindur. Ég hamstraði lifrapylsu í kinnarnar og fór á hjólið. Fyrstu 10 km voru hræðilegir andlega. Mér var kalt, hviður voru nokkrar, ég datt einu sinni og sá ljótt slys. Málið var að í byrjun fannst mér gæslan ekki nægilega pro. Mikið um beygjur og svo var skokkandi kellingu var hleypt yfir götuna beint fyrir framan mig sem varð til að ég þurfti að negla niður og datt. Ég meiddi mig í bakinu, sálinni og fór næstum að grenja. Menn komust upp með að taka fram úr hægra megin í gríð og erg og mér leist eiginlega ekkert á þetta. Svo sá ég slysið. Í IM er BANNAÐ (hélt ég) að fara fram úr hægra megin og hvað þá í hægri beygju. En tilsýndar var einn á mökkaðri ferð að smeygja sér fram úr konu hægra megin og annar vinstra megin, hvorugur að spá í hinn. Þeir skullu saman og annar steinlá. Sá sem slapp var tekinn úr keppni (held ég því hann labbaði til baka með hjólið) og hinn lá mjög illa brotinn á sköflung algerlega smurður í götunni. Hljóðin frá honum gáfu mér ónot.Þarna ákvað ég bara að setja aftari hluta tungunnar upp í góm (yoga) og anda rólega, halda púlsinum undir 130 og vera vel til hægri svo enginn kæmist hægra megin fram úr. Það reyndar var óþarfi fljótlega því að nú fór að teygjast á liðinu á hjólaleggnum. Ég vissi að framundan voru frekar sléttir 30 km og vindurinn var á hlið og aðstæður fínar. Ég komst upp í 28 km meðalhraða og púlsinn hlægilega lár eða um og undir 130. Núna var þetta orðið gaman aftur. Þegar kom að því að beygja út í sveit kom brekkan sem ég hélt að yrði sú eina. En nobb þetta var bara fyrsta brekkan af skrilljón (í minningunni). Sveitavegurinn var ekki eins sléttur en þó fínn og ég hélt mínum hraða og púlsinn niðri. ÞAR TIL þetta varð eins og að fara Fljótsdalshringinn. Upp og niður út í eitt. Púlsinn rauk upp í 145-150 og svo niður í 110 niður brekkur inn á milli. Meðalhraðinn þó ennþá í kringum 28 km. Eftir 60 km fór ég af hjólinu. Þar hitti ég Ásu mína sem gladdi mig meira en sælgæti á laugardegi. Kamarinn var skoðaður og stóminn (hann heitir Sammi). Síðan teygði ég vel á bakinu og nuddaði smá hnén. Svo bara áfram. Mér var frekar kalt og það var ekki óskin mín þegar byrjaði að rigna en mér var samt skítsama. Einhvern hluta hjólaleggsins þá rigndi bara venjulegri rigningu. Ég var sem betur fer búin að borða mjög vel. Þrír vatnsbrúsar búnir (vel blandaðir söltum) hálft mars, 2 power bar með höfrum, ein salt tafla og hálf lifrapylsusneið. Seinni hringur að byrja og þá heyrði ég í fyrstu þrumunni og ÚRHELLIS rigning mætti á svæðið. Sem betur fer var hitastigið orðið fínt og ég gat haldið hita í kroppnum alveg að 110 km. En ég held að ég hafi aldrei áður hjólað í stöðuvatni. Ég þurfti að eiga samtal við eiginn haus og líkama. Kuldinn og rigningin fór í hnéð á mér en ég er með slitið krossband, nokkrar skrúfur eftir slæmt brot og brjóskskemmdir. Núna bara bauð ég verkina með í ferðalagið því ég vissi að ég myndi finna til þar til ég kláraði. ÉG sagði sjálfri mér frá því að ég væri laaaangt á undan eigin áætlun og það væri allt í lagi þó að hægðist á mér seinni hringinn. NÚNA kom reyndar að því að ég uppskar allt erfiðið og aðstæður síðustu mánuði. Ég hef oft hjólað EIN Fljótsdalshringinn og á Stöðvarfjörð í úrhelli og alls konar vindhviðum og þetta var ekkert nýtt fyrir mig. Upp og niður, kalt og heitt ?? piff skipti engu máli. Ég hélt mínu tempó, slakaði vel á í öxlunum og náði að halda meðalhraða. Stoppaði samt sem áður þrisvar á hjólaleggnum til að teygja á bakinu og ath með Samma. Hann var ekki alveg til friðs. Þó þið hin getið haldið í ykkur og kúkað þar sem þið ákveðið þá er ég víst með króníska drullu í poka 24/7 og þarf bara mjög oft að tæma og sérlega þegar svona hreyfing er í gangi. Það er reyndar cool því ég slepp þá við að fá ristilkrampa og drullu í brókina. Hjólið var að hafast og sólin komin aftur (í smá stund). Mér hlýnaði og fór að líða betur í hnénu. Ég tók eina íbúfen (mín fyrsta í keppni) þó mér líki það ekki og ég bara taldi mér trú um að hún virkaði. Loksins loksins sá ég Söndru og Kela. Ég var búin að hjóla 180 km á meðalhraða 27.1 með pásum og í ausandi rigningu og roki. Tíminn var 6:42. ÞAÐ ER GEGGJAÐ. ?? Aftur. HLAUPIÐ: Ja hér, ég gaf mér góðan tíma í að skipta um sokka og skó, borða og drekka og klósettast. Hitti tvær íslenskar skvísur (Ásu mína og Gúu Duracell) á stelpusvæðinu og svo upp og af stað. Hlaupið eða skokk labbið var tæknilega erfiðast fyrir minn part. Þetta voru 4,5 hringir í miðbæ Köben og þegar það er blautt og maður er orðinn þreyttur þá eru brekkur, múrsteinar og litlir skurðir ekki málið. Ég fór bara eins og ég var búin að ákveða "rólega". Mér fannst samt eins og það væri ekkert eftir af þessu, ég var búin með 184 km og átti BARA eitt maraþon eftir. Fyrir hausinn minn var fyrsti hringurinn erfiðastur. Ég fann mikið til í hnénu og fann hvernig ég þyrfti að vanda hvert skref svo það héldist saman. Ég vissi að ég eins og ALLIR hinir átti eftir að fara fram hjá markinu fjórum sinnum áður en ég fengi fjórðu teygjuna. Við fáum sem sagt teygju á handlegginn fyrir hvern hring og þær eru í mismunandi litum. Eftir síðustu teygju eru þó ennþá 6 km eftir í mark. Ég átti geggjað support í bænum. Sandra, Keli, Rita og Steini (brottfluttir EGS búar) voru þarna og ég hitti þau öll örugglega 10 sinnum því þetta er voða mikið sama strætið fram og til baka. Bæði gott og slæmt því það er nægilega margt fólk sem hvetur þig áfram allan tímann og líka slæmt því margir hringir geta orðið heilaboring. Þó hefðir ég getað labbað alla leið og samt náð fínum tíma. Fyrsti hringur var heitur, um 20 gráður og sól á köflum ??. Þá gat ég fengið mér kaldan blautan svamp undir derhúfuna og kælt heilann. Hann vildi það alveg. Múrsteinarnir voru samt alltaf erfiðir því það var þröngt og um 40 cm breitt niðurfall eða ræsisrenna (eða eitthvað þarna á milli). Þarna reyndi á utanvegar kunnáttu mína (sem er ekkert of góð). Ég ákvað strax að vera ekki að hlaupa heldur halda hnénu í lagi með joggi og á 2ja km fresti fékk ég mér að drekka og ¼ af kexi. Til skiptis á stöðvum var það vatn, High5 og kók. Drekk ekki kók en geri það við svona aðstæður. Ég fékk mér gel á fjórðu hverri stöð og 1/3 banana á fjórðu hverri. Vissi að það yrði bæði betra að vera nærður, tæma oftar og vera minna þreyttur daginn eftir. ?? Ég er svo skynsöm. Þegar ég var komin nákvæmlega 22 km þá byrjaði úrhellið aftur. Við þurfum ekki að ræða hvað það varð erfitt. Pollar og ekkert nema pollar fyrir utan þar sem við fórum yfir litlu brekkurnar. Þessar litlu brekkur voru 4 brýr sem við þurftum að fara yfir samtals 8 sinnum. Allt fram og til baka. Skórnir mínir og fætur þyngdust um helming. Mér fannst þetta allt í einu ekkert gaman. Þá hitti ég íslending og við jogguðum saman um 5 km. Man ekkert hvað hann heitir en með honum náði ég að gleyma erfiðinu, við höfðum átt nokkur pepp. Svo langaði mig svo í saltkex svo ég stoppaði og hann hvarf. Þarna var ég nokkrum sinnum búin að hitta Ásu, Gúu og þá Íslendingar sem ég "þekkti" og voru ekki þegar komnir í sturtu. Núna var minna en 1/3 eftir af hlaupinu og sæll ég var á fínum tíma. Rita og Steini voru orðin blaut og ég fann til með þeim en var svo þakklát fyrir að hafa þau. Dásamlegt. Keli spurði mig "ætlaru ekki að hlaupa?" þegar ég hitti hann á þessum tímapunkti. Ég horfði á hann eins og hann væri skrítinn og svaraði að þetta væri ekkert ponsu Dyrfjallahlaup. Ég ætti sko næstum 14 km eftir. En eins og alvöru eiginkona hlýddi ég og skokkaði af stað. Nú fór að koma smá dimmerí yfir bæinn og þá þurfti ég að horfa meira niður. Svo bara gekk þetta svona 30 - 31 - 32 - 33- 34 -35 - 36 - 37 og 38. Óli (sem var memm í Helsingör) fór fram úr mér þarna á tímabili og mér fannst fínt að eiga spjall við hann en varð svo smá einmana því hann beið ekkert eftir mér. EN þá hitti ég Söndru og Kela í síðasta sinn og grobbaði mig vel og vandlega af síðustu og fjórðu teygjunni. AFTUR segir Keli "ætlaru ekki að hlaupa". FOKK hvað ég varð pirruð, hvað var HANN að segja mér að hlaupa. Ég var bara aðeins að hvíla mig OG NEI mig langaði að labba restina. Ég var orðin þreytt og ég fann til. En um leið og ég hélt áfram þá fann ég einhverja auka orku og skokkaði af stað og fór hraðar en alla hina 38 km. Fór fram úr tveimur íslenskum köllum (t.d. Óla ??) og fékk kökk í hálsinn þegar ég átti 1 km eftir. Sá km var reyndar örugglega 2 því mig langaði svo á rauða dregilinn. Síðan kom að því, ég mátti taka hægri beygju inn í upplýst FINISHER svæðið þar sem ALLIR á svæðinu voru bara að fagna mér. Ég hætti að hlaupa og leitaði eftir mínu fólki. Fann Kela og GAF honum góðan tíma til að taka myndir af mér. Svo lagaði ég mig til svo ég liti enn betur út á loka myndinni á loka línunni. Sandra var alveg við endamarkið og gaf mér koss. Ég hleypti einum á undan mér yfir línuna svo ég gæti átt hana sjálf þarna í 2 sek. Úps Æ Did It Again. Ég er aftur IronMan. Loka tími með hléum, stómagræjingum og skiptingum 13:54:54. BESTI tími sem hefur sést að eigin mati. Samtals var þetta: Urriðavatnssundið heilt + hálft sund. Frá Egilsstöðum, fjarðarleiðin að Breiðdalsvík og til baka og í lokin skokk að Skriðuklaustri. Uppskeruhátíð erfiða og æfinga. Mon, 28 Aug 2017 12:43:14 GMT http://dandy.123.is/blog/record/764788/ Í dag er 8. maí og það verður sennilega frídagur eða mjög hægur hjóladagur. Síðustu dagar hafa verið svonasunnudagur 7, maí: skokk 7 km í skóginum og bílaþrif (erfiðara að þrífa bílana)laugardagur 6 maí: hjól 81 km á Stöddann og samtals 744 metra hækkun.Fössari 5 maí: Hvíld fyrir hjólaleiðinaFimmtari: 30 km hjól og stutt sundMiðvari 3 maí: Hlaup og hjólÞriðjari 2 maí: SundMánudagur 1. maí: 70 km hjólInn á milli hef ég nú verið dugleg að taka yoga og styrktaræfingar til að fá meira en bara þetta sko. jájájájáMan eiginlega ekki hinar vikurnar en þar eru samt tvær langar hjólaæfingar og einn 20 km skokkhringur. Mon, 08 May 2017 09:50:07 GMT http://dandy.123.is/blog/record/764004/ Vaknaði um 5..Bara til þess að fá mér kaffi og prjóna. Fannst veðrið of kalt og vindsamt fyrir Fljótsdalshringinn en vissi að gáfulegra væri að hjóla núna frekar en að hlaupa meira. Var aum frá því í gær. Svo sá ég Gugguna á face. Hún vill örugglega ekki láta kalla sig Gugguna en þá bara skammar hún mig. Við ákváðum að fara út að skokka. Ég var gyrt og hitti hana 845 við íþróttahúsið. Fór með henni rúma 15 km og ætlaði þá að hitta Söndru við ME. EN Sandra var farin svo ég endaði í 17.6 til að vera nákvæm í km. Kroppasturta eftir nokkrar bak og kviðæfingar. Þrifin voru mikil þennan dag og alltof mikið skúrað. 12 rúm, Þvottur fyrir heilt hótel að ég held. Sem var svo sem allt í lagi. Kíkti í heita pottinn, át nachos og kjúlla og sofnaði. Vaknað aftur kl 5 og ætlaði að rífa mig á fætur en þá var það óvart. Eitthvað stíf í dag, langar samt að hjóla en er skynsöm. Langur hjóladagur á morgun, brick og sund svo betra að standa sig. EKKI aftur svona hlaupa spretta vika með auka of langri hlaupaæfingu. Dreifa þessu Dandý, dreifa þessu. Sat, 22 Apr 2017 14:42:55 GMT http://dandy.123.is/blog/record/763943/ Gleðilegt sumar. Jeibabirúba.. Miðvikudagurinn var bara leiðinlegur. Fór að þrífa og mér fannst það leiðinlegt. :) Djók það var fínt. Stutt hjól heima og svo bara vesen á kellingunni. Þetta kemur bara fyrir stundum og kellingin ræður ekkert við það.What ever. Sumardagurinn fyrsti. Vöknun kl 8 þegar ég fékk rennblautann kossinn frá kallinum sem ákvað að fara í vinnuna fram að hádegi. 1. Kaffi2. smá meira kaffi3. Morgunmatur = ananas safi, bláber, banani, mangó, vítamín og hafðu það. 4. Þrífa neðri hæðina með Sandee, mjúsíkin í botni. 5. Æfing = upphitun + 10 mín vaxandi hraði á bretti, 15 upphífingar, 15 hand stand pushups,10 mín vaxandi á bretti, 15 upphífingar, 15 hand stand push ups. 10 mín vaxandi á bretti, 10 upphífur, 5 hand stand, 15 knees to bar. 10 mín vaxandi. Sund = Náði kannski 500 og þá kom sveðjan í heimsókn. HVAÐ ER AÐ FRÉTTA.Hverjum er svo sem ekki sama. Á prjónadót. Múví tæm Thu, 20 Apr 2017 19:24:25 GMT http://dandy.123.is/blog/record/763852/ ÆÆÆ... Ég var svo þreytt í dag. En verð það ekki á morgun. Átti frí-hreyfi-dag í gær, fékk krampa sem var allt í lagi svona einu sinni.Svaf náttúrulega illa og fór of snemma á fætur.Þreif tvær íbúðir með dóttlunni, kom svo heim í smá slys og það var skúrað hér á hraði einhverja helvítis olíu út um allt. Auðvitað dettur unglingum ekki í hug að þrífa, nei þeir skipta bara um sokka. 2km upphitun. svo 30 sek sprett og 30 sek hvíld á eftirfarandi;15 halli á 8,514 halli á 913 halli á 9.512 halli á 1011 halli á 10,510 halli á 119 halli á 11,58 halli á 127 halli á 12,56 halli á 135 halli á 13,54 halli á 143 halli á 14,52 halli á 151 halli á 15,50 halli í 1 km á skriðhraða með æluna í hálsinum. Svo voru sprettir endurteknir frá 1-15.2 km í niðurskokk2,4 km sund. þerytt. Tue, 18 Apr 2017 20:06:17 GMT http://dandy.123.is/blog/record/763739/ Gleðilega páska aftur. Þessi færsla datt úr því þetta bloggdæmi er svo gamalt og lélegt að ég get ekki breytt um leturgerð. Jæja Páskadagurinn 2017 hófst kl 09:00 hjá okkur hjónum. Kallinn hellti upp á köff og étti morgunmat meðan kellingin nennti ekki framúr. Hún sótti sér prjóna, kláraði eina lopapeysu og hlustaði á smá krimma documentary meðan Keli (þessi sæti) fór á vélsleða. Keli á ekki stigasleða sem myndi hentar mér betur því þá sæi ég hann út um gluggann renna sér. EN ég nota þetta blogg til að geta sótt mér upplýsingar og í núna er ég að setja niður æfingar fyrir hálfan og heilan IronMan. Ég (Dandý), Hrafnkell og Guðbjörg (hjúkka) ætlum saman og í eins fötum að fara til Danmerkur í júní og taka þátt í hálfum IM: Páskadagur átti að vera langur hjóladagur EN svo er bara ekki útihjólaveður svo þetta fór svo. UPPHITUN: 1km skokk, 100 sipp, 500m skokk, 100 sipp, 500 skokk, 100 sipp. 7 hringir af: Max DU unbroken (lágmark 20), 20 fótalyftur (hanga), 20 armbeygjur, 7 upphífingar, 400 metra sprettur, 20 hnébeygjur og 20 rasssperrur á hvorn fót. 2,4 km niðurskokk. Þetta tók mig langan tíma enda átti þetta ekki að sprengja púlsinn.Þegar ég var við það að fara í teygjur og hvíld þá mætti Keli í wifebeaters bol og í stuttbuxum reddí í brekkuspretti og hvað. ÁTTI ÉG AÐ FARA? Nei auðvitað horfi ég á þetta hamast. Ég settist á racerinn og hjólaði meðan hann tók Dyrfjallahlaupaæfingu (köllum það bara það). Það skemmdi ekkert fyrir mér að ná langri æfingu þó það hafi ekki verið fyrirframplanað útihjól. Nobb. P.S. ekki kommenta eða kvitta.kveðjaDandý.... best before 14.júní 2063. Sun, 16 Apr 2017 18:11:22 GMT http://dandy.123.is/blog/record/763520/ Jæja.Þá er formlegur undirbúningur fyrir hálfan og heilann IronMan hafinn. Fram að þessu höfum við verið að venja okkur við að taka lengri en einnar klst æfingar og nokkrar í viku á rólegum nótum. Kallinn er súper dúper á hjólinu og alger hlaupagormur EN hann þarf að æfa sig í sundinu. Ég kann að synda, get hjólað og skokkað svo þetta mun allt bara vera ok.Við/ ég geri styrktaræfingar 4 daga vikunnar en þær eru ekkert OFUR heldur svona léttar styrktaræfingar fyrir maga, bak, rass og allt hitt draslið. Ekki gott að juðast á þessu nema halda öllu í lagi. Mánudagurinn hófst með 35 km hjóli og 3,5 km sundi. Létt og liðugt og bara ekkert leiðinlegt. Þriðjudagur 10,5 km skokk og 2 km sund. Miðvikudagur 75 mín hjólaæfing og heiti potturinn. Fimmtudagur 16,5 km hlaup með spretta í vafi og brekkum. Góður styrkur á eftir. Fössari FRÍ.Laugardagur: 100 mínútur spinning með allt í botni og bæði heyrnalaus + 6km brick á eftir. HMM þetta er bara ljúft. Loksins er allt erfiðið að skila sér. Á morgun verður létt hjól en langt. Mig er farið að hlakka sjúklega til og ég vildi óska að ég vissi hvernig veðrið verður þennan dag.Við erum 3 að fara þetta saman og verðum í eins fötum. Hversu fokkíng osom er það. Ekki nóg með það heldur verða fötin í HATTAR litum og hver er ekki alltaf að syngja áfram HÖTTUR.. Ég elska að finna þreytuna í líkamanum og hlakka til þess að borða þegar ég er búin. OH þetta er svo gaman. Tue, 11 Apr 2017 16:51:18 GMT http://dandy.123.is/blog/record/718877/ Janúar. Fékk að vita að ég fengi stóma þetta árið og bestu skurðlæknana til að tríta dömuna. Febrúar. Fór á 5 stjörnuhótel í 4 vikur og fékk óvænta skurðtrítment sem að lokum var til að heilsan mín kom aftur. Þar hafði ég einkaþjón sem var hjá mér daglega hann Kela sem var meira og minna veðurtepptur hjá mér. Elli og Kobbi og pabbi komu allir að heimsækja mig. Börnin mín voru ekkert smá dugleg að vera ein heima og sjá um það sem þurfti. Mars. Elís varð 13.ára. Ég fékk að fara heim til fjölskyldunnar af hótelinu og knúsa börnin mín og mömmu með tárin í augunum af gleði. Komst á leikritið Vælukjói þar sem Sandra Björk fór á kostum. Fór í fermingarveislu Karitasar litlu frænku minnar og fékk marga góða vini í heimsókn. Apríl. Byrjaði að hreyfa mig aftur eftir langa rúmlegu og hver smá hreyfing varð að sigri og gífurlegu monti. Ákvað að hætta ekki við plönin mín. Mætti í tvær fermingaveislur hjá ættingjum. Maí. Helga sys átti afmæli. Ég tók ákvörðun um að vinna smá útivinnu þetta sumarið. Fór aftur í sund sem var mér mjög stórt erfitt skref. Það var líka bara tekið einu sinni það ERFIÐA, restin er easy. Ég kláraði 60 einingar í sálfræðinámi við HA, þrátt fyrir allt voru einkunnir mínar mjög fínar. Losnaði við margra ára steranotkun og fékk venjulegt andlit aftur. Júní. Sandra Björk varð 18 ára og urðum við hjónin að viðurkenna sjálfstæði hennar að mestu. Ég átti líka afmæli. Hjólaði fyrstu alvuru æfinguna og skokkaði fyrsta almennilega skokkið. Endaði mánuðinn með því að fara á Akureyri með Söndru Björk á undirbúningsnámskeið fyrir AFS þar sem við áttum okkar síðust mæðgnadaga á því herrans ári. Júlí. Erla Viktoría varð 15 ára. Erla og Elís héldu áfram að keppa og stóðu sig mjög vel. Sumarið var greinilega timinn því það var ALLTAF gott veður. Ágúst. Kvaddi Söndru Björk sem hélt af stað til Brasilíu, toppurinn var þegar hún lenti hjá mömmu sinni þar heil og sæl. Fór til Kalmar með Kela, Kobba og Þórey. Áttum æðislega sumardaga saman og nokkra mjög góða á sjó og í landi með Helgu og Rúnari. Ég tók þátt í langþráðum draum sem var IronMan. Hafði meiri trú á mér en hitt og kláraði hann á mjög góðum tíma eins og Kobbi. Ætla að viðurkenna að þetta moment var aðal tilfinningahríslan. Tók á okkur bæði hjónin en við áttum líka dygga stuðningsaðila Þórey sem eyddi deginum með Kela og ég hafði Kobba sem beið ekki eftir mér í IronMan. September. Byrjaði annað ár mitt í HA, fór að hitta vini á ný og verða meira og meira venjuleg. Heyrði loksins í Söndru um miðjan mánuð og fékk að sjá síbrosandi andlit hennar í gmail. Október. Pabbi bauð í löggildingar afmæli? Fór í lotu til Akureyrar og bara sem betur fer því mér þótti námið frekar leiðinlegt eða var ég kannski bara þreytt? Nóvember. Hrafnkell og mömmu afmælisdagar. Verkefnamánuður mikill og prófatíð að byrja. Desember. Korter i áramót fékk ég að vita að ég náði að klára 90 einingar í náminu og er þá hálfnuð. Átti góð jól og yndisleg áramót með allri fjölskyldunni minni sem var á landinu, Ella og co. Kobba og co. Manni mínum og börnum. Thu, 01 Jan 2015 12:33:21 GMT http://dandy.123.is/blog/record/718505/ Í haust fór tölvan mín að hætta að þola álag. Ég bloggaði og bloggaði en hún bara gat ekki vistað neitt. Ég var hrædd um skólagögn og í stað þess að fara með skutluna í viðgerð beið ég og ákvað að gera ekkert sem hún þoldi ekki fram yfir próf. Ekki löngu síðar fór ég á fjarfund með brother K og hann reddaði þessu fyrir mig eins og venjulega. En síðan þá hef ég ekki verið með sjálfri mér. Átt erfitt með að vakna, er löt og pínu áhugalaus yfir því sem ég geri. Það sem betur fer var ekki langt tímabil en ég held að fjarvera Söndru Bjarkar hafi átt stóran þátt í þessu tilfinninga flandri. Sem og kannski allt það sem ég hef fengið að takast á við á þessu ári. Fram til prófloka gaf ég mér ekki mikinn tíma til að hugsa um það sem á undan var gengið og svo þegar ekkert plan var í gangi lengur þá helltist það yfir mig. Ég náði að ganga það úr mér og hleypa því út korter í jól eða milli 15 og 17 á aðfangadag þar sem ég gekk ein með sjálfri mér í dásamlegu veðri meðan minn eiginmaður sá um jólamatinn. Prófin gengu ekkert of vel fannst mér en ég náði samt ágætis einkunum. Á eftir að fá út úr einu prófi en því miður var það prófið sem ég gekk út úr með tárin í augunum. Ég krossa fingur og fætur og vona að ég hafi skriðið það. Ætla að nota tækifærið og hrósa starfsfólki Austurbrúar en þau eru afara tillitsöm. Ég er með mikinn prófkvíða sem skilar sér yfirleitt í salernið í prófum. Stundum upp og svo á þá leið sem ég hef núna. (verður ekki útskýrt). Ég fæ að fara fram og slaka mér í prófum og má fá mér kaffi og anda inn og út annars staðar en yfir óskiljanlegum dæmunum sem liggja á hvítum pappír frá HA. En hvað um það, í dag er jóladagur 25.des 2014. Foreldrar mínir eiga brúðkaupsafmæli og halda þau upp á daginn á Tenerife. Hversu dásamlegt er það að vera saman svona lengi. Sandra heldur jólin í Brasilíu sem er allt öðruvísi en hér en hún býr þar með alveg yndislegu fólki sem hugsar svo vel um hana að það er hálf vandræðalegt. Aðfangadagur var góður. Kallinn fékk að sjá um matinn sem olli honum kvíða en hann hafði gott af því og gaman. Reyndar var kjötið alveg fullkomið þegar á borð var komið svo héðan af fær hann þetta hlutverk. Enda er það bara sjálfsagt, mamma saumaði handa honum svuntu og gaf honum pottaleppa sem hún saumaði líka. Þannig að þetta segir sig sjálft. Eftir messu hjálpuðust allir að við að koma herlegheitunum á borð. Og eftir mat opnuðu allir sína pakka sælir og glaðir. Vona að allir hafi átt góðan gærdag og gott kvöld. Farið varlega í svínið, það er hættulegt. Ást og kossar ..... Dandý Thu, 25 Dec 2014 15:11:31 GMT http://dandy.123.is/blog/record/709014/ Járnmaðurinn sjálfur. Aðfaranótt 16. ágúst fórum við systkin og klapplið (þórey og Keli) á fætur í Torhamn kl 03:00. Ég og Kobbi átum á okkur gat af grófhafragraut með salthnetum og skitles, drukkum kaffi og smá malt. Reyndar fór ég ekkert að sofa þessa nótt því það var einhver ógurleg spenna í loftinu. Driverinn ók okkur alla leið til Kalmar og skildi okkur eftir við hjóla tékk inn stöðina. Ég var alveg sultuslök þarna eða þá að ég var bara ofurmáttlaus af kvíða. Þarna voru saman komin 2500 manns sem ætluðu að þreyta IronMan þetta árið. Fólk af öllum stærðum og gerðum og á öllum aldri. Eftir að hafa tékkað á hjólum, pumpað í dekkin og athugað með skiptipoka þá ákváðum við Íslendingar sem vorum saman þarna að rölta á upphafsreit. Sem reyndist síðan vera staður þar sem átti að fara í sundgallann og skilja eftir poka fyrir kvöldið. Tíminn leið ógurlega hratt og margir voru farnir að fá í mallann. Kl 06:20 fórum við í gallana okkar, smurðum okkur vaselíni og fleiru og löbbuðum á táslunum að höfninni þar sem STARTIÐ fór fram. Sem betur fer hitti ég Þórey og Kela því ég þurfti andlegan stuðning, en þó stoppaði ég mjög stutt. Þarna var 100 - 150 metra löng röð af fólki í sundbúningum en við áttum að fara á þann tímastað sem við töldum okkur líkleg til að synda á. Ég var auðvitað ein mjög aftarlega. Þar ákvað ég að fá mér orkugel þó ég hefði enga lyst á því, vissi bara að það kæmi sér vel eftir um klst í sundi í úttroðnum sjónum. Stemmarinn var orðinn dálítill, kynnirinn var farinn að fá fólkið með sér og tónlistin orðin frekar há, við sundkapparnir stóðum eins og unglingar ALLT KVEIKT EN ENGINN HEIMA því allir voru með úttroðin eyru af sílikoni og heyrðu ekki neitt. 06:55 KOM ÞÓ HVELLLUR. The professionals voru farnir af stað, sæll hvað er að gerast? Er að líða yfir mig eða er ég enn að fara út í þessa vitleysu? Já ég er að rölta með hinum út í sjóinn, bráðum byrjar funið. Á leið í sjóinn hugsaði ég um eitt í einu. Klára sundið og hugsa um hjólið eftir það. Sjórinn var hlýr og þægilegur, ekkert byrjunar kuldakast reddaði mér þarna. Ég fór út í og byrjað rólega. 3 löng slök sundtök x 3 og horfa svo var planið. Ég hélt þessu plani allan tímann. Ég náði að ýta frá mér þegar ég fékk litla marglittu í lófann eða mér fannst ég sjá eitthvað eða heyra. Ég synti fram úr ansi mörgum fyrsta km og var bara nokkuð glöð með mig, ekkert orðin þreytt og ákvað að halda bara þessu tempó. Það gekk eftir. Gulu baujurnar hurfu hver af annarri og allt í einu var ég komin að brúnni sem átti að synda undir og þaðan voru bara 850 metrar að skiptistöð. Þegar undir brúnna kom þá tók við ógeðslega gruggugt, illa lyktandi og bara ógeðslegt vatn. Grunnt svo að maður kom við drulluna í hverju handtaki. En það var ekki í boði að hugsa um annað en tökin og klára. Allt í einu þá greip í mig maður. Hann hélt fast í fæturna mína og var eitthvað að reyna að klöngrast yfir mig, ég varð að snúa mér við og sparka hann af mér. Kobbi var nú nokkrum sinnum búinn að grípa svona í mig í köldum sjónum í Torhamn til að undirbúa mig. Svo kom að því - ég var búin með sundkaflann og hann gekk mjög vel. Uppúr með hinum, fann pokann minn og sá að ég var undir 1:30 að synda þessa vegalengd. Töluvert sneggri en ég þorði að vona. Það tók mig smá tíma að koma mér úr gallanum og gera mig reddí á hjólið. Setti snickers í hjólabuxnavasann og þambaði smá malt og kom mér svo af stað. Númerabeltið aftan á, hjálmurinn á hausinn og finna hjólið. Mitt hjól var nálægt hliðinu svo ég var snögg að rífa það af og koma mér út. Nú tók við 180 km hjólakafli. Eina sem ég þurfti að hugsa um var að næra mig og halda púlsinum undir 140. Það var erfitt fyrstu 10 km vegna spennu en svo kom það. Þegar búið var að hjóla yfir brúnna yfir á Öland var púlsinn kominn í 138 og svoleiðis náði ég að halda honum allann hringinn á Öland. ÉG fékk mér powerbar á öllum stöðvum og fyllti vatni á brúsann minn, en ég var með 3 brúsa. Í einum hafði ég malt, í einum magnesíum og vatn í þriðja. Á klst fresti fékk ég mér gel og á móti hálft powerbar. Nokkrum sinnum stoppaði ég og skoðaði stomann og pissaði. Það voru reglur þarna um að vera ekki að pissa á leiðinni því það er jú frekar ógeðslegt að fá pissuslettu í sig á ferðinni. Það sem kom mér mest á óvart þennan fyrri part leiðar 120 km var það að þarna voru sveitamenn úti við götuna að hvetja hjólreiðakappa áfram. Alls staðar var stemming og aldrei leiddist manni. JÚ djók, einn langur kafli með miklum mótvindi leiddi mann pínu en þá var eins gott að vera vanur því að vera einn úti í rassgati. Hringurinn á Öland leið eins og góð kvikmynd. Ég var glöð að þetta gekk svona vel. Meðalhraðinn var 25,6 þarna sem var meira en ég þorði að vona. Nú tók við að fara yfir brúna og hitta Kela og Þórey sem biðu mín á special stað með samloku, epli og maltöl. Þegar ég kem á brúnna sé ég í fjarska eldingar. Mér leist ekkert á það að vera að hjóla yfir sjóinn i þrumuveðri en þakkaði fyrir að við vorum ansi mörg að hjóla þarna. Svo kom þetta líka úrhellið. Sæll á þessum tíma átti að vera smá úði, og einungis 3 metrar á sek, ekki ausandi úrhelli og 6-7 metrar á sek. Well þýddi ekkert að ræða það, svona var þetta. Á 122 km hitti ég mitt klapplið, Kela og Þórey. Þau biðu mín með ískalt malt sem ég þambaði í mig. Vegna úrhellis þorði ég ekki að stoppa því það var orðið svo kalt. Ég varð að halda mér heitri svo ég kvaddi og hélt áfram. Nú voru bara 58 km eftir á sveitvegum J Seinni hlutinn var betri veðralega séð. Stígarnir voru kannski ekki eins þægilegir en gott að hafa ekki rokið í andlitið og svo stytti upp og sólin fór að skína aftur. Mér varð hugsað til þess að ég væri alls ekki með næga sólarvörn og aftur kom í ljós að ekki þyddi að hugsa um það þarna. Ég brunaði framhjá hverju skiltinu af fætur öðru. 130km, 140km, 150km, 160km og svo kom 170 km. Þá tók ég eftir því að púlsinn var kominn í 125 svo ég gaf aðeins í. Á síðustu 10 km tók ég framúr nokkrum körlum og það gladdi mitt litla hjarta. Ég ákvað að pissustoppa á síðustu stöðinni á hjólum svo ég gæti einbeitt mér af skiptingunni eftir hjólið. Glöð og ánægð renndi ég mér inn á skiptisvæðið eftir 180 km á 7 klst. Þokkalega sátt og aftur um 30 mín fljótari en ráðgert var. Nú var að sjá hvort ég gæti joggað eftir allt þetta. Ég fór sæl af stað í maraþonið, fannst ég eiga BARA maraþon eftir. Trítlaði af stað og ákvað að stoppa við alllar vatnsstöðvar því ég fann fyrir þorsta og af því ég er með stoma og þarf að huga meira af drykkju og vökva en hinn venjulegi maður. Fyrsti hringurinn var eiginlega erfiðastur, ég fann fyrir þreytu og fannst ég ekki geta neitt, samt náði ég honum á 1:45 með 7 stoppum. Halló þarna viss ég að ég þyrfti ekki að hafa áhyggjur, nú gæti ég lullað þetta og samt klárað innan tímamarka. Maður byrjar á því að hlaupa gegnum bæinn og fram hjá eða við hlið marksins. Andleg átök en samt góð tilfinning að heyra stemmarann og vita að þarna verð ég bráðum. Hringur tvö var skemmtilegri, þú hleypur gegnum hverfi í Kalmar þar sem fólk hvetur þig áfram alls staðar, allir í stuði og heyja jobba þig út í eitt. Ég var farin að taka þátt í stemmingunni og naut mín í botn, náði að halda sama hraða milli vatnsstöðva og gefa five og bylgjur hér og þar. Dandý fra Ísland var orðin þekkt í götunum þarna. Margt fólk var farið að gubba, drulla og eiga erfitt með gang og ég vorkenndi þeim smá. Eftir hring tvö var ég himinlifandi - ég hitti Kela minn eina og sanna og sagði honum að hann skyldi finna hina og sjá mig koma í mark þó hann þyrfti að bíða. Ég væri þreytt og gæti kannski ekki joggað rest, kannski þyrfti ég að labba. Nú var ég komin með tvö armbönd og þurfti bara þriðja til að fá að fara á bláa dregilinn og í gegnum marklínuna. Geðshræringin var svakaleg, ég spenntist öll upp, fann að lærin voru þreytt og ég var komin með brunasár á handleggina, undir púlsmælinn og hér og þar. Mér var bara alveg sama. Púlsinn skyldi ég hafa lágann og ég ætlaði að njóta þess að kveðja starfsmenn og þakka fyrir mig síðasta hringinn. Hann fór ég eins og hina tvo, stoppaði 7 sinnum til að drekka og næra mig og 2var til að pissa og ath með pokann. Ég var kominn 40 km og ég hlakkaði svo til að klára, ég var þreytt en mér leið samt svo vel. Engin ógleði og engir krampar BARA EKKI NEITT. Svo kom að því , síðustu 1500 metrarnir, stemmarinn í hámarki. Joggaði í gegnum þröngt hliðið með alla áhorfendur utan í hliðunum, allir að gefa mér five og fagna enn einum IronMan sem kláraði þetta árið. Fjúff, vonandi fer ég ekki að grenja. Örfáir metrar eftir og ég er komin á bláa dregilinn og ég missti mig, ég byrja að fagna og allir hinir með (það voru 50.000 manns í bænum) en ég veit ekki hversu margir þarna þar sem ég kom í gegn. Menn sátu í stúkum kringum marklínuna. Ég kom að línunni stoppaði og hoppaði síðan jafnfætis yfir og byrjaði að dansa. Dansa eins og motherfucker. Svo fékk ég að heyra lætin DANDÝ YOU ARE AN og þá tóku allir í bænum við og öskruðu IRONMAN. Þá var mér allri lokið. Hitti Kela og fann að ég var titrandi af geðshræringu og gleði. Helga, Kobbi, Þórey og Rúnar komu öll að knúsa mig áður en ég fór í myndatöku og í sturtu. Ég fékk mér einn óáfengan öl strax á eftir, smá súpu, lion bar og karmellur. Sturtaði mig og fann fyrir öllum brunasárunum. Mest kom mér á óvart að ég gat labbað eins og ég hefði ekkert verið að gera. Nú naut ég þess að vera með fólkinu mínu og fagna þeim sem fengu að klára. Ég fór minn fyrsta IronMan á 14:21 fimm mánuðum eftir erfiða aðgerð. Hlakka til að fara aftur og upplifa þessa stemmingu á ný. Núna fjórum dögum eftir þetta er ég eins og nýslegin túskildingur. Ætla þó að fara rólega af stað af því ég veit að það er gáfulegt. Er svo stolt, fyrir 5 mánuðum fór ég í aðgerð eftir að hafa legið á sjúkrahúsi í 4 vikur. Fór í 6 klst aðgerð og fékk stomapoka sem fylgir mér nú það sem eftir er. ÉG byrjaði að æfa aftur í maí. Stolt.is Wed, 20 Aug 2014 09:55:11 GMT http://dandy.123.is/blog/record/702977/ Hef ekki haft orku eða löngun til að tjá mig að undanförnu. Það var helst vegna viðtals sem kom í Vikunni í síðustu viku. Varð eitthvað voðalega feimin og vandræðaleg. Í fyrstu langaði mig til að hætta við en það er svo leiðinlegt fyrir þann sem er búinn að vinna alla hina vinnuna. Svo var þetta bara allt í lagi. Eftir viðtalið hef ég fengið símtal og spurningar um stomann og sjúkdóminn. Allt í góðu með það. Stominn er á sínum stað (hehe eins og hann fari eitthvað) og ég er alltaf að sinna honum. Hann er með athyglissýki á næturna en það er ekki alveg að gera sig. Vona að með tíð og tíma fari hann að vaka meira með mér og þess háttar. Veit auðvitað ekkert hvernig þetta á að ganga. Það er dásamlegt að vera laus við verkina og allar klósettferðirnar. Ég bara fæ ekkert í magann lengur það er ljúft. Það er mjög ljúft. Það er eiginlega frábært. Ég byrjaði að vinna í síðustu viku og er ansi lúin. Eftir að hafa verið á skólabekk í rúminu í heilt ár þá er ekkert hlaupið að því að vera allt í einu með leikjanámskeið fyrir börn. það tekur ansi mikla orku og ég viðurkenni að 4 tíma hjólaæfing er léttari fyrir mig eða hálft maraþon. Mig langar að hitta fólk sem ég hef ekki hitt lengi og loksins þá ætla ég að láta verða af því að taka þátt í svona hittingum. vona að ég sé ennþá velkomin. Ok já jæja. mig langar að synda í köldu vatni. Bara af því ég þarf að æfa mig. Wed, 11 Jun 2014 21:36:06 GMT http://dandy.123.is/blog/record/701807/ Ég er svo bloggandlaus. Var að spá hversu gott gott þarf að vera til að hægt sé að kalla það gott. Tue, 27 May 2014 22:09:21 GMT